வித்யாசமான வியாதி - பெங்களூரு நினைவுகள்

ஒரு சில பேருக்கு , வித்யாசமான வியாதி வந்திருக்கும், எனக்கு வந்தது கொஞ்சம் நிறையவே விதயாசமானது....

அது ஒரு கனா காலம், கல்யாணம் ஆன புதிது, பெங்களூர் வாசம், எல்லாரும் என்ன செய்றீங்க , எங்க வேலை என்று கேட்டால், நான் ப்ராக்ட்டிஸ் பண்றேன்னு சொல்வேன் ( CA பிராக்டிஸ் செய்து கொண்டிருந்தேன் ) ...


வீடு ரொம்ப சிறிய வீடு , ஆனால் எப்போதும் உறவினர்கள் / நண்பர்கள் கூட்டம் உண்டு. கவாசாகி பைக் இருந்தது, நல்ல சூடான இட்லி, வடை, அடிக்கடி பை டு காபி ( 1 /2 காபி ) .... வார இறுதியில் மனோரஞ்சன் என்கின்ற ஒரு Air- Force திரை அரங்கில் நிறைய சினிமா ... வாய்ப்பு கிடைத்தால் மறுபடியும் இம்மி பிசகாமல் அதே வாழ்க்கை வாழ வேண்டும்.





அப்பெல்லாம் இளநீர் நிறைய கிடைக்கும், அது நிறைய குடிக்கும் பழக்கம் இருந்தது ( பீர் குடிக்க மாட்டேன் !!!!!) ...


என் மனைவி IATA பரிட்சை பாஸ் பண்ணியதால், பெங்களூர் K .C . தாஸ் என்கிற ஸ்வீட் கடையில் இருந்து ரெண்டு கிலோ சோன் பாப்படி வாங்கினேன் , அந்த சோன் பாப்படி கல்கத்தாவில் செய்து , விமானம் மூலம் பெங்களூரு வரும் என்று கேள்வி, எவ்வளவு உண்மை என்று தெரியாது.




ஒரு சில பேருக்கு கொடுத்தது போக ஒரு ஒன்றரை கிலோ மீதி இருந்தது, அன்று இரவு, தனி ஆளாக எல்லா சோன் பாப்டியை காலி செய்தேன், ...விடியற் காலை முழிப்பு வந்தது, ஆனால் காலை அசைக்க முடியவில்லை, கையை அசைக்க முடியவில்லை, போர்வையை எடுத்து போர்த்தி கொள்ள முடியவில்லை, கொஞ்சம் பேசமால் படுத்து இருந்தேன், தெரிந்த பாடல் வரிகளை பாடி பார்த்தேன்.... மனம் /மூளை எல்லாம் ஓகே ஆனால் கால் /கை இம்மி கூட அசைக்க முடியவில்லை ...இப்படியே இருந்தா அவ்வளவு தான், இனி மனைவியிடம் சொல்லிட வேண்டியது தான்னு குரல் கொடுத்தேன்,




அசைய முடியாம இருந்த என்னை அப்படி பார்த்தவுடன் அழ ஆரம்பித்து விட்டாள் , மாமனாரும் அன்று வீட்டில் தங்கி இருந்தார், என்ன சத்தம் என்று அவரும் வந்தார், ..... எனக்கு ஒன்னும் இலலை, ஞாபக சக்தி எல்லாம் நல்லா தான் இருக்குன்னு சொல்லிட்டு ... பார்முலா ஒன்னு , (a+b)2 = a2 +b2 + 2ab ன்னு சொல்றேன் , அவ்வளவு தான் இவருக்கு என்னோவோ ஆச்சுன்னு , மனைவி இன்னும் கொஞ்சம் அழரா,

