அது ஒரு கனாக் காலம்

மாதா, பிதா, குரு ..... தெய்வம்

2010-08-12T12:25:00.005+04:00

வினவின் இந்த பதிவை பார்த்து மனத்தில் தோன்றியவை இங்கு கிளிக்கவும்.

படித்து முடித்ததும் மிகவும் கனமான ஒரு இன்னவென்று சொல்லமுடியாத ஒரு சூழ்நிலை உருவாகியது, பின் அவர் மேல் பெரிய கோவம் வந்தது, பின் சமூகத்தின் மேல், சிறிது நேரம் கழித்து, அந்த லிங்கத்தின் நிலையில் என்னை அமர்த்தி பார்த்தேன், நாம் இது போல் இருந்தால் என்ன செய்திருப்போம் , இதற்கு ஏதாவது பதில் உள்ளதா ... இப்படி பல விதமான கேள்விகள், எண்ண ஓட்டங்கள் ,

சாதரணமாக உடம்பு சரியில்லாமல் யாருக்காவது ஹார்ட் அட்டாக் வந்தால் , அவரை பார்த்து விட்டு வந்துவுடன் உடனே நம்மை கொஞ்ச நாளுக்கு மாற்றிக்க முயல்வோம் , கொஞ்சம் சாப்பாட்ல , கொஞ்சம் நடைபயிற்சி , அது மாதிரி நிறைய சுய பரிசோதனையை கிளறி விட்டது இந்த பதிவு

எனக்கு இன்னுமும் அவர் மேல் அடங்கா கோபம், இப்படி வாழ்க்கையை தொலைத்து நடு வீதியில் நிற்கிறாரே என்று, முதலில், ஒன்பதாவது வகுப்பில் தோல்வி, இதெல்லாம் ஒரு தோல்வியா, நண்பர்கள் கேலியை பொறுக்க முடியவில்லையே என படிப்பை நிறுத்துவது மகா பாவம் . அந்த ஆசிரியர்களாவது மக்கு , உருப்படாது போறவனே என்று பிராண்ட் பண்ணாமல் , அனுசரணையாய் பேசி ஊக்க படுத்தி இருக்கலாம் . அது மாதிரி ஆசிரியர் கிடைக்காமல் போனது, இப்போது உள்ள ஆசிரியர்களின் மன நிலையை எடுத்து காண்பிக்கிறது.

எல்லாரும் படித்து என்ன செய்கிறார்கள் என்ற விதண்டா வாதத்துக்கு என்னிடம் பதில் இல்லை.

அவருக்கு ஆசிரியர் தான் கிடைக்கவில்லை ... வீட்டுக்கு அருகில் ஒரு நாலு நல்ல வார்த்தை சொல்ல , அவரை சரியான வழியில் செலுத்த உறவினர்களோ / நண்பர்களோ இல்லாது போனது , என்ன சொல்வது , அவரது துரதிர்ஷ்டமே ... சாதரணமாக, மாவட்ட விளையாட்டு போட்டி, ஸ்டேட் லெவல், இதிலில் பங்கெடுப்பவர்கள் , அந்த உடற்பயிற்சி ஆசிரியரிடம் மிகுந்த மரியாதையுடன் இருப்பார்கள் ... இவர் யார் சொல் பேச்சை கேட்கவில்லையோ , இப்படி படிப்பை நிறுத்தினார்.

ஒன்பதாவது தோல்வி எல்லாம் ஒரு பெரிய தோல்வியே இல்லை, ( சரியாக சொன்னால் எதுவுமே ஒரு பெரிய தோல்வி அல்ல ) அதற்க்கு துவுண்டு விடுவது, வீட்டை விட்டு ஒரு இலக்கு இல்லாமல் ஓடுவது ..அது ஒரு சரியான வழி அல்ல. ..

நான் என்னோட பள்ளி இறுதியில் வெறும் 60% தான் வாங்கினேன், என் கூட படித்தவர்கள் எல்லாம் பாலிடெக்னிக் படிக்க போனார்கள் , எனக்கு அந்த மதிப்பெண்களை வைத்து ஒரு ITI யில் கூட இடம் கிடைக்காது.. எப்படியோ , என்னவெல்லாமோ நடந்து, இறுதியில் அரசினர் கலை கல்லூரியில் PUC - வணிக பிரிவில் சேர்ந்தேன் ...எப்படியோ இன்று நான் ஒரு CA .

சரி சென்னை தான் போனார் ... யாரவது சொந்தக்காரர்களோ , ஊர் காரர்களோ இருந்தார்களா? உதவி செய்ய ... சரியான உதவியும் வழி காட்டுதலும் இல்லை என்று தான் சொல்லவேண்டும் .

இந்த கோச்சிங், மென்டோர், குரு, மேலாளர் , மேனேஜர் , ஆசிரியர் .. எப்படி வேண்டுமானாலும் அழைத்து கொள்ளுங்கள் , வாழ்கையில் இவர்களுடைய பங்கு தான் பிரதானம் .

நாம் வேலை பார்க்கும் இடத்திலேயே காணலாம், ஒரு சாதாரண மேனேஜர் - ஒரு கோச் போல இருக்கும் மேனேஜர், இருவருக்கும் நிறைய வித்யாசம் உண்டு , கோச் கொடுக்கும் ஊக்கம், தன்நம்பிக்கை, அனுபவ பகிர்தல் , தோள் கொடுத்தல்... அப்படி ஒருவர் லிங்கத்துக்கு வாய்க்காதது துரதிர்ஷ்டமே ( அல்லது அவரது முயற்சி போதவில்லை )

ஆனால் அதை விட முக்கிய பங்கு இருவருக்கு உண்டு.. அது தான் அம்மா , அப்பா ..

இந்த இடத்தில ... நீங்க கணபதி மாம்பழம் சாப்பிட்ட கதையின் உள் அர்த்தத்தை எடுத்து கொள்ளலாம், அல்லது உங்களுக்கு வாழை பழத்தை உரித்து கொடுப்பது போல் உள்ள இந்த கதையின் சாரம்சத்தை புரிந்து கொள்ளலாம்.

ஒருவனுக்கு தீடீர் என்று சாமியார் ஆக வேண்டும் என்று ஒரு வெறி, வீட்டிலோ வயதான அம்மா , அப்பா ... எவ்வளவு சொல்லியும் கேட்காமல், இமய மலைக்கோ அல்லது வேறு ஏதோ மலைக்கோ போய் வேதம், யோகம், இன்னும் பல கலைகள் கற்று நிறைய சித்தி போன்ற மாயகளைகளும் கற்று வெகு நாட்களுக்கு பின் தன் ஊர் வந்தான், குளத்தில் குளித்து தூய்மையாக வந்த பொழுது, மேலே ஒரு பறவை அவன் மேல் எச்சம் இட்டது , அவனுடைய ஒரு பார்வையில் அந்த பறவை எரிந்து சாம்பலாகியது . ... பசியாகையால் , ஒரு வீட்டின் முன்பு யாசித்தான், அந்த குடும்ப தலைவியோ உடனே வந்து பார்க்க வில்லை, ஒரு முறை , இரு முறை கூப்பிட்ட பிறகு , கோபமாக அந்த பெண்மணியை பார்த்தான்... ( அந்த பறவையை பார்த்தது போல் )... அந்த பெண் புன்னகையுடன், கொக்கென்று நினைத்தாயா .... அவனுக்கு தேள் கூட்டியது போல் ஆனது ... நான் அந்த பறவையை எரித்தது எப்படி இவளுக்கு தெரியும் என்று... கேட்டு பார்த்தான், அதற்க்கு அவள், என்னை விட இதை பற்றி சொல்ல வேறு ஒருவர் இருக்கிறார் , அவர் இருப்பது கடை வீதியில்... போய் பார் என்றாள்

அங்கு போய் பார்த்தால் அவர் ஒரு பெரிய மாட்டை அறுத்து தொங்கவிட்டு , எல்லாருக்கும் வியாபாரம் செய்யும் ஒரு கசாப்பு கடை காரர். .
.". அந்த அம்மா தான் சொன்னாங்க உங்களை பார்க்கனும்னு"
"எப்படி எல்லாம் தெரியும் உங்களுக்கு" என்று கேட்டான்.

அவர் தன் கடையை மூடி , அந்த இடத்தை சுத்தமாக அலம்பி விட்டு, பின் தன் வீட்டிற்கு அவனையும் கூட்டிக் கொண்டு போனார். அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை இருந்தாலும் போய் பார்க்கலாமே என்று போனான்.

தன் வீட்டில் போய், மீண்டு தன்னை சுத்தம் செய்து, வீட்டில் உள்ள வயதான - கண்பார்வை அவ்வளவு இல்லாத, படுகையில் இருக்கும் தன் தாயாருக்கும் , தகப்பனுக்கும் உணவு, தண்ணீர் எல்லாம் எடுத்து , உணவை ஊட்டி பின் அவனிடம் கேட்டார்..இப்போ சொல்லு என்ன வேண்டும்

அவனுக்கு எல்லாமே புரிய தொடங்கியது ... கற்ற வித்தை, வேதம் ஒன்றுமே இல்லை, பெற்ற தாயையும் , தந்தையையும் பராமரிப்பது தான் தலையாய கடமை.. அதற்க்கு ஈடு எதுவுமே கிடையாது ...

உடனே தன் காவி வச்தரத்தை களைந்தான் ... வீட்டை நோக்கி நடந்தான் ..

எந்த அளவுக்கு அவர் அப்பா அம்மா மேல் மரியாதை வைத்திருந்தார் / வைக்கவில்லை என அந்த பதிவில் தெரிய வில்லை . அப்பா அம்மாவை வைத்து நன்றாக சோறு போட வேண்டும் என்ற ஒரு உத்வேகத்துடன் தான் பட்டினம் வந்திருப்பார்...
ஐந்து வருடமாக வீட்டுக்கு என்று பெரிதாக அல்லது சிறிதாகவோ ஒன்றும் செய்யலை என்கிறார். போய் பார்க்க கூட இல்லை என்கிறார்... இங்க கொஞ்சம் இடிக்கிது, என்ன
தான் காசு இல்லை என்றாலும் , லாரியில் ஏறி ஊரு போய் வந்திருக்கலாம் ... அப்படி பார்த்தால் அவர் வேலை செய்யும் காலங்களில் அவருடைய கூட்டு சரியில்லை என்று தான் நினைக்க வேண்டி இருக்கிறது . அந்த மாதிரி வேலை பார்க்கும் இடங்களில் , சாதரணமாக கிடைக்கும் நட்பு, குடி, பீடி , சிகரட் , பாண் பராக் ...இது மூலம் தான் தொடங்கும் , பின் நன்றாக இறுக்கி பிடித்து விடும் .

கிடைக்கும் விடுமுறையில் ..சினிமாவும் , நமீதாவும் ஆக்கிரமித்தால் அதில் இருந்து விலகி வர தெரிய வேண்டும்

சொந்தமாக தொழில் தொடங்கியவுடன் அதை விட்டு போவது இயலாத காரியம், ஓரளவுக்கு அவரின் இயலாமை புரிகிறது.

நாம் என்னை செய்தாலும், என்னை செய்ய நினைத்தாலும், ... சுய புத்தியை உபயோக படுத்த எப்போதும் தயாராய் இருக்க வேண்டும். ஒருவர் நம்மை குழியில் தள்ளப்பார்கிறாரா ... நந்தவனத்துக்கு அழைத்து செல்கிறாரா , இதையெல்லாம் ஓரளவுக்கு பார்க்க வேண்டும் . நம்மை விட அவருக்கு இந்த கடையில் எவ்வளவு வருமானம் வரும், எவ்வளவு டீ ஓடும், பால் எங்கு கிடைக்கும், என்னை விலை, எந்த நாள்ல நல்ல வியாபாரம் ..இதெல்லாம் அவர் விரல் நுனியில் இருக்கும்.

அவருடைய வாடிக்கையாளர்களை கேட்டு இருந்தால் , அவர்கள் சொல்லி இறுக்க கூடும் " வேண்டாம்பா... இது ரொம்ப அகல கால் " ... அவர் யார் சொல்பேச்சு கேட்டாரோ ..என்ன ஆசை வார்த்தைக்கு கவுந்துட்டாரோ ????

அவர் திரும்பவும் தன்னுடைய கிராமத்திற்கு சென்று தன வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடங்க தயாரானால் , அவர் சில ஆடுகளும் நாலு பசுக்களும் வாங்கட்டும், அதில் ஒரு பசுவுக்கான விலை நான் தருகிறேன், அது போல் இன்னும் மூன்று பேர் நிச்சயம் வருவார்கள் ... அதை வைத்து அதே மாதிரி டீ கடை நடத்தலாம்.. என் அறிவுக்கு தோன்றியது ..

அந்த லிங்கம் என்னை மன்னிப்பாராக , அட்வைஸ் பண்றது, கேள்வி கேட்பது ரொம்ப சுலபம் ... ஆனால் பதில் சொல்வது ரொம்ப கஷ்டம்

இது தான் மனித நேயம் 18+

2010-06-29T11:54:00.004+04:00

நம் கையாலாகா தனத்தை மிக நேரடியாக , சத்தமாக , உரைக்குமாறு
சாடிவிட்டார், என்ன பெண்மணி அவர் .... என்ன தைரியம் , என்ன துணிச்சல் , .... நாம் எல்லாம் வாழ்வதற்கு ஒரு அர்த்தமே இல்லை என்று சொல்லாமல் சொல்லிவிட்டார்

ஏதாவது செய்ய வேண்டும் , அவர் சொன்ன ஒரு வழியை (ஆவது) முதலில் பார்க்க வேண்டும்

அன்பர்களே இது பற்றி செந்தில் பதிவை பார்க்க நேரத்து ...இனி அவரின் பதிவின் லிங்க் இங்கே.

இது தான் மனித நேயம்

மாப்பிள்ளை தோழனும் தெரட்டிப்பாலும்

2010-05-30T14:44:00.016+04:00

கல்யாண மணமகன் , மணமகள் நடுவில் மாப்பிள்ளை தோழன் (!!!???)

எங்களுக்கு என்று சொந்த ஊர் இல்லை என்ற காரணத்தாலும், சாதரணமாக நிறைய ஊர் சுற்ற வாய்ப்பு வரவில்லை என்பதாலும், போன சில ஊர்கள், பங்கு பெற்ற கல்யாணங்கள் , விழா போன்றவை மறக்க முடியாத நினைவுகளாகி போகின...

முக்கியமாக ஏதாவது ஊருக்கு என்றால் , சாதரணமாக ரயில் பயணம் இருக்கும், எனக்கு மிகவும் பிடித்தது ரயில் பயணம், பகல் நேரத்தில் என் அப்பா கையை இறுக்கி பிடித்து எங்கேயும் போக விட மாட்டார், ஆனால் இரவில் எல்லாரும் உறங்கிய பின் , அந்த படியில் நின்று பயணிப்பது எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று, அந்த சத்தமும், இருட்டும் , சில சமயங்களில் ஊரின் வெளிச்சமும் , நட்சத்திரங்களும் ... அது ஒரு கனா காலம் ( அப்பாடி எப்படியோ பதவின் பெயர் ஒவ்வொரு தடவையும் வந்திடுது - எவ்வளோ பாலச்சந்தர் சினிமா பார்த்திருப்போம் !!!!)

