மாதா, பிதா, குரு ..... தெய்வம்

வினவின் இந்த பதிவை பார்த்து மனத்தில் தோன்றியவை இங்கு கிளிக்கவும்.

படித்து முடித்ததும் மிகவும் கனமான ஒரு இன்னவென்று சொல்லமுடியாத ஒரு சூழ்நிலை உருவாகியது, பின் அவர் மேல் பெரிய கோவம் வந்தது, பின் சமூகத்தின் மேல், சிறிது நேரம் கழித்து, அந்த லிங்கத்தின் நிலையில் என்னை அமர்த்தி பார்த்தேன், நாம் இது போல் இருந்தால் என்ன செய்திருப்போம் , இதற்கு ஏதாவது பதில் உள்ளதா ... இப்படி பல விதமான கேள்விகள், எண்ண ஓட்டங்கள் ,

சாதரணமாக உடம்பு சரியில்லாமல் யாருக்காவது ஹார்ட் அட்டாக் வந்தால் , அவரை பார்த்து விட்டு வந்துவுடன் உடனே நம்மை கொஞ்ச நாளுக்கு மாற்றிக்க முயல்வோம் , கொஞ்சம் சாப்பாட்ல , கொஞ்சம் நடைபயிற்சி , அது மாதிரி நிறைய சுய பரிசோதனையை கிளறி விட்டது இந்த பதிவு


எனக்கு இன்னுமும் அவர் மேல் அடங்கா கோபம், இப்படி வாழ்க்கையை தொலைத்து நடு வீதியில் நிற்கிறாரே என்று, முதலில், ஒன்பதாவது வகுப்பில் தோல்வி, இதெல்லாம் ஒரு தோல்வியா, நண்பர்கள் கேலியை பொறுக்க முடியவில்லையே என படிப்பை நிறுத்துவது மகா பாவம் . அந்த ஆசிரியர்களாவது மக்கு , உருப்படாது போறவனே என்று பிராண்ட் பண்ணாமல் , அனுசரணையாய் பேசி ஊக்க படுத்தி இருக்கலாம் . அது மாதிரி ஆசிரியர் கிடைக்காமல் போனது, இப்போது உள்ள ஆசிரியர்களின் மன நிலையை எடுத்து காண்பிக்கிறது.

எல்லாரும் படித்து என்ன செய்கிறார்கள் என்ற விதண்டா வாதத்துக்கு என்னிடம் பதில் இல்லை.

அவருக்கு ஆசிரியர் தான் கிடைக்கவில்லை ... வீட்டுக்கு அருகில் ஒரு நாலு நல்ல வார்த்தை சொல்ல , அவரை சரியான வழியில் செலுத்த உறவினர்களோ / நண்பர்களோ இல்லாது போனது , என்ன சொல்வது , அவரது துரதிர்ஷ்டமே ... சாதரணமாக, மாவட்ட விளையாட்டு போட்டி, ஸ்டேட் லெவல், இதிலில் பங்கெடுப்பவர்கள் , அந்த உடற்பயிற்சி ஆசிரியரிடம் மிகுந்த மரியாதையுடன் இருப்பார்கள் ... இவர் யார் சொல் பேச்சை கேட்கவில்லையோ , இப்படி படிப்பை நிறுத்தினார்.

ஒன்பதாவது தோல்வி எல்லாம் ஒரு பெரிய தோல்வியே இல்லை, ( சரியாக சொன்னால் எதுவுமே ஒரு பெரிய தோல்வி அல்ல ) அதற்க்கு துவுண்டு விடுவது, வீட்டை விட்டு ஒரு இலக்கு இல்லாமல் ஓடுவது ..அது ஒரு சரியான வழி அல்ல. ..

நான் என்னோட பள்ளி இறுதியில் வெறும் 60% தான் வாங்கினேன், என் கூட படித்தவர்கள் எல்லாம் பாலிடெக்னிக் படிக்க போனார்கள் , எனக்கு அந்த மதிப்பெண்களை வைத்து ஒரு ITI யில் கூட இடம் கிடைக்காது.. எப்படியோ , என்னவெல்லாமோ நடந்து, இறுதியில் அரசினர் கலை கல்லூரியில் PUC - வணிக பிரிவில் சேர்ந்தேன் ...எப்படியோ இன்று நான் ஒரு CA .