நிக்க கூட முடியாது, ரெண்டு கையும் / காலும் கிட்ட தட்ட பராலிசிஸ் வந்தா மாதிரி ... அப்படியே தூக்கி கொண்டு போய் ஒரு வழியா ஆட்டோவில் ஏற்றி, ஆஸ்பிடல் கொண்டு போய் சேர்த்தார்கள், காலை நேரம் என்பதால் அப்போதுள்ள டாக்டர், ஒரு ட்ரிப் ஏத்த சொல்லிவிட்டு போய் விட்டார், அடுத்த டாக்டர் வர ஒரு 9 மணியானது , அவர் வந்தவுடன் சில பரிசோதனைகள் செய்தார், ஆனால் இப்போது என்னால் நிற்க , நடக்க முடிகிறது , என்ன பிரச்சனை என்று தெரியவில்லை.... படுத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்த நான், சாதரணமாக நடந்து வெளியே வந்தேன் ...இருந்தாலும் அந்த சோதனைகளில் , எனக்கு பொட்டாசியம் அளவு குறைந்ததால் இப்படி இருக்கலாம் என்றும், பொட்டாசியம் சாப்பாடு மூலம் கிடைப்பது மிக கடினம், இளநீர் மற்றும் வாழை பழத்தில் பொட்டாசியம் உண்டு என்று சொன்னார்.

அது அப்படியே போச்சு, ஆனால் அப்போப்போ இளநீர் மட்டும் நிறைய குடித்து கொண்டு வந்தேன்,

எங்கள் வீட்டில் தங்கி ப்ராஜெக்ட் வொர்க் செய்த , எங்கள் கசின் கல்யாணம் நிச்சயம் ஆகியது, அதற்க்கு பார்ட்டி கொடுத்த பொழுது, சிம்பொனி சினிமா ஹால் அருகே ஒரு ஐஸ் கிரீம் கடைக்கு போனோம், அந்த மெனு கார்டில் என்னென்னமோ ஐட்டம்ஸ் எல்லாம் இருந்தது , எப்பவும் போல நம்பளோட வழக்க படி, இருக்கறதிலேயே ஜாஸ்தி விலை உள்ள Death by Chocalate ங்கிர ஒரு ஐஸ் கிரீம் ஆர்டர் பண்ணி சாப்பிட்டேன் ( முன்ன பின்ன கேள்வி பட்டது கூட கிடையாது - விலை ஓன்று தான் குறி நமக்கு )



அதுல ரெண்டு பெரிய சாக்லேட் பேஸ்ட்ரி , அதன் மேல் ரெண்டு கரண்டி வனிலா ஐஸ் கிரீம், அதன் மேல வழியும் தேன், அப்புறம் அதன் மேல் தூவி விட்ட ட்ரை ப்ரூட்ஸ்.... அப்போ அதன் விலை 78 ரூபாய்ன்னு நினைக்கிறேன் ... அதை புல்லா சாப்டறதுக்கு கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டேன் ..அது ஒரு சுகமான சுமை.

அன்று இரவே என் மனைவி கல்யாண கோஷ்டியுடன் போய், புடவை வாங்க சென்னை போனாள், நான் தனியாக வீடு வந்து சேர்ந்தேன்... அவ்வளவு தான் காலையில் எழும்ப முடிய வில்லை, யார் /எப்படி கொண்டு போனார்கள் என்று சரியாக ஞாபகம் இலலை, வீடு பக்கத்தில் உள்ள ராமையா மருத்துவ மனைக்கு போனோம்,

ராமையா மருத்துவமனை, மெடிக்கல் காலேஜ் , இன்ஜினியரிங் காலேஜ் எல்லாம் சேர்ந்து இருக்கும், ரொம்ப பெரிய இடம், என்னை அட்மிட் பண்ணிய ரூம் என் வீட்டை விட குறைந்தது ஆறு மடங்கு பெரிது, ரூம் உள்ளில் தூண்கள் எல்லாம் வரும். நான் மட்டும் தனி ஆள்,




கட்டிடம் கட்டி கொண்டிருந்தால் ராமையாவின் ஆயுளுக்கு ஒன்றும் நேராது என்று யாரோ ஒரு ஜோஸ்யர் சொன்னதால் , எப்போதும் கட்டிட பனி தான், அவரோட வீடு கூட விதான் சௌதா மாதிரி இருக்கும் .... ராத்திரி அவ்வளவு பெரிய ரூமில் தனியாக இருந்ததால், ஒரு மாதிரி பயம் வந்து , பயத்திலேயே தூங்கி விட்டேன், முழித்து பார்த்தால் ரூம் உள்ள இரண்டு புதிய தூண்கள் !!!!!!