எட்டாவது லீவில், நாங்கள் நாகர்கோவிலில் உள்ள ஒழிகினசேரி என்ற கிராமத்திற்கு போனோம்... அழகான ஊர் , ப வடிவில் வீடுகள், நடுவில் பெரிய அரச மரம் மற்றும் வேப்ப மரம் ...புவனேஸ்வரி அம்மன் கோவில் , ஆறு ...ஆற்றுக்கு அந்த பக்கம் நிறைய வயல் , எப்போதுமே பச்சை பசேல், தொலை தூரத்தில் மலைகள் , ரொம்ப ரம்யமான சிறிய ஊரு .

ஒழிகினசேரியில் இருந்து தெரியும் சில காட்சிகள்

அந்த கால கட்டத்தில் நிறைய உறவினர்கள் ஒழிகினசேரியில் இருந்தார்கள் , யார் வீட்டுக்கு வேணுமானாலும் எப்போதும் போகலாம் , நீச்சல் தெரியுமாதலால் ஆற்றங்கரையும் உண்டு

அப்போது அங்கிருந்த என்னோட கசின் தாத்தாவிடம் ( ..ஒன்று விட்ட தாத்தா ) ஒரு புத்தக சாலை இருந்தது , வெத்தலை பெட்டியோட தடித்த கண்ணாடி போட்டு, கம்பீரமாக இருப்பார் , என்னோட பாதி பேரு அவரோட பெயரில் இருந்து வந்தது தான் ( சுந்தர்) , அந்த காலத்திலேயே டென்னிஸ் விளையாடினார் என்று சொல்வார்கள் , நான் பார்த்தபொழுது , கலர் கலர் டோக்கன் வைத்து சீட்டுக்கட்டு தான் விளையாடினார்.!!!.

ஊருக்கு போகும் வழியில் ஒரு பெரிய வீடு உண்டு - அது என்.எஸ்.கிருஷ்ணனின் வீடு என்று சொல்வார்கள் - பயோனியர் முத்து என்ற திரை அரங்கமும் அருகில் உண்டு ( அப்ப தான் இன்று போல் என்றும் வாழ்க - தலைவர் படம் பார்த்தேன் )

அங்கிருந்து , சுசீந்தரம் கோவில் பார்த்தது, கன்னியாகுமரியில் சூரிய அஸ்தமனம் பார்த்தது, காந்தி மண்டபம், கோவில் ... அங்கு வாங்கிய அந்த கண்ணாடி துண்டுகளை குழல் மூலம் பார்க்கும் அந்த குழாய் நெடு நாட்களுக்கு என்னிடம் இருந்தது

எனக்கு ஒரு வகையில் அண்ணன் முறை உள்ள திரு ராமசுவாமிக்கு திருமணம் , நான் திருச்சி டவுன்ஷிப்பில் இருந்து போய் இருப்பதால் , அந்த கிராமத்து வீடுகள், அமைப்பு, எல்லாமே புதிது ... அந்த ஊர் பயலுவுகளும் , எலேய் , என்னலேய் ன்னு வார்த்தைக்கு வார்த்தை " லேய் " போட்டு பேசுவதை பார்க்கும் பொழுது ஒரு புது அனுபவம் எல்லாரும் எலும்பும் தோலுமாய் தான் இருப்பார்கள், பெரிய விளையாட்டு உபகரணங்கள் ஏதும் கிடையாது, ஆனாலும் எப்பொழுதும் விளையாடி கொண்டிருந்தோம் ..

அது மாதிரி ஒளிஞ்சு பிடிச்சு விளையாடும் பொழுது, நான் சொன்ன ராமஸ்வாமி வீட்டில், சமையல் அறைக்கு பக்கத்தில் ஓர் அறை உண்டு, சின்ன ஸ்டோர் ரூம் மாதிரி, ஜன்னல் கிடையாது, சிறியது, ஒரே பாத்திரமும், அரிசி , பருப்பும் இருக்கும் ... நான் அதில் ஒளிந்து கொண்டேன், யாரோ அந்த ரூமை வெளியில் இருந்து பூட்டி விட்டார்கள்.

அந்த காலகட்டத்தில் , எப்போவாவது சில சமயம், பிஸ்கட் சாப்பிட்டிருப்போம், ஐஸ் கிரீம் , மற்றும் கடையில் வாங்கிய ஸ்வீட் எல்லாம் பார்த்தது கூட கிடையாது, பண்டிகை காலங்களில் அம்மா செய்யும் அப்பம், பொறி உருண்டை , அவல் இதுவே நான் பார்த்த /உண்ட ஸ்வீட் வகைகள் - அம்மா நன்றாக மைசூர் பாகும் செய்வார்கள்

கல்யாண வீடு என்பதால், கல்யாணத்துக்கு உண்டான முறுக்கு, பட்சணம் எல்லாம் அங்கு தான் இருந்தது ... முதல்ல கொஞ்சம் முறுக்கு , அப்பறம் கொஞ்சம் மனோகரம் இதெல்லாம் சாப்பிட தொடங்கினேன் .. அப்பா தான் அந்த சின்ன எவர்சில்வர் சம்படம் கண்ணில் பாட்டது... திறந்து பார்த்தால் , அதில் தெரட்டிபால் ... ஆஹா அதை கொஞ்சம் சாப்பிட்டேன், அப்பறம் ஒரு எவர்சில்வர் தூக்கு இருந்தது, அதற்குள் சிவப்பு தெரட்டி பால் ... செமை ஜாலியா இருந்தது, அப்பறம் வேற எதுக்கோ யாரோ கதவை திறக்கும் பொழுது , வெளியில் போனேன் . கல்யாணத்துக்கு தெரட்டி பால் திரும்பவும் செய்தார்கள் என நினைக்கிறேன்

அந்த கல்யாணத்தில் நான் தான் மாப்பிள்ளை தோழன், எனக்கு ஐந்து ருபாய் கொடுத்தார்கள் , அம்மாவிடம் கொடுத்துவிட்டேன், என் நினைவுக்கு தெரிந்த வரை, அந்த காலத்துல எனக்கு கிடைத்த அதிக பட்ச ரூபாய் இது தான்.

இப்பொழுது கூட அதை நினைவில் வைத்து, ஒழிகினசேரியில் உள்ள என் மனைவியின் பாட்டி , ( என் தாயாரின் சகோதரியும் கூட ), தன மற்றுமொரு பேத்தியின் கல்யாணத்தில் செய்த தெரட்டி பால் கொடுத்தனுப்பினார்கள் .... ரொம்ப சுவையும் / அன்பும் கலந்திருந்தது .

திருச்சந்தூரில் என் மாமன் மகன் திரு ராம மூர்த்தியின் திருமணம்
இடது கோடியில் என் அம்மா , அப்பா , அப்புறம் மாமா , மாமி , மாமா பையன்கள் , நான், மற்றும் கல்யாண பையனின் சர்தார்ஜி நண்பன்

இப்போ படிச்சு, ஊரு விட்டு ஊரு வந்து, எங்கெல்லாமோ சுற்றும் வாய்ப்பு உண்டு, ஆனால் எப்போதுமே அந்த ஸ்வீட் சாப்பிடும் பொழுது அம்மாவின் நினைப்பு என்னை அறியாமல் வந்து விடும், அம்மா ஏதாவது கல்யாணத்துக்கு / விசேஷத்திற்கு போனால் கூட, இலையில் விழும், மைசூர் பாகு / லட்டு போன்றவைகளை புடவையில் முடிந்து வீட்டிற்கு வந்து எனக்கு கொடுப்பார்.

வித்யாசமான வியாதி - பெங்களூரு நினைவுகள்

2010-05-24T18:20:00.016+04:00

ஒரு சில பேருக்கு , வித்யாசமான வியாதி வந்திருக்கும், எனக்கு வந்தது கொஞ்சம் நிறையவே விதயாசமானது....

அது ஒரு கனா காலம், கல்யாணம் ஆன புதிது, பெங்களூர் வாசம், எல்லாரும் என்ன செய்றீங்க , எங்க வேலை என்று கேட்டால், நான் ப்ராக்ட்டிஸ் பண்றேன்னு சொல்வேன் ( CA பிராக்டிஸ் செய்து கொண்டிருந்தேன் ) ...

வீடு ரொம்ப சிறிய வீடு , ஆனால் எப்போதும் உறவினர்கள் / நண்பர்கள் கூட்டம் உண்டு. கவாசாகி பைக் இருந்தது, நல்ல சூடான இட்லி, வடை, அடிக்கடி பை டு காபி ( 1 /2 காபி ) .... வார இறுதியில் மனோரஞ்சன் என்கின்ற ஒரு Air- Force திரை அரங்கில் நிறைய சினிமா ... வாய்ப்பு கிடைத்தால் மறுபடியும் இம்மி பிசகாமல் அதே வாழ்க்கை வாழ வேண்டும்.

அப்பெல்லாம் இளநீர் நிறைய கிடைக்கும், அது நிறைய குடிக்கும் பழக்கம் இருந்தது ( பீர் குடிக்க மாட்டேன் !!!!!) ...

என் மனைவி IATA பரிட்சை பாஸ் பண்ணியதால், பெங்களூர் K .C . தாஸ் என்கிற ஸ்வீட் கடையில் இருந்து ரெண்டு கிலோ சோன் பாப்படி வாங்கினேன் , அந்த சோன் பாப்படி கல்கத்தாவில் செய்து , விமானம் மூலம் பெங்களூரு வரும் என்று கேள்வி, எவ்வளவு உண்மை என்று தெரியாது.

ஒரு சில பேருக்கு கொடுத்தது போக ஒரு ஒன்றரை கிலோ மீதி இருந்தது, அன்று இரவு, தனி ஆளாக எல்லா சோன் பாப்டியை காலி செய்தேன், ...விடியற் காலை முழிப்பு வந்தது, ஆனால் காலை அசைக்க முடியவில்லை, கையை அசைக்க முடியவில்லை, போர்வையை எடுத்து போர்த்தி கொள்ள முடியவில்லை, கொஞ்சம் பேசமால் படுத்து இருந்தேன், தெரிந்த பாடல் வரிகளை பாடி பார்த்தேன்.... மனம் /மூளை எல்லாம் ஓகே ஆனால் கால் /கை இம்மி கூட அசைக்க முடியவில்லை ...இப்படியே இருந்தா அவ்வளவு தான், இனி மனைவியிடம் சொல்லிட வேண்டியது தான்னு குரல் கொடுத்தேன்,

அசைய முடியாம இருந்த என்னை அப்படி பார்த்தவுடன் அழ ஆரம்பித்து விட்டாள் , மாமனாரும் அன்று வீட்டில் தங்கி இருந்தார், என்ன சத்தம் என்று அவரும் வந்தார், ..... எனக்கு ஒன்னும் இலலை, ஞாபக சக்தி எல்லாம் நல்லா தான் இருக்குன்னு சொல்லிட்டு ... பார்முலா ஒன்னு , (a+b)2 = a2 +b2 + 2ab ன்னு சொல்றேன் , அவ்வளவு தான் இவருக்கு என்னோவோ ஆச்சுன்னு , மனைவி இன்னும் கொஞ்சம் அழரா,

நிக்க கூட முடியாது, ரெண்டு கையும் / காலும் கிட்ட தட்ட பராலிசிஸ் வந்தா மாதிரி ... அப்படியே தூக்கி கொண்டு போய் ஒரு வழியா ஆட்டோவில் ஏற்றி, ஆஸ்பிடல் கொண்டு போய் சேர்த்தார்கள், காலை நேரம் என்பதால் அப்போதுள்ள டாக்டர், ஒரு ட்ரிப் ஏத்த சொல்லிவிட்டு போய் விட்டார், அடுத்த டாக்டர் வர ஒரு 9 மணியானது , அவர் வந்தவுடன் சில பரிசோதனைகள் செய்தார், ஆனால் இப்போது என்னால் நிற்க , நடக்க முடிகிறது , என்ன பிரச்சனை என்று தெரியவில்லை.... படுத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்த நான், சாதரணமாக நடந்து வெளியே வந்தேன் ...இருந்தாலும் அந்த சோதனைகளில் , எனக்கு பொட்டாசியம் அளவு குறைந்ததால் இப்படி இருக்கலாம் என்றும், பொட்டாசியம் சாப்பாடு மூலம் கிடைப்பது மிக கடினம், இளநீர் மற்றும் வாழை பழத்தில் பொட்டாசியம் உண்டு என்று சொன்னார்.

அது அப்படியே போச்சு, ஆனால் அப்போப்போ இளநீர் மட்டும் நிறைய குடித்து கொண்டு வந்தேன்,

எங்கள் வீட்டில் தங்கி ப்ராஜெக்ட் வொர்க் செய்த , எங்கள் கசின் கல்யாணம் நிச்சயம் ஆகியது, அதற்க்கு பார்ட்டி கொடுத்த பொழுது, சிம்பொனி சினிமா ஹால் அருகே ஒரு ஐஸ் கிரீம் கடைக்கு போனோம், அந்த மெனு கார்டில் என்னென்னமோ ஐட்டம்ஸ் எல்லாம் இருந்தது , எப்பவும் போல நம்பளோட வழக்க படி, இருக்கறதிலேயே ஜாஸ்தி விலை உள்ள Death by Chocalate ங்கிர ஒரு ஐஸ் கிரீம் ஆர்டர் பண்ணி சாப்பிட்டேன் ( முன்ன பின்ன கேள்வி பட்டது கூட கிடையாது - விலை ஓன்று தான் குறி நமக்கு )

அதுல ரெண்டு பெரிய சாக்லேட் பேஸ்ட்ரி , அதன் மேல் ரெண்டு கரண்டி வனிலா ஐஸ் கிரீம், அதன் மேல வழியும் தேன், அப்புறம் அதன் மேல் தூவி விட்ட ட்ரை ப்ரூட்ஸ்.... அப்போ அதன் விலை 78 ரூபாய்ன்னு நினைக்கிறேன் ... அதை புல்லா சாப்டறதுக்கு கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டேன் ..அது ஒரு சுகமான சுமை.

அன்று இரவே என் மனைவி கல்யாண கோஷ்டியுடன் போய், புடவை வாங்க சென்னை போனாள், நான் தனியாக வீடு வந்து சேர்ந்தேன்... அவ்வளவு தான் காலையில் எழும்ப முடிய வில்லை, யார் /எப்படி கொண்டு போனார்கள் என்று சரியாக ஞாபகம் இலலை, வீடு பக்கத்தில் உள்ள ராமையா மருத்துவ மனைக்கு போனோம்,

ராமையா மருத்துவமனை, மெடிக்கல் காலேஜ் , இன்ஜினியரிங் காலேஜ் எல்லாம் சேர்ந்து இருக்கும், ரொம்ப பெரிய இடம், என்னை அட்மிட் பண்ணிய ரூம் என் வீட்டை விட குறைந்தது ஆறு மடங்கு பெரிது, ரூம் உள்ளில் தூண்கள் எல்லாம் வரும். நான் மட்டும் தனி ஆள்,

கட்டிடம் கட்டி கொண்டிருந்தால் ராமையாவின் ஆயுளுக்கு ஒன்றும் நேராது என்று யாரோ ஒரு ஜோஸ்யர் சொன்னதால் , எப்போதும் கட்டிட பனி தான், அவரோட வீடு கூட விதான் சௌதா மாதிரி இருக்கும் .... ராத்திரி அவ்வளவு பெரிய ரூமில் தனியாக இருந்ததால், ஒரு மாதிரி பயம் வந்து , பயத்திலேயே தூங்கி விட்டேன், முழித்து பார்த்தால் ரூம் உள்ள இரண்டு புதிய தூண்கள் !!!!!!