சரி சென்னை தான் போனார் ... யாரவது சொந்தக்காரர்களோ , ஊர் காரர்களோ இருந்தார்களா? உதவி செய்ய ... சரியான உதவியும் வழி காட்டுதலும் இல்லை என்று தான் சொல்லவேண்டும் .

இந்த கோச்சிங், மென்டோர், குரு, மேலாளர் , மேனேஜர் , ஆசிரியர் .. எப்படி வேண்டுமானாலும் அழைத்து கொள்ளுங்கள் , வாழ்கையில் இவர்களுடைய பங்கு தான் பிரதானம் .

நாம் வேலை பார்க்கும் இடத்திலேயே காணலாம், ஒரு சாதாரண மேனேஜர் - ஒரு கோச் போல இருக்கும் மேனேஜர், இருவருக்கும் நிறைய வித்யாசம் உண்டு , கோச் கொடுக்கும் ஊக்கம், தன்நம்பிக்கை, அனுபவ பகிர்தல் , தோள் கொடுத்தல்... அப்படி ஒருவர் லிங்கத்துக்கு வாய்க்காதது துரதிர்ஷ்டமே ( அல்லது அவரது முயற்சி போதவில்லை )


ஆனால் அதை விட முக்கிய பங்கு இருவருக்கு உண்டு.. அது தான் அம்மா , அப்பா ..

இந்த இடத்தில ... நீங்க கணபதி மாம்பழம் சாப்பிட்ட கதையின் உள் அர்த்தத்தை எடுத்து கொள்ளலாம், அல்லது உங்களுக்கு வாழை பழத்தை உரித்து கொடுப்பது போல் உள்ள இந்த கதையின் சாரம்சத்தை புரிந்து கொள்ளலாம்.

ஒருவனுக்கு தீடீர் என்று சாமியார் ஆக வேண்டும் என்று ஒரு வெறி, வீட்டிலோ வயதான அம்மா , அப்பா ... எவ்வளவு சொல்லியும் கேட்காமல், இமய மலைக்கோ அல்லது வேறு ஏதோ மலைக்கோ போய் வேதம், யோகம், இன்னும் பல கலைகள் கற்று நிறைய சித்தி போன்ற மாயகளைகளும் கற்று வெகு நாட்களுக்கு பின் தன் ஊர் வந்தான், குளத்தில் குளித்து தூய்மையாக வந்த பொழுது, மேலே ஒரு பறவை அவன் மேல் எச்சம் இட்டது , அவனுடைய ஒரு பார்வையில் அந்த பறவை எரிந்து சாம்பலாகியது . ... பசியாகையால் , ஒரு வீட்டின் முன்பு யாசித்தான், அந்த குடும்ப தலைவியோ உடனே வந்து பார்க்க வில்லை, ஒரு முறை , இரு முறை கூப்பிட்ட பிறகு , கோபமாக அந்த பெண்மணியை பார்த்தான்... ( அந்த பறவையை பார்த்தது போல் )... அந்த பெண் புன்னகையுடன், கொக்கென்று நினைத்தாயா .... அவனுக்கு தேள் கூட்டியது போல் ஆனது ... நான் அந்த பறவையை எரித்தது எப்படி இவளுக்கு தெரியும் என்று... கேட்டு பார்த்தான், அதற்க்கு அவள், என்னை விட இதை பற்றி சொல்ல வேறு ஒருவர் இருக்கிறார் , அவர் இருப்பது கடை வீதியில்... போய் பார் என்றாள்

அங்கு போய் பார்த்தால் அவர் ஒரு பெரிய மாட்டை அறுத்து தொங்கவிட்டு , எல்லாருக்கும் வியாபாரம் செய்யும் ஒரு கசாப்பு கடை காரர். .
.". அந்த அம்மா தான் சொன்னாங்க உங்களை பார்க்கனும்னு"
"எப்படி எல்லாம் தெரியும் உங்களுக்கு" என்று கேட்டான்.

அவர் தன் கடையை மூடி , அந்த இடத்தை சுத்தமாக அலம்பி விட்டு, பின் தன் வீட்டிற்கு அவனையும் கூட்டிக் கொண்டு போனார். அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை இருந்தாலும் போய் பார்க்கலாமே என்று போனான்.