அவர்களும் என்னோவோ டெஸ்ட் எல்லாம் செய்தார்கள், என் கண் கொஞ்சம் பெரிதாக , வெளியே தள்ளி இருப்பதால் ( அதாவது திருட்டு முழி !!!!!) தைராய்டு பரிசோதனையும் செய்தார்கள் , அதற்க்கு அவர்கள் வசூலித்த பணம் ருபாய் ஐந்து மட்டுமே .....அந்த ரிப்போர்ட்டை வாங்க போன போது, ஒரு பேப்பர் எடுத்து ஏதோ கிறுக்கி, உங்கள்ளுக்கு தைராய்டு கிடையாது என்று சொல்லிவிட்டார்.

அவ்வளவு தான் வீட்டிற்கு வந்து விட்டோம், இப்போ சமையலில் , சாப்பாடில் நிறைய மாற்றம், ஸ்வீட் கிடையாது, இலை, தழை, பச்சை காய்கறி ..இப்படின்னு கொஞ்ச நாள் ஓடியது

வேலை மாறி மும்பை வந்தோம், இங்கிலாந்தில் இருந்து வந்த ஒரு உறவினர் இதை பற்றி கேள்வி பட்ட பொழுது, ஸ்வீட் போன்றவை ஏன் சாபிடாமல் இருக்கணும், அதற்க்கான காரணம் என்ன ... இதெல்லாம் கண்டுபிடிக்க நல்ல மருத்துவரை போய் பார்க்கவும் என்று சொல்லிவிட்டு போனார்.

முதலில் ஒரு நியூரோ மருத்துவரிடம் போனோம், எல்லாம் சரியாய் இருக்கு என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு என்டோகார்ணலாஜி மருத்துவரிடம் அனுப்பினார்.

அவர் இந்த இந்த டெஸ்ட்களை மும்பை ஹிந்துஜா ஆஸ்பிடல் போய் செய்து வரவும் என்று சொன்னார். அதே தைராய்ட் டெஸ்ட் தான், ஆனால் அதற்க்கான கட்டணம், கிட்ட தட்ட ஆயரம் ருபாய் , இப்போ இதில் தைராய்டு உள்ளது - என்று ரிப்போர்ட் சொல்லியது

இதனால் தெரிந்து கொண்டது

(1)ஒன்றரை கிலோ ஸ்வீட் எல்லாம் தனியாக ஒரு ஆள் சாப்பிட கூடாது -
(2)மெனு கார்டில் உள்ள ஐட்டத்தின் விலையை விட எது வேண்டுமோ அதை வாங்கி சாப்பிடனும் -
(3)ஐந்து ருபாய் டெஸ்ட் க்கும் , ஆயரம் ருபாய் டெஸ்ட் க்கும் குறைந்த பட்சம் ஆறு வித்யாசம் உண்டு.








எனக்கு வந்த ஒரு மெயில்..

இளவரசர் சார்லஸும் , ஒரு சர்தாரும் உணவருந்தி கொண்டிருக்கிறார்கள் ... இளவரசர், சர்தார்ஜியை பார்த்து, PLEASE PASS ON THE WINE YOU DIVINE ன்னு சொல்றார் , சர்தார்ஜி உச்சி குளிர்ந்து போய் அதை எடுத்து கொடுக்கிறார் , நீங்கள் சொல்வது ஏதோ ஒரு கவிதை போல் சுகமாக இருக்கிறது ... மனத்தில் ஏதோ கணக்கு போடுகிறார், மேசையில் இருப்பதை எல்லாம் ஒரு தரம் பார்கிறார், பின் தனக்குள் ஏதோ சிரிக்கிறார்.... சிறிது நேரம் கழித்து இளவரசரை பார்த்து PLEASE PAAS THE CUSTARD YOU BASTARD $#@%*&