அவர்களும் என்னோவோ டெஸ்ட் எல்லாம் செய்தார்கள், என் கண் கொஞ்சம் பெரிதாக , வெளியே தள்ளி இருப்பதால் ( அதாவது திருட்டு முழி !!!!!) தைராய்டு பரிசோதனையும் செய்தார்கள் , அதற்க்கு அவர்கள் வசூலித்த பணம் ருபாய் ஐந்து மட்டுமே .....அந்த ரிப்போர்ட்டை வாங்க போன போது, ஒரு பேப்பர் எடுத்து ஏதோ கிறுக்கி, உங்கள்ளுக்கு தைராய்டு கிடையாது என்று சொல்லிவிட்டார்.

அவ்வளவு தான் வீட்டிற்கு வந்து விட்டோம், இப்போ சமையலில் , சாப்பாடில் நிறைய மாற்றம், ஸ்வீட் கிடையாது, இலை, தழை, பச்சை காய்கறி ..இப்படின்னு கொஞ்ச நாள் ஓடியது

வேலை மாறி மும்பை வந்தோம், இங்கிலாந்தில் இருந்து வந்த ஒரு உறவினர் இதை பற்றி கேள்வி பட்ட பொழுது, ஸ்வீட் போன்றவை ஏன் சாபிடாமல் இருக்கணும், அதற்க்கான காரணம் என்ன ... இதெல்லாம் கண்டுபிடிக்க நல்ல மருத்துவரை போய் பார்க்கவும் என்று சொல்லிவிட்டு போனார்.

முதலில் ஒரு நியூரோ மருத்துவரிடம் போனோம், எல்லாம் சரியாய் இருக்கு என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு என்டோகார்ணலாஜி மருத்துவரிடம் அனுப்பினார்.

அவர் இந்த இந்த டெஸ்ட்களை மும்பை ஹிந்துஜா ஆஸ்பிடல் போய் செய்து வரவும் என்று சொன்னார். அதே தைராய்ட் டெஸ்ட் தான், ஆனால் அதற்க்கான கட்டணம், கிட்ட தட்ட ஆயரம் ருபாய் , இப்போ இதில் தைராய்டு உள்ளது - என்று ரிப்போர்ட் சொல்லியது

இதனால் தெரிந்து கொண்டது

(1)ஒன்றரை கிலோ ஸ்வீட் எல்லாம் தனியாக ஒரு ஆள் சாப்பிட கூடாது -
(2)மெனு கார்டில் உள்ள ஐட்டத்தின் விலையை விட எது வேண்டுமோ அதை வாங்கி சாப்பிடனும் -
(3)ஐந்து ருபாய் டெஸ்ட் க்கும் , ஆயரம் ருபாய் டெஸ்ட் க்கும் குறைந்த பட்சம் ஆறு வித்யாசம் உண்டு.

எனக்கு வந்த ஒரு மெயில்..

இளவரசர் சார்லஸும் , ஒரு சர்தாரும் உணவருந்தி கொண்டிருக்கிறார்கள் ... இளவரசர், சர்தார்ஜியை பார்த்து, PLEASE PASS ON THE WINE YOU DIVINE ன்னு சொல்றார் , சர்தார்ஜி உச்சி குளிர்ந்து போய் அதை எடுத்து கொடுக்கிறார் , நீங்கள் சொல்வது ஏதோ ஒரு கவிதை போல் சுகமாக இருக்கிறது ... மனத்தில் ஏதோ கணக்கு போடுகிறார், மேசையில் இருப்பதை எல்லாம் ஒரு தரம் பார்கிறார், பின் தனக்குள் ஏதோ சிரிக்கிறார்.... சிறிது நேரம் கழித்து இளவரசரை பார்த்து PLEASE PAAS THE CUSTARD YOU BASTARD $#@%*&

டெல்லி நினைவுகள் - வயதான துறவி !!!!!!

2010-05-23T15:22:00.006+04:00

டெல்லி நினைவுகள் - வயதான துறவி !!!!!!

CA பரிச்சை என்றால் சும்மாவா , ரொம்ப கஷ்டம் அப்படின்னு சொல்வேன்னு தானே எதிர்பாத்தீங்க ....கஷ்டம் எல்லாம் கிடையாது, ஆனால் அடிக்கடி பெயில் ஆகணும் ..பெயில் ஆனா சோகம் தானே ... அதுக்குகாக உக்காந்து அடிப்பாங்க. நான் அப்பவும் ( பெயில் ஆனப்பவும் ) அதை தொட்டது கிடையாது , CA pass ஆகாம அதெல்லாம் சாப்பிட கூடாதுன்னு ஒரு கொள்கை ...ஆனா, இந்த பாழாய் போன CA அவ்வளவு சுலபம் கிடையாது, அப்பொழுது என் நண்பன் ஒருவன் வீட்டிற்கு அடிக்கடி போவதுண்டு, அவன் அண்ணன் air -force இல இருந்ததால் எப்பவும் பாட்டில் இருக்கும் , நிறைய நாள் நானும், என்னை போல் வேறு ஒரு நண்பனும் தினம் அவர்கள் வீட்டுக்கு போவோம் ... பின் மூன்று பெரும் சில சமயம் அங்கு உள்ள கமல் தியேட்டரில் சினிமா பார்த்து விட்டு ஒரே கட்டிலில் ( நாங்க மூணு பேர் மட்டுமே !!!!!) படுத்து உறங்கவோம். ..( அது ஒரு கனா காலம் )...

நான் பள்ளியில் படித்த காலத்தில் ... யாராவது பீடி /சிகரெட் குடித்தாலே அது தான் மெயின் நியூஸ் , மொத்தப் பள்ளியில் ஒரு ரெண்டு அல்லது மூன்று பேர் அது போல் இருப்பார்கள், அவங்களை எல்லாம் அண்ணாந்து தான் பார்ப்போம் .

கல்லூரி வாழ்க்கையிலும் , அந்த பக்கம் போகலை, கையில் அவ்வளாவாக காசு புழக்கம் கிடையாது ( ஏன்டா பொய் சொல்ற - காசே கிடையாது ) .. தஞ்சாவூர் கிராமத்தில் இருந்து வரும் சிலர் சரக்கு அடிப்பார்கள் ..

கல்லூரிக்கு பிறகு , அந்த CA நாட்களில் , என் நண்பன் CA பாஸ் செய்து விட்டான், அதற்காக ஒரு பெரிய பார்ட்டி , ஆனால் நான் இன்னும் பாஸ் ஆக வில்லை ஒரு குரூப் பைனலில் இன்னும் பாக்கி இருந்தது. கொள்கையை தூர போட்டுவிட்டு நானும் தொடங்கினேன். முன்ன பின்ன குடித்து கிடையாது , பீர் , விஸ்கி எலாம் பயங்கர ஸ்மெல், எனவே வயதான துறவியை நாடினேன் (Old monk) ... அதுல நிறைய ஐஸ் போட்டு, தமஸ் அப் கலந்து சும்மா பூந்து விளையாடினோம். எம் ஜி ஆர், பாட்டு ( நெஞ்சம் உண்டு நேர்மை உண்டு - ஆட்டமுடன் , ஆயிரம் நிலவே வா சோகமுடன் ) எல்லாம் பாடி- என்னுடைய நண்பர்கள் எல்லாம் தமிழ் தான் என்றாலும் - நிறைய பேர்களுக்கு தமிழ் பேசுவது கூட ததிங்கினத்தோம் ... ஒரு மாதிரி, ஜின், வோட்க்கா எல்லாம் குடித்தாலும் எப்பவும் நம்ப வோட்டு ஓல்ட் மாங் தான்.

முன்பெல்லாம் பார்ட்டி முடிந்து காரை ஒட்டி கொண்டு வந்திருக்கிறேன், எனக்கெனவோ ஒரு நினைப்பு , குடித்தால் நன்றாக கார் ஓட்ட முடியும் என்று ஆனால் இப்போல்லாம் அப்படி செய்வது கிடையாது , முதல் காரியம் அவளவாக பார்ட்டிகள் கிடையாது , அப்படியே போனாலும் குடிப்பது கிடையாது, அப்படியே எப்பவாவது சரக்கு அடித்தால் டாக்சி தான்.

ஒரு முறை ஆபிசில் இருந்து நண்பர்கள் எல்லாம் ஷார்ஜாவில் கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்க்க போனோம், இந்தியாவும் , சிறிலங்காவும் விளையாடின மேட்ச், தொடங்கும் முன்பே, ஒரு வீட்டுக்கு போய், நிறைய பெப்சி பாட்டில் எல்லாம் வாங்கி, அதில் உள்ள பெப்சியை சிறிது கொட்டிவிட்டு, அதில் துறவியை ( old monk ) நிரப்பினோம் ... அதை அழகான ஒரு ஒரு பையில் வைத்து கொண்டு போனோம், ...

ஸ்டேடியம் வாசலில் பெரிய வரிசை , வரிசையாக ஆட்கள், எல்லாரையம் சோதித்து அவர்களிடம் உள்ள பாட்டில்கள் ( கோக், பெப்சி )..மற்றும் மற்ற பைகளையும் வாங்கி வைத்து உள்ளே அனுப்பினார்கள், என்னுடைய முறை வந்த பொழுது, என் பையை பார்த்தார்கள், இதை இப்பிடியே வைத்து விட்டு நீங்கள் உள்ளே போகலாம் என்று சொன்னார்.. ஏன்னு கேட்டப்ப , கல்கத்தா மைதானத்தில் அண்மையில் குப்பிகள் / கல் / ...வீசியதில் , விளையாட்டு வீரர்களுக்கு அடி கூட ஏற்பட்டது, அதனால் தான், உங்கள் கிட்ட பெட் / பிளாஸ்டிக் போன்றவை எடுத்து செல்லலாம் , ஆனால் கண்ணாடி குப்பிகள் நோ .... எனவே கொண்டு போயிருந்த குப்பிகள் உள்ள பையை அங்கேயே வைத்து விட்டு போனோம்

கொஞ்ச நேரம் ஆனவுடன் எனக்கு திருப்பி போய் அந்த பையை எடுக்கலாமா? என்று தோனியது, இப்போ அங்கே அவ்வளவாக கூட்டம் இலலை , முன்பு இருந்த அரபி போலீஸ் காரர்கள் அங்கு இலலை, நம்ம லோக்கல் சேட்டன் மார் தான் இருந்தார், அவரிடம் நான் இங்கு விட்டு விட்டு போன ஒரு ஆரஞ்சு கலர் பை எங்கே என்று கேட்டேன், ..... தம்பி உடனே இங்கிருந்து ஓடிவிடு, அந்த பையை தேடி யாராவது வந்தா இங்க கொண்டுவான்னு ஒரு ஆபிசர் அங்கே வெயிட் பண்றார்... நான் ஏன் இன்னும் அங்கே நிக்கறேன், விடு ஜுட்......

டெல்லியில் இருந்து பின் பெங்களூருக்கு மாற்றம் , பெங்களூரில் நிறைய குடித்தது காபி தான் . எப்பவாவது சில சமயம் கொஞ்சம் தீர்த்த வாரி. பின் அங்கிரிந்து பம்பைக்கு போனோம் ,

மும்பையில் , நான் வேலை செய்த கம்பெனியில் அடிக்கடி பார்ட்டி உண்டு, அனால் ஒரே ஒரு பிரச்னை தான், ஒரு முறை போன ஓட்டலுக்கு திரும்பவும் பார்ட்டி நடத்த அனுமதி தர மாட்டார்கள், நாங்க தான் அங்கே இருக்கிற சாமானை எல்லாம் உடைச்சிட்டு , சில சமயம், ஆசாமிகளையும் சாமான் மாதிரி நினைத்து ஏதாவது சில அவயங்களை டாமேஜ் செய்து !!!!!..... அப்பறம் எப்படி அனுமதி கிடைக்கும்.

பின் துபாய் வந்து சேர்ந்தேன், இங்கும் வெகு சில சமயங்களில் மட்டும் பார்ட்டி, ஆனால் இப்போல்லாம் குடிப்பதில் துளியும் நாட்டமில்லை. ...நம்புங்க ( வயசானதுக்கு அடையாளம் !!!!!)

*********************************************************************

எனக்கு வந்த ஒரு மெயிலின் தமிழாக்கம்

ஒரு ஆசிரியை தன்னுடைய மானவர்களுக்கு ஒரு கட்டுரை போட்டி வைத்தால் - கடவுள்
உங்கள் முன் தோன்றினால், நீங்கள் என்ன கேட்பீர்கள் , ஏன் என்று ஒரு கட்டுரை போட்டி வைத்தார்

அந்த கட்டுரைகளை திருத்தும் பொழுது , இந்த கட்டுரையை படித்தவுடன், கண்களில் நீர் முட்டி .... அப்பொழுது தான் வீட்டிற்கு வந்த கணவன் அதை காண, ...என்ன ஆச்சு என கேட்க, ஆசிரியை அந்த கட்டுரையை எடுத்து கொடுத்தார் ..

அப்படி அதுல என்ன எழுதி இருக்கு

கடவுளே , உங்க கிட்ட ஒரு ஸ்பெஷல் கோரிக்கை ..

என்னை டெலிவிஷனாக மாற்றி விடவும், எங்கள் வீட்டில் அதற்க்கு உள்ள இடம் எனக்கு வேண்டும் , எப்போதுமே டிவிக்கு நல்ல தனி இடம், மிகவும் பிரதான்யமான இடம், எங்கள் குடும்பத்தில் உள்ளவர்கள் எல்லாம் நான் வாய் திறந்தால் , கவனமாக கேட்கிறார்கள், உடம்பு சரி இலலை என்றால் ( ரிப்பேர் ) எனக்கு தனி கவனிப்பு, அப்பா வீட்டுக்கு வந்துவுடனே எனக்கு தனி கவனிப்பு, என்னுடைய அம்மாவும், எப்பொழுதெல்லாம் வருத்தமாய் இருக்கிறாரோ என்னிடம் தான் வருவார், என் சகோதரர்களும் என்னை கொண்டாட சண்டையே போட்டுக் கொள்வார்கள் , மொத்த குடும்பமே எல்லா வேலையையும் விட்டு விட்டு என்னிடம் வர போட்டி போடுவார்கள் . கடைசியாக - நான் எல்லாரையும் சந்தோஷப் படுத்த முடியும் .

எனக்கு டிவியாக மாற வேண்டும்
இதை படித்த அந்த கணவர், " அட கடவுளே, யார் வூட்டு புள்ளையோ பாவம் - என்ன கொடுமை கார பெற்றோர்கள் " என்றார்.

அழுது கொண்டிருந்த மனைவி கணவனை பார்த்தார் - " இது நம்ம பையன் எழுதியதுங்க " ...

கர்நாடக கோவில்கள் -

2010-05-17T13:28:00.015+04:00

துபாய் கராமா பார்க்கில் என் மகளுடன் சென்ற பொழுது, மூன்றாவது வகுப்பு படிக்கும், என் மகளின் தோழி , என்னை காண்பித்து is this your Grand father ? என்று கேட்டவுடன் என் சப்த நாடியும் ஒடுங்கி , பின் அதை நினைத்து இப்பொழுதும் பெரிதாக சிரிக்கிறேன்.

அந்த கேள்வி வாய் தவறி தான் வந்திருக்கும் என நம்புகிறேன் . ரொம்ப நாள் முன்னாடி, மும்பையில் வசிக்கும் பொழுது ஒரு மழை காலத்தில் மாத்தேரன் போய் இருந்தோம், ஒரு பெண், அங்கிள் கொஞ்சம் நகருங்க என்று சொன்னவுடன் அது எனக்கு கேட்க கூட இலலை, மீண்டும் அந்த பெண் அங்கிள் உங்களை தான் என்று சொன்னபொழுது , எனக்கு சில நாள் உறக்கம் போனது.