தன் வீட்டில் போய், மீண்டு தன்னை சுத்தம் செய்து, வீட்டில் உள்ள வயதான - கண்பார்வை அவ்வளவு இல்லாத, படுகையில் இருக்கும் தன் தாயாருக்கும் , தகப்பனுக்கும் உணவு, தண்ணீர் எல்லாம் எடுத்து , உணவை ஊட்டி பின் அவனிடம் கேட்டார்..இப்போ சொல்லு என்ன வேண்டும்

அவனுக்கு எல்லாமே புரிய தொடங்கியது ... கற்ற வித்தை, வேதம் ஒன்றுமே இல்லை, பெற்ற தாயையும் , தந்தையையும் பராமரிப்பது தான் தலையாய கடமை.. அதற்க்கு ஈடு எதுவுமே கிடையாது ...

உடனே தன் காவி வச்தரத்தை களைந்தான் ... வீட்டை நோக்கி நடந்தான் ..

எந்த அளவுக்கு அவர் அப்பா அம்மா மேல் மரியாதை வைத்திருந்தார் / வைக்கவில்லை என அந்த பதிவில் தெரிய வில்லை . அப்பா அம்மாவை வைத்து நன்றாக சோறு போட வேண்டும் என்ற ஒரு உத்வேகத்துடன் தான் பட்டினம் வந்திருப்பார்...
ஐந்து வருடமாக வீட்டுக்கு என்று பெரிதாக அல்லது சிறிதாகவோ ஒன்றும் செய்யலை என்கிறார். போய் பார்க்க கூட இல்லை என்கிறார்... இங்க கொஞ்சம் இடிக்கிது, என்ன
தான் காசு இல்லை என்றாலும் , லாரியில் ஏறி ஊரு போய் வந்திருக்கலாம் ... அப்படி பார்த்தால் அவர் வேலை செய்யும் காலங்களில் அவருடைய கூட்டு சரியில்லை என்று தான் நினைக்க வேண்டி இருக்கிறது . அந்த மாதிரி வேலை பார்க்கும் இடங்களில் , சாதரணமாக கிடைக்கும் நட்பு, குடி, பீடி , சிகரட் , பாண் பராக் ...இது மூலம் தான் தொடங்கும் , பின் நன்றாக இறுக்கி பிடித்து விடும் .

கிடைக்கும் விடுமுறையில் ..சினிமாவும் , நமீதாவும் ஆக்கிரமித்தால் அதில் இருந்து விலகி வர தெரிய வேண்டும்

சொந்தமாக தொழில் தொடங்கியவுடன் அதை விட்டு போவது இயலாத காரியம், ஓரளவுக்கு அவரின் இயலாமை புரிகிறது.

நாம் என்னை செய்தாலும், என்னை செய்ய நினைத்தாலும், ... சுய புத்தியை உபயோக படுத்த எப்போதும் தயாராய் இருக்க வேண்டும். ஒருவர் நம்மை குழியில் தள்ளப்பார்கிறாரா ... நந்தவனத்துக்கு அழைத்து செல்கிறாரா , இதையெல்லாம் ஓரளவுக்கு பார்க்க வேண்டும் . நம்மை விட அவருக்கு இந்த கடையில் எவ்வளவு வருமானம் வரும், எவ்வளவு டீ ஓடும், பால் எங்கு கிடைக்கும், என்னை விலை, எந்த நாள்ல நல்ல வியாபாரம் ..இதெல்லாம் அவர் விரல் நுனியில் இருக்கும்.

அவருடைய வாடிக்கையாளர்களை கேட்டு இருந்தால் , அவர்கள் சொல்லி இறுக்க கூடும் " வேண்டாம்பா... இது ரொம்ப அகல கால் " ... அவர் யார் சொல்பேச்சு கேட்டாரோ ..என்ன ஆசை வார்த்தைக்கு கவுந்துட்டாரோ ????

அவர் திரும்பவும் தன்னுடைய கிராமத்திற்கு சென்று தன வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடங்க தயாரானால் , அவர் சில ஆடுகளும் நாலு பசுக்களும் வாங்கட்டும், அதில் ஒரு பசுவுக்கான விலை நான் தருகிறேன், அது போல் இன்னும் மூன்று பேர் நிச்சயம் வருவார்கள் ... அதை வைத்து அதே மாதிரி டீ கடை நடத்தலாம்.. என் அறிவுக்கு தோன்றியது ..

அந்த லிங்கம் என்னை மன்னிப்பாராக , அட்வைஸ் பண்றது, கேள்வி கேட்பது ரொம்ப சுலபம் ... ஆனால் பதில் சொல்வது ரொம்ப கஷ்டம்