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

ஒரு நாள் ஏதோ ஒரு ஹிந்தி பட காட்சியை பார்த்து கொண்டிருந்த பொழுது , அதில் ஒரு காட்சி படி மிதுன் தன்னுடைய காலமாகிய ஒரு மகனின் போட்டோவை பார்த்து அழுது கொண்டிருப்பார், என் மகள் அதை பார்த்து , ஏன் அவர் அழுகிறார் என்றாள்?. அவரோட மகன் , ஆர்மியில் போர் செய்யும் பொழுது இறந்து விட்டார் என்று சொன்னேன். ஆர்மினா என்ன என்றாள் ? ஆர்மினா, வேற்று நாடுடன் சண்டை போட்டு , நம்மை காப்பவர்கள் என்று சொன்னேன் . அது மாதிரி ஆர்மியில் சண்டையில் உயிர் போயிருக்கும் என்றேன்
, உடனே என்னை பார்த்து நீ ஆர்மிக்கெல்லாம் போகதே என்று சீரியசாக சொன்னாள்.

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

தினமும் குளித்து (!!!!???***) சாமிக்கு விளக்கு ஏற்றி , ஊதுபத்தி காமிக்கும் பழக்கம் உண்டு , அண்மையில் உடுப்பி சென்ற பொழுது ஒரு சின்ன மணி மண்டபம் / தேர் போல உள்ள , ரோஸ் wood ல செய்த அந்த மண்டபத்தில் உள்ள சின்ன /குட்டி கிருஷ்ணனுக்கு , அதுனுள் ஊதுபத்தி காமிப்பேன், அந்த வெள்ளை புகை நிறைய அந்த மண்டபத்தில் பரவி, சில நொடிகளுக்கு அங்கேயே இருக்கும். என் மகளை கூப்பிட்டு , பார்த்தியா எவ்வளவு நல்லா இருக்குன்னு கேட்டேன், அதற்கு அவள் " அப்பா , அங்க இப்படி நிறைய புகை எல்லாம் போடதே சாமிக்கு இருமல் வரும் ".... ஒரு நிமிடம் ஆழ்ந்து சிந்தித்தேன், இப்பொழுது அங்கே நிறைய புகை வருமாறு செய்வது கிடையாது .

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

சில நாட்கள் முன் இந்தியா ஒரு வாரம் போயிருந்தோம் , . நிறைய கோவில்கள் பார்த்தோம். பெங்களூரில் போய் இறங்கியவுடன் , உடனே முன்பே ஏற்பாடு செய்திருந்த இன்னோவா காரில் புறப்பட்டோம் ... வண்டி மைசூர் போகும் பாதையில் பாதி தூரம் போனது, நல்ல , வழ வழப்பான புதிய சாலை ..போகும் வழியில் பிடதி ஆசிரமம் வழியாக தான் போனது ..வெளியில் இருந்தே /காரில் போய் கொண்டே பார்த்தோம்,.....

கோவில்கள் பற்றி நம்ம துளசி டீச்சர் ரொம்ப அழகாக / விரிவாக நிறைய படங்களுடன் பதிவு பதிந்துள்ளார் அதற்க்கு இங்கு கிளிக்கவும்.
வழியில் ஒரு சின்ன இடத்தில காபிக்காக நிறுத்தினோம், அங்கு குழந்தைக்காக புல்லாங்குழல், ஒரு ஒன்றுக்குள் ஓன்று நுழையும் பொம்மைகள் வாங்கினோம். கையில் ஐ பாட் இருந்ததால் அருமையான இசையும் சேர்ந்து கொண்டது ( பெரும்பாலும் கர்நாடக இசை ) .

முதலில் தரிசனம் செய்தது - சிரிங்கேரி - அருமையான இடத்தில புராதனமான கோவில், குறைந்த பட்சம், ஒரு நாளாவது தங்கி நன்கு பார்க்க வேண்டும், ஆனால் நாங்கள் அங்கு இருந்த நேரம் சில மணி நேரங்கள் மட்டுமே - ஆற்றில் உள்ள மீன்களை பார்த்து என் அண்ணா அடித்த கமெண்ட், இது துபாய்ல பார்த்த டால்பினை விட நல்லா கொழு கொழுன்னு பெரிசா இருக்கே ??????

அங்கிருந்து நேராக மூகாம்பிகா போனோம், அடர்ந்த காடுகள் , கும்மிருட்டு , போய் சேர்வதற்குள் இரவு ஆகி விட்டது- கோவில் அருகிலேயே சூப்பர் லாட்ஜ் , ஏ.சி வண்டியில் வந்த களைப்பிற்கு , அருகில் உள்ள சின்ன உணவகத்தில் சாப்பிட்டு, அடுத்த நாளைக்கு தயார் ஆனோம் ...

கோவிலுக்கு போவதற்கு சில நாட்கள் முன் இந்த 360 டிகிரி , புகை படம் கிடைத்தது நேரில் அது போலவே இருந்தது - கேரளா பாணி கோவில், மிகவும் விடியற் காலை போய் சேர்ந்து விட்டோம், அம்பாள் கோவிலாக இருந்தாலும் நான் எனக்கு தெரிந்த விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தை சொன்னேன் (படித்தேன் !!!!) . அருமையான தரிசனம், கொடுநல்லூர் கோவில் நினைவில் வந்தது ...

சரஸ்வதி மண்டபத்தில் வைத்து மகளுக்கு வித்யாரம்பம் செய்தோம், மனதுக்கு மிகவும் இதமாக இருந்தது ... ரொம்ப சின்ன ஊர், நிறைய சிற்றுண்டி கடைகள் , .மதியம், கோவிலில் எல்லாருக்கும் கிடைக்கும் அந்த அன்ன தானத்தில் போய் உண்டோம், ரொம்ப ரொம்ப ருசியா இருந்தது, பூசணிக்காய், பரங்கி காய் எல்லாம் போட்டு சாம்பார் , சுட சுட ஆவி பறக்கும் சாப்பாடு , ருசியான ரசம் , பாயாசம் ...

அங்கிருந்து பிற்பகலில், முர்தேஷ்வர் என்கிற சிவாலயத்திற்கு போனோம், இது பற்றி நம்ம துளசி டீச்சர் ரொம்ப அழகாக / விரிவாக
நிறைய படங்களுடன் பதிவு பதிந்துள்ளார் அதற்க்கு இங்கு கிளிக்கவும்.

நானும் சில படங்கள் மட்டுமே எடுத்தேன் ... அதில் சில

முர்தேஷ்வர் கோவில் அருகில் உள்ள பீச், ரொம்ப நல்லா இருக்கு, படகு சவாரி, தண்ணீர் பைக் , போன்ற நிறய விளையாட்டுகளும் இங்கு உண்டு

முர்தேஷ்வர் கோவில் அருகில்

ஹொரநாடு ......தங்கும் இடம்

இத்தனை பேர்தான் இந்த ட்ரிப் போனோம்

கோடையிலும் பச்சை பசலேன்று காணும் காடுகள்

அங்கு ஒரு வெளிநாட்டு குழுவினரை பார்த்தோம், சென்னையில் இருந்து ஆட்டோ ரிக்க்ஷாவில் மும்பை / கோவா வரை போகும் வழியில் அங்கு வந்துள்ளார்கள் , நல்ல ஐடியா போல தான் தோன்றுகிறது , ஆனால் நாம்ப இது மாதிரி எல்லாம் செய்ய மாட்டோம் ,

உடுப்பி போனவுடன் ( கிட்ட தட்ட இரவு ஆகி விட்டது ) ... உடனே குளித்து கோவிலுக்கு போனோம், (துளசி டீச்சர் பதிவு - இங்கு) ரொம்ப சின்ன கோவில் / பிரகாரம், கூட்டம் இலலை , ரொம்ப நல்ல தரிசனம் - சுத்தி சுத்தி வந்தால் அடிக்கடி பகவானை நன்கு தரிசிக்கலாம். அதெல்லாம் முடிந்த பிறகு, கோவிலின் ஒரு ஊழியர் எங்களை அடுத்த நாள் விடியற்காலை வருமாறு சொன்னார். ஏதோ ஒரு வெகு புராதனமான சிற்றுண்டி கடையில் சுவையான டிபன் சாப்பிட்டு உறங்கப்போனோம்.

நான் கிட்டத்தட்ட மூற்றரைக்கே எழுந்து குளித்து கோவிலுக்கே போய்விட்டேன், அப்பொழுது தான் சாமிக்கு அபிஷேகம், அலங்காரம் எலாம் தொடக்கம், சுத்தி சுத்தி வந்து தரிசனம் செய்தேன், ஒரு சிலர் பாடினர், எனக்கும் பாட வேண்டும் என்று மிக ஆவல், ஆனால் புஸ்தகம் ஒன்றும் கையில் இலலை - கையில் கொண்டு போயிருந்த விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தை அந்த மண்டபத்தில் சாமி முன் சொன்னேன் , அடிக்கடி எழுந்து போய், பகவானையும் தரிசனம் செய்தேன், கொஞ்ச நேரத்தில் அண்ணன், மற்றும் என் மனைவி , மகள் எல்லோரும் வந்தார்கள் ...

சரியாக காலை 6.30 மணிக்கு, வாங்க , எல்லாரும் சாப்பிட போகலாம் என்றார்கள் , அன்று துவாதசி, ஸ்பெஷல் சாப்பாடு என்று சொன்னார்கள். பெரிய சாப்பாடு ஹால் , எல்லாரையும் உட்கார வைத்து பரிமாற தொடங்கினார்கள் , ஒரு இருபத்தியஞ்சு ஐட்டம் இருக்கலாம் - பரிமாறினார்கள் - அந்த மடத்தின் பெரிய சுவாமிஜி வந்து எல்லாருக்கும் தீர்த்தம் கொடுத்து - பின்பு தான் சாப்பிட தொடங்கினோம், சில சமயங்களில் வெகு அபூர்வமாக விடியற்காலை டிபன் சாப்பிட்ட அனுபவம் உண்டு, ஆனால் இது மாதிரி அதி காலையில் சாப்பாடு இது தான் முதல் தடவை - பாயாசம் / பருப்பு , நெய், அது இது ..ரொம்ப ருசியான சாப்பாடு . பின்பு அங்கிருந்து தர்மஸ்தலா போனோம்.

தர்மஸ்தலாவில், உச்சி நேரம் , எங்கு பார்த்தாலும் ஒருவித ஒழுங்கு , நோட்டீஸ் போர்டு, அறிவிப்புகள், வரிசையில் நிற்க , போக தடுப்புகள் - வரிசையில் போய் கொண்டிருந்த பொழுது - ஒர்லாண்டோ டிஸ்னி லான்ட் ஞாபகம் வந்தது . அங்கும் அது போல் ஒவ்வொரு ஸ்டுடியோ போவதற்கு, பெரிய வரிசை இருக்கும், அங்கங்கு பெரிய விசிறிகள் இருக்கும் ( table / wall mounted ) , அங்கங்கு டிவியில் ஏதாவது அறிவிப்புகள் / அங்கு என்ன நடக்க போகிறது என்று செய்திகள்... அதே போலவே இங்கு, நிறைய இடத்தில சுத்தமான டம்ப்ளரில் நல்ல குடிநீர் , திருச்சி ஐயப்பன் கோவிலுக்கு பிறகு, நான் பார்த்த கோவில்களிலேயே ஒரு ஒழுங்கு, சுத்தம் , விவரம் . அருமையான கோவில் . உடனே அங்கிருந்து கிளம்பி விட்டோம்

போகும் வழியில் ஒரு இடத்தில காபி / டிபன் / டீ க்கு நிறுத்தி போனோம். மலையில் உள்ள ஹொரநாடு கோவிலுக்கு மாலையில் போய் சேர்ந்தோம், போகும் வழி எல்லாம் பசுமையான அடர்ந்த காடுகள் , வானளாவிய உயர்ந்த மரங்கள் , அவதார் சினிமா காட்சிகள் போல இருந்தது , சில இடங்களில் ரிசார்ட் போர்டுகள் தென்பட்டது . இசையும் / ஓரளவுக்கு நல்ல சாலையும் / ஏசி வண்டியும் / தேர்ந்த ஓட்டுனரும் எல்லாமாக சேர்ந்து பயணம் மிக சௌகரியமாக இருந்தது ...

கோவில் போய் அன்ன பூர்நேஸ்வரியை தரிசனம் செய்தோம், பெரிய கோவில் , மிக பெரிய விக்ரஹம், மனைவி, மன்னி , மாமியார் எல்லாரும் லலிதா சஹாஸ்ரனாமத்தை உரக்க சொன்னார்கள் , நான் கூடவே ஆனால் விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தை!!!!.

அங்கு தங்குவதா வேண்டாமா இன்று அலசிவிட்டு, அன்று இரவே கிளம்பி விட்டோம். நான் கொண்டு போயிருந்த காமிரா பழுது என்பதால் நிறைய உபயோகிக்க வில்லை , மேலும் கோவில் போன்ற இடங்களில் அது பற்றிய ஞாபகம் கூட வரவில்லை - இருந்தாலும் நான் புகை படம் நிறைய எடுத்திருக்க வேண்டும் - ( இன்னும் பல முறை அங்கு செல்ல வேண்டும் - )

பெங்களூர் வீட்டில் கப்லா என்ற விளையாட்டு - சிறிய குழந்தைகாளுக்கான விளையாட்டு - ஆனால் பெரியவர்களும் விளையாடலாம் - செவ்வக மர கட்டைகள் - அதை வைத்து என்ன வேண்டுமாலும் செய்யலாம் நான் செய்த உயரமான ...டவர்

ராக தேவன் இளைய ராஜாவும் என் அண்ணன் மகனும்

2010-05-12T12:22:00.008+04:00

அண்மையில் என் அண்ணன் மகன் ரகு ( ராகவன் ) இளைய ராஜாவை சந்தித்து சிறிது உரையாடி மிகவும் மகிழ்ச்சியில் திளைக்கிறான்.

என்னுடைய பத்தாம் வகுப்பு காலத்தில் தான் அன்னக்கிளி வந்தது... கூடவே , பதினாறு வயதினிலே , சிகப்பு ரோஜாக்கள், காயத்திரி, கவிக்குயில் , கழுகு , பத்ரகாளி ... அப்பறம் கல்லூரி நாட்களில் , நிறம் மாறாத பூக்கள் , ராஜ பார்வை , டிக் டிக் டிக் , மூடு பனி .. அது ஒரு நீண்ட பட்டியல் .. ராஜாவின் பொற்க்காலம், முரளி , ராம ராஜன், ராஜ் கிரண்- இவர்களின் வளர்ச்சியில் ராஜாவின் பங்கு மிக பெரியது... அது போல எத்தனை எத்தனை தயாரிப்பாளர்கள் , ராஜாவினால் வெற்றிப்படம் கண்டார்கள் ...

என் அண்ணன் மகன், இசையில் மிக ஆர்வம் உள்ளவன், இசை பள்ளி அல்லது யாரிடமும் இசை கற்க வில்லை ... இசையை கேட்டு / கேட்டு ...படித்து ( புத்தகம் / நெட் ) இசையில் ஆழ்ந்த ஞானம் உண்டு ... ஓரளவுக்கு எல்லா ராகங்களும் தெரியும் ... எந்த சினிமா பாடல்களை கேட்டாலும் , அது இந்த ராகத்தில் வந்தது, ...அப்படி / இப்படி மணி கணக்கில் பேசுவான்.... கர்நாடக சங்கீதத்தில் மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு , அப்படி இருந்தும் சினிமா பாடல்களிலும் மிக்க ஆர்வம் உண்டு. இளைய ராஜாவின் பரம் ரசிகன் / வெறியன் ... சென்ற வாரம் அவரை காண ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது , அது பற்றி அவனுடைய பதிவில் எழுதி இருக்கிறான்.

அது பற்றி அவனுடைய பதிவில் எழுதி இருக்கிறான்.

நான் பத்தாவது படிக்கும் பொழுது , கோட்டூர் புரத்தில் வசித்தோம், அப்பொழுது தான் எம்.ஜி. ஆர் , தன கட்சியை ஆரம்பித்து திண்டுகல்லில் ஜெயித்து ( மாயாண்டி தேவர் ), வளர்ந்து வரும் நேரம், . வெள்ளம் வந்து மக்கள் அவதி பட்டதால், ஆறுதல் சொல்ல வந்தா நேரம், எங்கள் வீட்டில் இருந்து கொஞ்ச தூரத்தில் உள்ள குடிசை பகுதிக்கு வந்திருந்தார், அவர் காரின் உள்ளே இருந்தார், அவருடைய பழக்கமான வேளை வேஷ்டி , சந்தன கலர் சட்டை ( அல்லது வெள்ளை சட்டையோ ????) ... கருப்பு கண்ணாடி, வெள்ளை காஷ்மீர தொப்பி .... ஆள் சும்மா , தக தகன்னு ஒரு மாதிரி ரோஸ் கலர் - பார்த்தவுடன் வசீகரிக்கும் தன்மை, இத்தனை ஆண்டுகள் கழிந்தும், இன்னும் மறக்க முடியாத சந்திப்பு ...அது போல என் அண்ணன் மகனுக்கு ஒரு மறக்க முடியாது அனுபவம்.

பம்மாத்து , பேமாத்து.... சில நினைவுகள்

2010-02-09T07:58:00.003+04:00

சின்ன டவுனான திருச்சியில் காலேஜ் முடித்து விட்டு டெல்லியில் C A படிப்பதற்கு வந்த சமயம் அது, வீட்ல படிக்கறத விட்டுட்டு, சும்மா வெளியில் வந்த நேரம், ஒரு தெரு கூத்து / ஒரு மாஜிக் நடந்து கொண்டிருந்தது, நானும் பார்க்க தொடங்கினேன், மாஜிக் நடத்துபவரை சுற்றி வட்டமாக ஆட்கள், சின்ன சின்ன மாஜிக் காண்பித்தார் ( இரும்பு குண்டை முழுங்குவது ...)

தீடீர் என்று ஒரு சிறுவனை அழைத்து , அவனை படுக்க போட்டார், சில நொடிகளில் அவன் மயக்கம் வந்தது போல் கண்ணை மூடிக்கொண்டு படுத்து விட்டான், அவன் தலை வழியாக முகத்தை மறைத்து ஒரு துண்டை போட்டார், அந்த சிறுவனின் தலையை, மூன்று பக்கமும் , அதாவது, வலது, இடது, & மேல சும்மா ரப்பர் மாதிரி திருப்பினார், நிஜமாகவே ரொம்ப பயமாக இருந்தது ..இப்போ எல்லாரயும் காசு போட சொன்னார், எல்லாரும் நாலணா , பத்து காசு...ன்னு தூக்கி போட்டாங்க , நான் மட்டும் போடலை, ஏன்னா எங்கிட்ட காசு இல்ல ( ஹி ஹி !!!!), ஆனா பாக்கெட்ல ஒரு முழு நூறு ருபாய் ( அப்படி போடுறா அறுவாளை ) ...

இப்போ அந்த மாஜிக் நடுத்துபவர், எல்லாரும் காசை போடுங்க , போடுங்க போடுங்க காசை போடுங்கன்னு கத்தறார், நம்ப கை பாக்கிட்டுகுள்ள போக மாட்டேங்கது, இப்போ அவர், இன்னும் ரெண்டு ஆள் காசை போடல .... அது வரைக்கும் , நான் ( அதாவது மாஜிக்காரர் ) ரத்தம் கக்குவேன் ன்னு சொல்லிட்டு, மண்டை ஓட்டை எடுத்து , ஏதோ பாத்தரத்தை பிடிக்கறா மாதிரி உல்டாவா பிடிச்சுக்கிட்டு , ரத்த வாந்தி எடுக்க தொடங்கினார் , மிச்சம் இருந்த ஒரு ஆளும் காசை போட்டுட்டார் ..நான் மட்டும் தான் பாக்கி, கை கால் உதறல் எடுக்குது, நான் மெதுவா நூறு ருபாய் நோட்டை எடுத்து கொடுத்தேன் , அதை வாங்கிக்கிட்டு ஏதோ உதறினார், அந்த பையன் எழுந்து ஓடிவிட்டான், கூட்டம் கலைந்தது ... நான் மட்டும் அங்கே இருந்தேன் , பயங்கர பயமாய் இருந்துச்சு, அவரு மண்டை ஓட்டை எல்லாம் எடுத்து மூட்டை கட்டி போவதற்கு ஆயுத்தமானார்... க்யா பாய், க்யூன் கடேயோ ...(என்ன எதுக்கு நிக்கறன்னு கேட்டார்), நூறு ரூபாய் ..ன்னு எனக்கு மட்டும் கேக்கறா மாதிரி சொன்னேன் ...க்யா ன்னு கத்தினார், ஒரு உதறலுடன் நூறு ரூபாய் ன்னு சொன்னேன், அவரு வந்த சில்லறையை எண்ணி பார்த்தார்... தேறலை, உடனே அந்த ருபாய் நோட்டை எடுத்து கொடுத்தார், அதை வாங்கி கொண்டு எடுத்தேன் ஓட்டம் ..வீட்ல வந்து தான் நின்னேன்

கிட்ட தட்ட இதே சீன் ஒரு வடிவேலு காமிடியில் பார்த்த ஞாபகம்- பல நாட்களுக்கு முன் எனக்கு நிஜமாகவே நடந்தது.... ஆச்சர்யமான விஷயம்

கொஞ்ச நாளைக்கு முன் ஒரு எஸ் ம் எஸ் வந்தது , இங்கு வரவும், இலவச Portrait கிடைக்கும் என்று. அதற்க்கான நேரம் எல்லாம் குறித்து கொண்டு, சொன்ன நேரத்தில் ரெடியாகி , குடும்ப சகிதமாக போனோம், போனவுடன் தான் தெரிந்தது அது ஒரு போட்டோ ஸ்டுடியோ... ஒரு வெள்ளைகார பெண்மணி வந்து போட்டோ எடுக்க ஆயுத்தமானார்... எங்களை ஒரு மாதிரி எல்லாம் உட்கார சொன்னார், சும்மா கிளிக் பண்ணி தள்ளினார், உட்கார்ந்து, நின்னுக்கிட்டு, ஒருத்தர் தலை மேல மற்றவர் தல ...,மூன்று பேரும் ( நான், மனைவி, & குழ்ந்தை) ஒரே சமயத்தில் மற்றவரை கிச்சு கிச்சு மூட்ட வேண்டும், இப்படி பல போஸ்களில் ....சுமார் ஒரு முன்னூறு போடோ எடுத்திருப்பார் அந்த பெண்மணி, இது எல்லாம் அரை மணி நேரதற்குள்...மெதுவாக , ஆமாம் , இம்மா நிறைய போட்டோ எடுக்குறீங்களே , என்ன விஷயம்ன்னு கேட்டோம், ...அவர் சொன்னது, எல்லா போட்டோவியும் காமிப்போம், எது வேணுமோ அது வாங்கிக்கலாம் ..என்ன விலையாகும் கேட்டோம், ஒவ்வொன்னுக்கும் ஒரு விலை, போகும் பொழுது ரிஷப்ஷன்ல கிடைக்கும் என்றார்.

அங்க என்ன விலைன்னு கேட்டோம், ஒரு போட்டோ இலவசம், அதோட நீங்க இன்னுமும் போட்டோ வாங்கனும்னு சொன்னா, ஒரு போட்டோவுக்கு, 180. திர்ஹம் ஆகும் , (இது சுமார் .2,250. ரூபாய்,)

வெளியில் வந்தவுடன் அந்த பிரமிப்பில் இருந்து இன்னும் விடுபடவில்லை, சும்மா யார் நம்மளை ௦300 ௦௦ போட்டோ எடுக்கறா, இருந்தாலும் அவர்களின் sales tactic லேசாக பிடிபட ஆரம்பித்தது... எங்களை அறியாமலே , நாங்கள் எங்களுக்குள் இன்னும் ஒரு ரெண்டு படம் ஆர்டர் செய்யலாம் என முடிவு செய்து கொண்டோம்....

ஒரு சுப யோக சுப தினத்தில் போட்டோ பார்க்க அழைத்தார் அந்த பெண்மணி, ஒரு நல்ல அறையில், பெரிய திரை முன்பு கம்ப்யூட்டர் மூலம், ஒவ்வொரு போட்டோவாக பவர் பாயிண்ட் மூலம் போட்டார், அதில் வரும் எல்லா போட்டோக்களும் நன்றகாவே இருந்தது , என்னுடைய மூளை இங்கிருந்து ஓடு என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது , மனசு அந்த போட்டோக்களை பார்ப்பதில் இருந்தது ... இப்போ அதே படங்களை மெதுவாக பார்ப்போம் என்றார், மூளை அதெல்லாம் வேண்டாம், நான் ஏற்கனேவே ஒரு போட்டோவை தேர்ந்தெடுத்து விட்டேன், அது போதும் என்றேன், அருகில் உள்ள கை அகல ஒரு போட்டோவை காண்பித்து , இலவச படத்தின் சைஸ் இது தான் என்றார், திரையில் பார்க்கும் படத்துக்கும் இதுக்கும் மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வித்யாசம், பெரிய சைஸ் எவ்வளவுன்னு மனசு கேட்க சொல்லி , வாய் வழி கேட்டேன், அடுத்த சைஸ் ..ஒன்லி 300.திர்ஹம் ( Rs 3,750) என்றார், வேண்டாம் சீக்ரம் ஓட்ரா என்று மூளை சொல்லியது. இந்த படங்கள் எல்லாம் ஒரு மெமரி ஸ்டிக்கில் போட எவள்ளவு பணம் என்று கேட்டேன், இதுக்கும் ஒன்லி .3,000 திர்ஹம் ( ரூபாய் 37,500 only) என்று சொன்னார், ஒரே ஒரு படம் போதும், அதுவும் அந்த உள்ளங்கை அகல போட்டோவே போதும் என்று , நிஜமாகவே அங்கிருந்து ஓடி வந்தேன், அருகில் உள்ள தானே நகரும் படியில் கூட , வேகமாக தாவி தாவி, ஓடி, பார்கிங் வந்து காரை எடுத்து , அந்த இடத்தை விட்டு வேகமாக நகர்ந்தேன்.

அப்பறம் சில நாள் கழித்து அந்த போட்டோவை வாங்கி வந்தேன்.( காசு ஏதும் கொடுக்காமல் ) ... அது தான் இது.

.

அண்மையில் எகிப்து சென்று வந்தேன் ஒரு சொந்த வேலை விஷயமாக, பிரமிட், ... எதுவுமே பார்க்கவில்லை, ஆனால் அங்கு 6th அக்டோபர் சிட்டி ( ஆமாம் அந்த நகரத்தின் பேரே 6th October city தான் ) ...எங்கு பார்த்தாலும் வீடுகள், புதிதாக கட்டிய, மேலும் கட்டிக்கொண்டு இருக்கிற வீடுகள், அப்படின்னு நிறைய வீடுகள், நிறையன்னா ரொம்ப நிறைய ....இது மாதிரி ஒரு புது சிட்டி இவ்வளவு பெரிய சிட்டி வேறு எங்கும் வந்ததா பார்த்ததும் இலலை ..கேள்வி பாட்டதும் இலலை ...ரொம்ப பெரியது, நினைவுக்கு வந்த சண்டிகர், நியூ மும்பை.... ஆனால் இந்த சிட்டி , இதை எல்லாம் விட மிக பெரியது ஒரு 50 km சாலையில் இரு பக்கம் போனாலும வீடு, வீடு & வீடுகள் , கைரோ மிக பெரிய , நிறைய மக்கள் வாழும் நகரம், அப்படியே கைரோ மாக்கள் அனைவரும் இந்த புதிய நகரத்திற்கு வந்து விடலாம் போல் தோன்றியது. கைரோ கொஞ்சம் (???) நெருக்கமான நகரம், தூசும் , மாசும் நிறைய உள்ள நகரம், போக்குவரத்து நெரிசலோ உலக பிரசித்தம், எந்த கட்டிடமும், தூசுடன் அழுக்காக தான் இருக்கும் அதனால் தானோ என்னோமோ, இவ்வளவு பெரிய சுத்தமான புது சிட்டியை பார்த்தவுடன் பிரமிப்பாக இருந்தது.

கைரோவில் எடுத்த சில போட்டோக்கள்

காயலாங் கடையில் ஒரு கோட்டு - சூட்டு

குதிரை வண்டி ...

கைரோ சாலை

நானும் என் மாமா பையன் ஸ்ரீனிவாசனும்

இது துபாய் இல்ல....அபி தாபி ( ஹி ஹி ...அபு தாபி)

2009-12-20T15:58:00.023+04:00

அபு தாபியில் ... நண்பரை பார்க்க சென்ற பொழுது .. எடுத்த படங்கள் ....

நண்பரும் ( Suresh in Blue T shirt) அவர் குடும்பமும் .... மற்றும் என் அண்ணன் , மன்னி & நண்பர் subbu ( in white t shirt)

Emirates palace என்கிற ஒரு 7 ஸ்டார் (???) ஓட்டல்.

மற(ர)க்க..முடியாத ஒரு வ்யூ

காற்றில் மிதக்கும் பறவை

நாங்களும் யூத் தான் ( ஹி ஹி !!!!)

ஷேக் ஜாயித் மஸ்ஜித்
ஷேக் ஜாயித் மஸ்ஜித்....

தரையில் விரியும் பூக்கள்

அந்திரத்தில் தொங்கும் பூக்கள்

இந்த தரை விரிப்பை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது ... அதன் பூரண அழகை புகை படத்திலும் கொடுக்க முடியாது ..... இங்கு மண்டியிட்டு தொழுகை செய்துவது தான் நாம் கொடுக்கும் மரியாதை

சுவர் ஓவியமும்....திரிஸ்டியும்

தொங்கும் விளக்கு

தரை ( நம்புங்கள்)

தொங்கும் விளக்கு

சுவரில் ஓடும் கொடிகள் .... பளிங்கு கற்களால் ஆனது

பெரிய ....????? மிக பெரிய வெளி மைதானம் ( ஆனால் பளிங்கு கற்களால் ஆனது .... சும்மா ஜில் ன்னு இருக்கும்

தூண்கள்

தண்ணீர் கிடையாது .... குதித்தால் மண்டை உடைவது உறுதி

சாய்ந்த கோபுரம் ( முடிந்த பின் நிச்சயமாக கின்னஸ் சாதனையில் வரும் )

இது துபாய் இல்ல....அபிதாபி ( ஹி ஹி ...அபுதாபி) ..

நம்புங்க ... இது துபாய் தான் ....

2009-12-15T16:15:00.012+04:00

நம்புங்க ... இது துபாய் தான் .... கரமாவுக்கு மிக அருகில் ஒரு பறவை வாசஸ்தலம் உள்ளது .... ( அவுத் மேத்தா சாலையில் ) .. நாத் அல் ஷீபா - துபாய் வரும் வழியில் உள்ளது அதில் இருந்து சில படங்கள்

நானும் ரவுடி தான் .... சீ ..சீ... நானும் விளையாட்டு பிள்ளை தான் ..

2009-12-08T08:42:00.014+04:00

என்ன எழுதுவது ..... மூளையை கசக்கி பிழிந்தாலும் ஒன்னுமே கிடைக்க மாட்டேங்குது ...( இருந்தா தானே வரும் ).

துபாய்யை பற்றி உலகமே சர்ச்சை செய்து கொண்டிருந்த பொழுது 25 & 26 தேதிகளில், வெகு விமிரிசையாக இங்கு , ராதா கல்யாணம் நடந்தது ( இன்னும் பதிவுலகில் இது பற்றி ...அதாவது துபாய் -கடன் - வங்கி யாரும் இது வரை எழுத வில்லை ...குசும்பன் மட்டும் ஏதோ ஒரு பிண்னோட்டத்தில் , இது மீடியாவின் பார்வை என்று சொன்னதா நினைவு ...அது தான் ஓரளவுக்கு உண்மையும் கூட )

இங்கு ராதா கல்யாணம் வெகு விமிரிசையாக ந்டந்தது .

ஒரு சிறிய விளையாட்டு மைதானம் !!!!????

கடவுள் அமைத்து வைத்த ( மணல்) மேடை .... மனிதன் வடித்த சாலை

நானும் ரவுடி தான் .... சீ ..சீ... நானும் விளையாட்டு பிள்ளை தான் ..

டிசம்பர் மாதம் நல்ல குளுமையான மாதம் என்பதால், உறவினர்களை அழைத்து வருவது ரொம்பவும் காமன். நானும் என் பெரிய அண்ணா & ( ம) அண்ணியை வருவித்து உள்ளேன் .

ராதா கல்யாணம்- குழந்தைகளுக்கான ஒரு சின்ன நாட்டிய நிகழ்ச்சியில் என் பெண் யசோதா.

நாங்கள் , துபாய்யில் இருந்து சிறிது (?) தூரம் உள்ள கல்பா என்ற இடத்துக்கு போனோம் ... போகும்/வரும் வழியில் எடுத்த சில புகைப்படம்

துபாய் மரினா(Marinaa) , என்ற இடத்தில் , நான் வேலை பார்க்கும் Marriott Hotel - Group க்கு , ஒரு பெரிய ஹோடெல் உள்ளது , அதில் எங்களுக்கு குறைந்த விலையில் தங்க முடியும் என்று அறிந்து , ஒரு நாள் அங்கு தங்கினோம் ... அதில் எடுத்த சில படங்கள் .

எங்கள் அறையில் இருந்து ஒரு வ்யூ

மரினா வாக் என்ற இடம் ....

அண்ணா மன்னி , மனைவி , & குழந்தை

மற்றுமொரு வ்யூ

இந்த மூன்று நாட்கள்

2009-11-18T07:30:00.009+04:00

இந்த மூன்று நாட்கள்

எதிர்பாராமல் , இல்லை எதிர்பார்த்து தான் , திடீரென்று எனக்கு மூன்று நாள் , நானும் என் மகள் ( இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் ) யசோதாவும் தனியாக மூன்று நாள் ...புதன் இரவு என் மனைவி ஒரு கல்யாணம் அட்டென்ட் பண்ணவும் செய்து வைக்கவும் புறப்பட்டு போனாள்.....

வியாழன் காலை 5.00 மணிக்கு அலாரத்தை வைத்து விட்டு, 4.30 க்கே எழுந்து விட்டேன், அடை மாவு இருந்ததால் , சின்ன சின்ன சைசில் ரெண்டு அடை வார்த்து லஞ்ச் பாக்ஸ், எடுத்து வைத்தேன், அதை செய்யும் பொழுதே பாலை காய்ச்ச ட்ரை பண்ணினேன், வழக்கம் போல பால் பொங்கி வழிந்தது ( பால் குக்கர் கிடையாது, வால் பாத்திரம் தான் ), காபி போட்டு குடித்து, குழந்தைக்கு சாக்கலேட் மில்க் தயார் செய்து, அவளை எழுப்பி, வெந்நீர் கலந்து குளிப்பாட்ட விட்டால், அவள் தண்ணீ சோப்பை தண்ணீரில் விட்டு விளையாடுகிறாள்..கோபபடாமல், தாஜா செய்து ஒரு வழியாக வெளியில் கொண்டு வந்து ..ஒரு மாதிரியாக ஸ்கூல் டிரஸ் எல்லாம் போட்டு 6.30 க்கு வீட்டின் கிழே உள்ள பஸ் ஸ்டாண்ட்க்கு வந்து ஏற்றி விட்டவுடன் தான் தெரிந்தது தண்ணீர் பாட்டில் வைக்க வில்லை.

அன்னிக்கு ஸ்கூலில் அவளுடைய வகுப்பில் எல்லாரும் துபாய் ஜூ (ZOO) போவதால் ரெண்டு சிப்ஸ் பாக்கெட் & ஒரு ஜூஸ் கொண்டு போனாள். ஜூ போகிற ஆர்வத்தில் அன்று கிளம்புவது கொஞ்சம் சுலபமாய் இருந்தது.

எப்போவோ லீவு நாளில் வேலை (????) செய்ததால் ஒரு லீவு எடுத்து கொள்ளலாம் என்பதால் , அன்று லீவு, நாமும் ஜூ போனால் என்ன என்று தோன்றியது, உடனே செயல் படித்தியும் விட்டேன்...அங்கு போனால், ஒரு நூறு குழந்தைகள், ஒரே சத்தம், என்னை பார்த்தவுடன் அவள் அங்கும் இங்கும் ஒரே ஓட்டம் தான், துபையில் உள்ள கொரில்லா கொரங்கு ( இதில் உள் குத்து ஒன்றும் இல்லை ) , ரொம்ப கொழுபெடுத்தது, ஓரமாய் போய் தண்ணியை வாய்ல போட்டு, கம்பி கிட்ட வந்து .....சுர்ர்ர்ந்ன்னு துப்பும், குழந்தைகள் எல்லாரும் எதிர்பாக்காமல் இருக்கும் சமயத்தில் துப்பும், ஒரே சத்தம் தான் !!!!!!!!.

ஜூ போவதற்கு முன், வழக்கம் போல அடை மாவை எடுத்து குளிர் சாதன பெட்டியில் வைக்க வில்லை, திரும்பி வந்தவுடன் தான் வைத்தேன்

மதியம் சாதம் வைத்தேன் , பருப்பு வேக வைக்கலாம் என்றல் கடலை பருப்பு தெரியும், அது போலவே உ.பருப்பு தெரியும் அது தவிர இரண்டு வகை பருப்பு இருந்தது, இங்கி பிங்கி பாங்கி போட்டு அவ்வளவா மஞ்சள் இல்லாத பருப்பை வேக வைத்தேன். உருளை கிழங்கு கறி செய்தேன், அது உருளை கிழங்கு கரி ஆகி விட்டது . ரெண்டு மூன்று தடவை மொளகா பொடி, மஞ்சள் எல்லாம் போட்டு அது ஒரு மாதிரி இருந்தது .

மகள் வந்தவுடன், சப்ஜி எல்லாம் பன்னிஇருக்கேன் என்று சொன்னவுடன் " அப்பா உனக்கு இது எல்லாம் பண்ண தெரியுமா என்றாள்" ...அப்பாவை பத்தி நீ என்ன நினைச்ச .... இதுவும் செய்வேன் , இதுக்கு மேலயும் செய்வேன் என்று மார் தட்டி கொண்டேன் ( அங்க தான் தப்பு நடந்துடுச்சு ... சாப்பிடுகிற வரை பொறுமை காத்திருக்கலாம் ) ... கிழங்கு கறி, ரொம்ப காரமா இருந்தது என் மகளுக்கு, ஒரு பீஸுக்கு மேல் தொடவில்லை, ஆனால் பருப்பு / சாதம் இருந்ததால் பிழைத்தேன்.

காலைல ரொம்ப சீக்கரம் எழுந்ததால் தூக்கம் கண்ணை சுற்றியது, சாதரணமாக 4.00 மணிக்கு டியூஷன் செல்லும் மகளும், என் கூட படுத்து தூங்கி விட்டாள்.

அன்று கராமா சென்டரில் ஒரு கச்சேரி இருந்தது, நாகை முரளிதரன் அவர்களின் வயலின், ஏழு மணிக்கே நானும் மகளும் ஆஜர், அப்பொழுதுதான் மைக் டெஸ்ட் செய்து கொண்டிரிந்தார்கள், ஒரு எட்டு மணி இருக்கும் பொழுது தான் ஆரம்பம் ஆகியது, திரு. முரளிதரன் ஒரு இளைஞன் தான் ஆனால் அருமையான கலைஞ்சர் , முன்பே ஒரு முறை கேட்டுஇருக்கிறேன் ... இம்முறை என் பெண் விடுவதாக இல்லை, ஒன்பது மன்னிக்கு முன்னே, அப்பா பசிக்குது ( சந்தைக்கு போனும், காசு கொடு ) என்று ராகம் பாட ஆரம்பித்து விட்டாள், உடனே அதே இடத்தில் உள்ள ஒரு உணவகத்தில் போய் வெஜ் புலாவு , டால் ப்ரை, ஒரு பட்டர் நான்.... நான் மட்டும் நானை சாப்பிட்டேன், மற்ற எல்லாவற்றையும் அப்படியே பாக் செய்து வாங்கி கொண்டு , திரும்பி வீட்டுக்கு வந்து விட்டோம், .... வரும் பொழுதே காரில் தூங்கி விட்டாள். ஒரு வழியாக நாள் 1 முடிந்தது

வெள்ளி கிழைமை இங்கு லீவு நாள் தான், ஆதலால் ஸ்கூலுக்கு போகணும் என்ற அவசரம் இல்லை... எதோ பேருக்கு கொஞ்சம் படித்தோம், ( காலை டிபன் அருகில் உள்ள பாலாஜி பவனில் ) ..பின் கச்சேரியில் பார்த்ததினால், ஈத் விடுமுறைக்கு ராதா கல்யாண மஹோத்சவம் வருகிறது என்று அறிந்தேன், யசோதா நாட்டியம் செய்வாளா என்று கேட்டார்கள்... அது மாதிரி ஒரு வாய்ப்பு வராதா என்று ஏங்கி கொண்டிரிந்தேன், உடனே அதற்கான பயிற்ச்சிக்கு கொண்டு போனேன்...

அது முடிந்து திரும்பும் வழியில் அருகில் உள்ள நண்பர் வீட்டுக்கு போன பொழுது, குழந்தை மட்டும் அவர்கள் வீட்டில் சாப்பிட்டாள். திரும்பவும் ஜூ போக வேண்டும் என்று பிளான் பண்ணி, அவர்கள் வீட்டு குழந்தை, நான், யசோதா, & அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்த ஒரு மாமா நாங்கள் நால்வரும் திரும்பவும் ஜூ. திரும்பி வரும் பொழுது நிறைய மேகங்கள் உலகிலேயே உயரம் அதிகம் உள்ள புர்ஜ் டவரை, தழுவி கொண்டு சென்றது,... அதையும் பார்த்து கொண்டு ஒரு வழியாக திரும்பவும் வீடு வந்தோம்.

அடை மாவு நிறைய இருந்தது, புளிக்க தொடங்கியதால் நிறைய நாள் தாங்காது, அதே நண்பர் + குடும்பத்தை டின்னருக்கு கூப்பிட்டேன், அவர்களும் வந்தது ரொம்ப நிறைவாக இருந்தது. முன் தினம் சாபிடாமல் பாக் செய்து கொண்டு வந்த, வெஜ் புலாவ் ரொம்ப உபயோகமாக இருந்தது ( இதே மாதிரி முன்பு, ஒரு முறை ஒரு குடும்பத்துக்காக தனியாக சமைத்து , அவர்கள் வாராமல் போக, பின் வேறு ஒரு பெரிய வீட்டு குடும்பத்தை அழைத்து, எல்லாரும் வந்து சாப்பிட்டது இன்னும் மனதில் ஒரு வித நன்றியுடன் உள்ளது .... )

சனிக்கிழமை .... காலையில் பாலாஜி ஜிந்தாபாத், அப்பறம் டியூஷன், மதியம் சாப்பாடு வுட்லண்ட்ஸ் ஜிந்தாபாத்.... ஒரு வழியாக இந்த மூன்று நாட்கள் மறக்க முடியாதது

சாதாரணமான மூன்று நாட்கள் தான் , ஆனால் மிகவும் சந்தோஷமாக கழிந்தது .

பிடித்தவை, பிடிக்காதவை

2009-11-17T07:25:00.008+04:00

சரி இந்த விளையாட்டை விளையாடி விடுவோம் .... தொடர் பதிவான , பிடித்தவை, பிடிக்காதவை, அன்பு நண்பர் கார்த்திக் அழைத்ததாலும், இது போன்ற தொடர் விள்ளையாட்டு பதிவுலகின் occupational hazard என்பதாலும் , இனி எனக்கு பிடித்தது, பிடிக்காதது :-

1. இசையமைப்பாளர்:-

பிடித்தது:- இளையராஜா ... அவரோட பெஸ்ட் பீரிடில்,நான் கல்லூரி மாணவன் 79 -82, சும்மா ஊர் சுற்றி கொண்டு, சில சமயம் பெண் பின்னாடி போய், கழுத்து வரை முடி வைத்து கொண்டு ....அது ஒரு கனா காலம், அந்த பாட்டுகள் , இசை, அதெல்லாம் மறக்கவே மறக்காது

பிடிக்காதவர் :- S.A.ராஜ் குமார் ... அவரு போட்ட நல்ல பாடல்கள் தெரியாததோ என்னோவோ, .... ஷங்கர் ( கணேஷ் ) .... அப்பறம் இப்போ அந்த குருவி பட இசை அமைப்பாளர் ..ஏதோ ஒரு பிரசாத்.

பாடகர் :- எஸ்.பி பி, ஷங்கர் மகாதேவன் ( நம்புங்க இவர் ஒரு அருமையான பாடகர் ) , பி.பி. ஸ்ரீநிவாஸ், எம்.ஜி, ஸ்ரீகுமார், ஜேசுதாஸ், டி.எம். எஸ்.... சாதரணமா எல்லாரையும் பிடிக்கும்.

பிடிக்காதவர் :- குத்துப் பாட்டு பாடற எல்லாரும், சில சமயம் எம்.எஸ் வி ( ஏண்டி முத்தம்மா ...ஏது புன்னகை ....) சில சமயம் மிமிக்ரி செய்த ஜானகி அம்மா,

எழுத்தாளர் : கல்லூரி நாட்களில் ர.சு. நல்ல பெருமாள் எழுதிய போராட்டங்கள் இன்னும் கொஞ்சம் நினைவுல இருக்கு, ஆனால் ஆதர்ஷ எழுத்தாளர் சுஜாதா தான், சிவசங்கரி, வாஸந்தி, லக்க்ஷிமி எழுதியதையும் நிறைய படித்திருக்கிறேன், தீபம் நா.பாவின் அறிமுகம் உண்டு ( கலைமகள் மூலமாக ), சுபா, ரவி , சுப்பிரமணிய ஷிவா ( சாவி மூலம் ) ..கல்கி மிகவும் ரசித்த ஒரு எழுத்தாளர், நிறைய நாள் கழித்து தி.ஜாவின் அறிமுகம் கிடைத்தது ( மோக முள், மரப் பசு ....மறக்கவே முடியாது ) இதை எப்படி வரிசை படுத்துவது என்றே தெரிய வில்லை ... பாலகுமுரனும் பிடித்த லிஸ்டில் உண்டு. ஜெயமோஹனை படிக்கணும் இனி.

பிடிக்காத ..இதை சொல்வது ரொம்ப கஷ்டம், சாருவை வேணும்னா சொல்லலாம், படிக்காமலே சொல்றேன் , ரொம்ப அலப்பறை போல ....ஒரு வேளை படித்தால் கருத்தை மாற்றி கொள்ளலாம்

பிடித்த இயக்குனர் :- பாலசந்தர்
பிடிக்காத இயக்குனர் :- பாலசந்தர்
( நீங்களே காரணத்தை அவர் அவர் விருப்பம் போல் எடுத்துகொள்ளவும் )

பிடித்த நடிகர் :- ரஜனி காந்த் , கமல், ( கொஞ்ச நாள் இல்ல நிறைய நாள் முன்பு வரை ) இப்போ விக்ரம், ......இன்னும் பலர்
பிடிக்காதவர் : விஜய், ( இது வரை புரியாத மர்மம், மொதல்ல அப்பா படம் எடுத்தார், அவரே டைரக்ட் செய்வார், டப்பிங் சுரேந்தர் ( மாமா ), அம்மா பாட்டு என்று கேள்வி -இது சரியாக தெரியாது, ஆஸ்தான நாயகி சங்கவி ...படம் காலை காட்ச்சிக்கு மட்டும் தான் , ( என்னா ஒரு கலை குடும்பம் ) ....

பிடித்த நடிகை :- ஸ்ரீ தேவி , ஸ்ரீ தேவி , ஸ்ரீ தேவி

பிடிக்காத நடிகை :- , இப்போ உள்ள பெரும்பாலான கதா நாயகிகள் - குறிப்பாக திரிஷா, நயன தாரா, ...இன்னும் பல

பிடித்த அரசியல்வாதி :- ஜெயலலிதா தான்

பிடிக்காத அரசியல்வாதி :- அண்மை வரை குண்டர் தலைவர், திடீர் என்று தேர்தல், மத்திய அமைச்சர் என்று புதிய பதவி, பேர் ..... அழகிரி தான்.

பிடித்த தொழில் அதிபர் :- நிறைய பேர் உண்டு, மறைந்த ஆர்.எம். கே. வி விஸ்வநாதன், அண்மையில் சரத் பாபு, என்னுடைய நண்பன் போஜி, மாமா பையன் ஸ்ரீநிவாசன் ....

பிடிக்காத தொழில் அதிபர் :- கருணாநிதி தான் ( என்ன சொன்னாலும் அவர் தொழில் அதிபர் தான், சொத்து சேர்ப்பது, வாரிசை உருவாக்குவது , பொய் சொல்வது, பசப்பி மழுப்புவது, கேள்வி பதில் ரெண்டும் ஒரே ஆள் .. ( நன்றி நர்சிம் )

இத் தொடர் இடுகையின் விதிகள்:

1. நம் பிடித்தவர், பிடிக்காதவர் பட்டியலில் வருபவர் தமிழகத்தைச் சார்ந்த, பிரபலமாக இருத்தல் வேண்டும்

2. இதைத் தொடர இரண்டு முதல் ஐந்து பதிவர்களை அழைக்க வேண்டும் (எங்கே? தொடர் பதிவுன்னாலே கருங்கல்லை கொண்டு அடிக்கிறாங்கஜி)

3. ஏழு முதல் பத்துக் கேள்விகள் கண்டிப்பாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தத் தொடரைத் தொடர நான் விரும்பி அழைக்க இருப்பது:-
பதிவர் ஷமீர் அஹமத், இவரும் என்னுடைய திருச்சி தான். <ஜீவன்பென்னி பதிவுகள்> என்ற பெயரில் பதிவுகள் எழுதுகிறார்.

பதிவர் சிம்ம பாரதி

பதிவர் கீழை ராஸா

என் ஸ்வீட் , காரம் & காபி

2009-10-10T15:40:00.013+04:00

எல்லாரும் அவியல் / பஞ்சாமிர்தம் / கலக்கல் / கஞ்சி/.சான்ட் விச் ... இப்படியெல்லாம் எழுதுவது போல் நான் எழுத வந்தது SKC அதாவது ஸ்வீட் , காரம் , காபி, ... எங்க ஊர்ல , அதாவது திருச்சி BHEL , கைலாசபுரத்தில் ....அங்க வேலை பார்கற தொழிலாளி எல்லாம் ஒரு தீபெட்டியை சுண்டி அது விழும் பக்கத்தை வைத்து காசு வைத்து விளையாடுவார்கள் ... அதுல ஜெய்ச்சா SKC ... அது ... கடலை மிட்டாய் , முறுக்கு, டீ... ( ஆறு காசு )

BHEL லில் NMR வேலை என்றால் ரொம்ப பெரிய வேலை என்று நினைத்த காலம், காலனிகு உள் வரும் மாடுகளை எல்லாம் வெரட்டனும் . அந்த NMR வேலை கிடைக்கனமேன்னு வேண்டாத கடவுள் இல்லை... விதி வலியது, எங்கெங்கேயோ கூட்டி கொண்டு போய் இப்போ இங்க... ( ரொம்ப நாட்களுக்கு முன் ஒரு பதிவில், சே படிக்காமல் இருந்திருந்தால் ... இப்படி வேலை, பணம், அலைச்சல் , பிரஷர்...இது ஒன்றுமே வந்திருக்காது. ..ரொம்ப சரியான வார்த்தை - என்ன சொல்றீங்க !!!!!)

இனி என் ஸ்வீட் , காரம் & காபி

சமீபத்ல ரொம்பவும் . மனது கஷ்டப்பட்ட நியூஸ் , தேக்கடி படகு விபத்து . கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன் அங்கு சுற்றுலா போன என் மாமா பையன், அதே படகு சவாரிக்கு போக ஆசைப்பட்டு, டிக்கெட் ட்ரை பண்ணினான் ஆனால் ..அங்கு ஒரு பெரிய மாபியா இருக்கு , காலை 5 மணிக்கு டிக்கெட் வாங்க போனால் கூட , நாலைந்து பேருக்கு டிக்கெட் கொடுத்து விட்டு டிக்கெட் இல்லை என்று சொன்னார்கள், என் மாமா பையன் விட வில்லை, இரண்டு நாள் பார்த்து விட்டு , மூன்றாவது நாள் பெரிய சண்டை போட்டான் ( சத்தம் ) ... யாரும் உதவிக்கு வர வில்லை ..கிட்ட தட்ட அந்த கும்பல் அவனை ஏளனம் செய்து அடிக்க வந்தார்கள் அவன் அந்த படகு பயணம் போகாமலே திரும்பி வந்து விட்டான் ... ஏன் என்றால் அத்தனை டிகட்டும் ப்ளாக்கில் .... அதற்க்கு அங்கு உள்ள அதிகாரிகள் , போலீஸ், ஏஜென்ட் எல்லாரும் உடந்தை. நான் போய் இருந்தால் கூட ப்ளாக்கில் வாங்கிருப்பேன்.... அதை நினைத்தால் மனம் கூசுகிறது. இப்படி ப்ளாக்கில் பணம் செய்றவங்க எங்க படகின் பாதுகாப்பை பத்தி யோசிச்சிருப்பாங்க ..சான்சே இல்லை ..கம்யுனிசம் ஒன்றும் கரை படியாத கட்சி இல்லை, நம்ப கரை வேட்டி போல அங்க பூந்து விளையாடறாங்க.

அப்படி நிறைய பேர் வாங்காமல் இருந்தால்/ இருந்திருந்தால் , நிறய பேரை படகுல ஏத்திருக்க மாட்டாங்க, அந்த லைப் ஜாக்கெட் கிழே எங்கோ பிரிக்கப்படாமல் இருந்திருக்காது , அதன் சூபர்வைசரோ அல்லது மானேஜர்.. அதை எப்படி யூஸ் செய்யணும் என்று விவரித்திருப்பார்கள் ...அந்த படகு மூழ்கி இருந்தாலும், அதை ஓட்டிய டிரைவர் / மற்றும் இதர பணியாளர்கள் நீச்சல் தெரிந்த மற்றும் பலர் , பத்து உயிர்களை காப்பாற்றினார்கள் என்று செய்தி வந்திருக்கலாம் ...சின்ன ப்ளாக்ல டிக்கெட்டு என்னவெலாம் செய்கிறது பார்த்தீர்களா???

உன்னை போல் ஒருவனும் பார்க்கலை, புதன் கிழமையும் பார்க்லே, அனால் அந்த விஜய் டிவி , கமல் ப்ரோக்ராம் பார்த்தேன், ... தீவிரவாதத்துக்கு தீவரவாதம் தான் தீர்வுன்னு கிடையாது, உரையாடல் வேண்டும் , பேச்சு வார்த்தை வேண்டும், என்று ரொம்ப க்ளியராவே சொன்னார். ... ஆனால் இந்த செக்யூலியர் பதிவர் மற்றும் பின்னூட்ட இடுபவர்கள் தொல்லை தாங்க முடியலே ... எல்லார்க்குமே தெரியும் இந்த கதை இது தான் என்று ... ஒரு வேளை, கதையிலே அந்த குஜராத் கரசேவர்கள் எல்லாம் கோத்ராவில் தானே தன் வண்டிக்கு தீ வைத்து பழியை வேறு பக்கம் போட்டு சதி செய்தார்கள் என்று சொல்லி இருக்கலாமோ ?? நன்றி லல்லு பிரசாத் யாதவ் ன்னு ஒரு கார்டு போட வேண்டிஇருக்கும் !!!!!

இப்போ இது சுற்றுலா சீசன் - துபாய்க்கு வெகு அருகில் ஆனால் ஓமான் நாட்டில் முசுந்தம் அப்படின்னு ஒரு இடம் இருக்கு, துபாய் லேந்து ஷார்ஜா போய் - ராசல் கேமா போய் அங்க ஒரு Barder செக் போஸ்ட் இருக்கு , அங்கிருந்து ஒரு அரை மணி நேர பயணம், பாதை மிக மிக ரம்யமாக இருக்கும் ஒரு பக்கம் வளைந்து செல்லும் பாதை, மறு பக்கம் நீல / பச்சை வண்ணத்தில் கடல் . முசுந்தம் ஒரு சின்ன ஊர் , கிராமம் போல இருக்கும், காலைல படகுல ஏறினா சாயங்காலம் கொண்டு வந்து விடுவாங்க , சாப்பாடும் கிடைக்கும் படகுல, அந்த படகு பயணம் ரொம்ப நல்லா இருக்கும், நிறைய மலைகள், வளைந்து வளைந்து செல்லும் மலைகள், அதன் நடுவே கடல், ரோடு வீடு, ஒன்னும் கிடையாது , கொஞ்சம் உள்ள போனவுடனே போட்டை நிறுத்தி, யாருக்கு வேண்டுமோ / தெகிரியம் இருக்கோ அவர்கள் கடலில் குதித்து மகிழலாம்.

அப்படி நான் செஞ்ச ஒரு குனஸ்ட்டை....

ஒரு பக்கம் வளைந்து செல்லும் பாதை, மறு பக்கம் நீல / பச்சை வன்னந்தில் கடல் ... முசுந்தம் ஒரு சின்ன ஊர் , கிராமம் போல இருக்கும், காலைல படகுல ஏறினா சாயங்காலம் கொண்டு வந்து விடுவாங்க ... சாப்பாடும் கிடைக்கும் படகுல,.அந்த படகு பயணம் ரொம்ப நல்லா இருக்கும், .... நிறைய மலைகள், வளைந்து வளைந்து செல்லும் மலைகள், அதன் நடுவே கடல், ரோடு வீடு, ஒன்னும் கிடையாது ... கொஞ்சம் உள்ள போனவுடனே போட்டை நிறுத்தி ... யாருக்கு வேண்டுமோ . தெகிரியம் இருக்கோ அவர்கள் கடலில் குதித்து மகிழலாம். துபாயில் இருந்து போய் வருவது மிக எளிது . வேண்டுமானால் ஒரு நாளில் போய் திரும்பி வரலாம் ..இல்லை, அங்கே தங்கலாம் , ஹோட்டல்கள் உண்டு

இங்க போடோ எல்லாம் பார்க்கலாம்

மறக்க முடியாத மசாய்மாறா - கென்யா

2009-09-11T13:20:00.019+04:00

ஒரு நல்ல இரவு நேரத்தில் துபாயில் இருந்து கென்யா விமானம் மூலம் நைரோபி -
கென்யா போனோம், விமான நிலையம் நம்ம திருச்சி விமான நிலையம் போல , இல்ல இல்ல, திருவனந்தபுரம் விமான நிலையம் போல இருக்கும், ... எங்கு பார்த்தாலும் ஆப்பிரிக்கா மக்கள் !!!!!!.

எங்களை மாலை போட்டு வரவேற்றார்கள் எங்களை அழைத்த டூரிஸ்ட் ஆபிஸ் பணியாளர்கள். குடிக்க தண்ணீர் எல்லாம் வைத்து, ஐஸ் டவல் தந்து அசத்திட்டாங்க ... போற வழியிலேயே , எங்க போக போறோம், இந்த வண்டியிலேயே போக போறோம், பிரேக் பாஸ்டுக்கு நிறுத்தி உடனே ஐந்து மணி நேர வேன் பயணம், அதில் கடைசி இரண்டு மணி நேரம் ரோடு கிடையாது ..என்று சொல்லிவிட்டு கூட வந்த பெண் இறங்கி விட்டாள் . இனி டிரைவர் , கைடு எல்லாமே அந்த ஒரு ஆள் தான் .

கென்யாவின் தலை நகர் நைரோபி, நம்ம சென்னை மாதிரி இருக்குன்னு சொல்லலாம், கொஞ்சம் பெரிய கட்டிடங்கள், ஓரளவுக்கு நல்ல சாலை , சிக்னல் , ஒரு ரயில்வே ஸ்டேஷன் கூட பார்த்தோம், சாலையில் வண்டிகள் எல்லாம் பயங்கர பழசு , துபாயில் வண்டிகளை பார்த்த பிறகு, லண்டன் ல ஓடுற வண்டி கூட பழசு மாத்ரி தெரியும் . போற வழியில் ஒரு பெரிய ஸ்லம்மை கடந்து போனோம், ஒரே மக்கள் கூட்டம், நிறைய கடைகள், பெட்டி கடைகள், பிளாட்பாரம் கடைகள் , காய்கறி, பழம் , மாட்டு இறைச்சி, ... எதோ நம் ஊரை பார்ப்பது போலேவே இருந்தது

போகிற வழியில் ஒரு கால்ப் கோர்ஸ் கூட பார்த்தேன் . ஒரு சில பங்களாக்கள் , நல்ல வீடுகள், பெரும்பாலும் மிகவும் சாதரண கடை, வீடு , ஏழை மக்கள். அப்பப்ப குழைந்தைகள் சீருடையில் , ஆனால் பெரிய காலேஜ் அல்லது பிரம்மாண்டமான ஸ்கூல் பார்க்கவே இல்லை, அது உள் பக்கமாக இருக்கலாம் , என் கண்ணில் படவில்லை ...

போகிற வழியில் ஒரு பெரிய மலை உச்சியில் நிறுத்தினார் எங்கள் டிரைவர். அங்கிருந்து ரொம்ப தொலை தூரம் வரை நன்றாக தெரிகிறது, டிரைவர் சொன்னது அங்கிருந்து ஜோர்டான் தெரியும் என்று..அவர் ஏதோ அளந்து விடுகிறார் என முடிவு செய்து பார்த்தேன், நிறய தூரம் தெரிந்தது ... நடுவில் ஊரோ, கட்டிடமோ ஒன்றும் கிடையாது ..

அவர்கள் சொன்ன நல்ல சாலையும் அவ்வளவு நன்றாக இல்லை, ரொம்ப மோசம் தான் இருந்தாலும் இரவில் பிரயாணம் செய்த களைப்பால், வண்டியின் குலுங்களுக்கு தூங்க முயற்ச்சித்து, ஓரளவுக்கு தூங்கினேன், கொஞ்ச நேரத்தில் சாலை முடிந்தது, இப்பொழுது சாதரண மண் சாலை தான், போகும் வழியிலேயே நிறைய மாடுகள் கூட்டத்தை பார்க்க முடிந்தது , திடீரென ஒரு வரி குதிரை கூட்டத்தை பார்த்தவுடன் வண்டியில் எல்லாரும் பரவசமானோம், டிரைவர் ஒரு நமட்டு சிரிப்பை உதிர்த்தார், அதன் அர்த்தம் அப்போது புரியவில்லை.

ஒரு மணி நேரம் சாலை இல்லா மண் வழியில் பயணித்த பிறகு, ஒரு இடத்தை அடித்தோம், அது தான் மசாய் மாரா . அங்கிருந்து ஒரு அரை மணி நேர சாலை இல்லா காட்டில் பயணம் செய்து , நடு காட்டில், உள்ள ஒரு மாறாஸிம்ஹா என்ற ஒரு ரிசார்ட்க்கு போனோம்.

ஏறியவுடன், எல்லாருக்கும் குளிர் பானம், நேர எங்கள் அறைக்கு சென்றவுடன் , நாலு மணிக்கு தயாராய் இருக்கவும் என்று டிரைவர் சொல்லிவிட்டு போனார். அந்த ரிசார்ட் ரொம்ப நல்லா இருந்தது, நிறைய மரங்கள் - தரைக்கு, தூணுக்கு, சுற்றிலும் நிறைய மரங்கள், செடிகள் பக்கத்ல எந்த கட்டிடமும் கிடையாது, எந்த ஊரும் கிடையாது, கடை கிடையாது, டெலிபோன் கம்பம் கிடையாது , மின்சார கம்பம் கிடையாது. அத்வான காடு என்ற சொல்லுக்கு சரியான பதம், தீடீரென்று காத்து சத்தம் நன்றாக கேட்கிறது. அங்கு சத்தமே கிடையாது.

விமனாதில் தூங்காமல் வந்தது , அந்த ஆறு மணி நேர சாலை பயணம் அவ்வளவு சுகம் இல்லை, நன்றி சாலைக்கு !!!!, ..எல்லாம் சேர்த்து முதலில் எப்படா ரிசார்ட் போய் சேருவோம் என்றிருந்தது .... அதனால், அந்த மசாய் மாரா என்ற அந்த காட்டை வரும் பொழுது சரியாக பார்க்க வில்லை ... இப்போ நான்கு மணிக்கு ரெடியா இருங்க, என்று டிரைவர் சொல்லி விட்டார்.

நான்கு மணிக்கு காமிரா சகிதம் கிளம்பி விட்டோம் ..அந்த டயோட்டா வேனில் , கூரையை மாற்றி ..சற்று மேல் தூக்கி வைக்க முடியும், அப்பொழுது , நாம் வேனில் நின்று கொண்டு பயணம் செய்தால் , நாலா பக்கமும் நல்ல வீயூ. ... நன்கு பரந்து விரிந்த காடு, ஆனால் நிறைய மரங்கள் கிடையாது... ரெண்டு அல்லது மூன்று அடி உயரம் இல்ல புல், சில இடங்களில் மரங்கள் ... வீடு கிடையாது, ரோடு கிடையாது, கடை கிடையாது, டெலிபோன் / மின்சார கம்பங்கள் கிடையாது .... மனதில் மெதுவாக அந்த இடத்தின் அழகு ஆக்கிரமிக்க தொடங்கியது ..

போகும் வழியில் முரட்டு காட்டு எருமையை பார்த்தோம் ... ரொம்ப ஜாக்ரதையா இருக்குனும் என்று டிரைவர் சொன்னார், வண்டியை நெம்பி தள்ளி விடுமாம் ... கொஞ்ச நேரம் வண்டியை ஓட்டிய பிறகு, டிரைவர் வயர்லஸ் மூலம், எதோ செய்தி வந்தது ..அவரும் உடனே வண்டியை வேகமாக செலுத்தினார் ..அங்கு போனால், நிஜ சிங்க கூட்டம், ஒரு பெண் சிங்கம் படுத்து கிடந்தது... ஆண் சிங்கம் அங்கும் இங்கும் நடந்து ..சில சமயங்களில் பெரிய சத்தத்தை கொடுத்து..எங்களை போலவே இன்னும் ஒரு நான்கு வேன்கள் அங்கு இருந்தது.. எல்லாரும் அமைதியாய் காமிராவில் சுட்டு கொண்டிருந்தனர் ... தீடீரென்று அந்த ஆண் சிங்கம், பெண் சிங்கம் மேல் பாய்ந்து ... தன தாகத்தை தனித்தது... எங்கள் வேனில் இருந்த சிறுவர்கள் சிரித்த பொழுது, டிரைவர் சத்தம் போட வேண்டாம் என்று சொன்னார் ... திரும்பும் பொழுது, அந்த பரந்து விரிந்த காடு, மாலை நேரத்து மஞ்சள் வெயில், தூர தெரியும் மலை, அலைந்து திரியும் மேக கூட்டங்கள்... அந்த அமைதி, சத்தமில்லா அந்த அமைதி ... அதற்க்கு கூட ஒரு சத்தம் உண்டு என்று அறிந்த சமயம் அது....

இரவு நேரத்தில் சாதரணமாக எல்லாரும் ரீசார்ட்டுக்கு திரும்பி விடுவார்கள் ... நல்ல உணவு, பக்கத்தில் உள்ள மலை வாழ் / காடு வாழ் மக்களின் நடனம் என்று கழிந்தது ...காலையில் ஆறு மணிக்கே ரெடியாக இருங்கள் என்று சொல்லிவிட்டார்

காலையில் ரெடியாக இருந்தோம் ... காலை நேரம் மிருகங்களை பார்ப்பதற்கு மிகவும் உகந்த நேரம் - அது உணவுக்காக வெளியில் வந்து திரியும் நேரம் - கூரையை உயர்த்திய வண்டி - நாலா பக்கமும் நல்ல வீயூ - கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை மனித சஞ்சாரமே கிடையாது, சாலை இல்லை, கடை கிடையாது, கட்டிடங்கள் கிடையாது, போஸ்டர் கிடையாது .... நிறைய மரங்களும் இல்லாததால், நிறைய தூரம் பார்க்க முடியும், அலை பாயும் மேகங்கள், தூர தெரியும் மலைகளின் இடையே ஓடிபிடித்து விளையாடும் கதிரவன்.... வித விதமான மான், நிறைய மான் குட்டிகள், வண்டியை அந்த இடத்தில நிறுத்தி இன்ஜினை நிறுத்தியவுடன், ...ஆஹா அந்த அமைதி - அந்த மௌனத்தற்கு கூட ஒரு சத்தம் உண்டு, மொழி உண்டு, மௌனம் பேசியது - அதை கேட்க்க முடிந்தது, அதற்க்கு வாசம் கூட இருந்தது, அது மூளையை பை பாஸ் செய்து விட்டு நேராக இதயத்துடன் உரையாடியது... அது ஒரு சுகானுபவம் .

ஒரு நாள் வேகமாக ஒரு மரத்தின் அடியில் பார்க்க வேகமாக ஓடினோம் ... வண்டியில் தான் ( வண்டியை விட்டு வெளியில் வர நினைக்க கூட முடியாது )... அப்பா, அந்த சிறுத்தையின் பார்வை, நடையின் ஒரு அலட்ச்சியம்... கண் இமைக்கும் நேரத்தில் மரத்தின் மேலே... அது மாலை நேரம் என்பதால் கொஞ்சம் தொலை தூரத்தில் அந்த காளை/ குதிரை போல் உள்ள wild beast கூட்டம் கூட்டமாக.... சிறுத்தை மெதுவாக அடி மேல் அடி வைத்து ஒரு பாறையின் பின், .... அதுக்கு அப்பறம், அது ஒரு ஓட்டம் ஓடியது பாருங்க ... தொலை தூரத்தை, நொடி பொழுதில் அடைந்துருக்கும், அவ்வளவு தூரம் உடனே எங்களால் வண்டியில் போக முடியாது

அங்கிருந்து போகும் வழியில் ஒரு சிங்கத்தின் மூன்று குட்டிகளை பார்த்தோம், டிரைவர் சொன்னது, சிங்கம் குட்டிகள் கூட இருக்கும் பொழுது ரொம்ப ஜாக்கிரதையாக இருக்கணும் ... பக்கத்தில் போக கூடாது என்றார். எனவே அங்கிருந்து வேற இடத்துக்கு போனோம், ...போகும் வழியில் ரெண்டு ஒட்டக சிவிங்கி சாலையில்... மெதுவாக அது முள் செடி பக்கம் நகர்ந்து, பெரிய பெரிய முள் உள்ள ( நம்ப ஊர் காகா முள்ன்னு சொல்வாங்க ..வெள்ளையா ரெண்டு மூணு அங்குலம் இருக்கும் ) .. மரத்தில் உள்ள இல்லையை அழகாக சாப்பிட்டது ... அந்த ஒட்டக சிவிங்கி நல்ல உயரம் , நல்ல நிறம் , நல்ல டிசைன் ... சில மணி துளிகளில் வரி குதிரை கூட்டம், அதன் அழகு சொல்ல முடியாது..என்ன ஒரு வரிகள், வெள்ளையும், கருப்பும் - பகலும் இரவும் போல ...

சில நிமிடங்களில் .. குதிரையும் இல்லாமல், காளையும் இல்லாமல் ..ஒரு படைப்பு..அது ஆயர கணக்கில் ... கூட்டம் கூட்டமாக மேய்ந்து கொண்டிருக்கும். மரம் உள்ள இடங்களுக்கு போகும் பொழுது ஆப்ப்ரிகா யானை(களை) பார்த்தோம், ஆஹா நம்ம கணபதி இங்க கூட இருக்காரே ... காது சற்று இல்லே ரொம்ப பெரியது. டிரைவர் எப்போதுமே யானைக்கு அருகில் செல்வதில்லை குறைந்தது ஒரு 20 /30 அடி இருக்கும். ஆனால் சிங்கம் அருகில் ஒரு சில அடிகள் கூட இருக்காது, அவ்வளவு கிட்ட போகலாம். வழியில் ஒரு பெரிய பறவையை பார்த்தோம் அதன் எடை ஒரு 15/20 இருக்கலாம் என்றார் ..அது பறப்பது அதிசயம் தான் ... போகிற வழியில் பெரிய வான் கோழிகள்,
வித விதமான மான்கள், புள்ளி மான், ஒரு மாதிரி மின்னும் ( brownish /golden ) மான்,
மரங்கள் உள்ள இடத்தில் அழகான பறவைகள் ...எல்லா மிருகங்களும் அருகருகில் , அது அது அதன் குடும்பத்துடன் !!!!... இந்த சிங்கம் /சிறுத்தை மட்டும் வேட்டையாடி சாப்பிடும் ... அதனால் நரி கூட்டமும் உண்டு , யப்பா இந்த நரி போடும் சத்தம் இருக்கிறதே, ஒரு மாதிரி இருக்கும். .... அங்குள்ள ஒரு ஆறு போன்ற இடத்தில் நீர்யானை, முதலை ..எல்லாம் அந்த காட்டில், இது போன்ற ஒரு மிருகம் வசிக்கும் இடம் உலகத்தில் வேறு எங்கும் இல்லை என சொல்லலாம் ( டான்செனியா , சவுத் ஆப்ரிக்கா , போன்ற வேறு நாடுகளிலும் இது மாதிரி இடங்கள் உண்டு என்று கேள்வி ) ..

ஒரு நாள் காலை மசாய் மக்கள் வாழும் ஒரு குடிசை வாழ் இடத்திற்கு போனோம், முள்ளை பரப்பி வேலி அமைத்து, அதற்குள் நிறைய குடிசை, உயரமான ஆட்கள், சிவப்பு கம்பளி தான் சுற்றி இருப்பார்கள் , தூரத்தில் இருந்தே அடையாளம் தெரிவதற்கு. அவர்களின் சொத்து மாடுகள் தான், அது தான் கொடுக்கல் வாங்கல் எல்லாம், மாடுகளின் கழுத்தில் ரத்தத்தை எடுத்து பாலுடன் சேர்த்து சாப்பிடுவார்கள் ... வீட்டில் பழைய புகை அடுப்பு தான், சோளத்தில் இருந்து எடுத்த மாவில் ஒரு வித கஞ்சி செய்து உண்கிறார்கள் ... மிகவும் கஷ்டம், ஒரு சாதரண அடிப்படை வசதி கூட கிடையாது... ஆண்கள் எப்போதும் ஒரு வித எலும்பு வைத்திருக்கிறார்கள் ..கை தடி மாதிரி . அவர்களை பார்த்தது ஒரு வித விதயாசமான அனுபவம்

அந்த ரீசார்டை நடத்துபவர் ...ஒரு இந்தியர் தான்னு சொன்னாங்க - நைரோபியில் நிறய இந்தியர் இருப்பதாக கேள்வி , நாங்க மசாய் மாறா மட்டும் பார்த்து விட்டு திரும்பி விட்டோம் - ரிசார்ட்டில் சைவ உணவு கிடைக்கும், ரொட்டி கிடைக்கும். பெரிய பெரிய பணக்காரர்கள் அல்லது இஸ்ரேலில் இருந்து வரும் டூரிஸ்ட்டுகள், பெரும்பாலும் அமெரிக்கர்கள் அல்லது ஐரோப்பியர்கள் தான் வருகிறார்கள்

நான் ஓரளவுக்கு ஊர்கள் ( நாடுகள் ) பார்த்திருக்கிறேன் ... அனால் இந்த பயணம் எப்போதும் மனதை விட்டு அகலாது - மகள் வந்த பிறகு, அவளையும் அழைத்து கொண்டு போனது இன்னமும் சுவாரசியம், இனியும் வாய்ப்பு வந்தால் போக வேண்டும் ..

துபாயில் இருந்து போய் வருவதற்கு அவ்வளவு சிரமம் இல்லை , விமான கட்டணமும் சேர்த்து ஒரு ஆளுக்கு 3000 dirham ஆகலாம். அமேரிக்கா மற்றும் தூர தேச ஆட்கள், இந்தியா வரும் பொழுது நடுவில் ஒரு நாலு நாள் தங்கி இந்த இடத்தை பார்க்கலாம். ...

மூன்றெழுத்தில் உன்/என் மூச்சிருக்கும் ...STROKE

2009-08-05T14:41:00.010+04:00

வணக்கம் அன்பர்களே./நண்பர்களே/

ரத்த அடைப்பு / ஸ்ட்ரோக் ( STROKE) ...

இந்த ஆங்கில வார்த்தையில் (STROKE) , முதல் மூன்று எழுத்தான STR - இதை ஞாபகம் வைத்து கொள்ளுங்கள்.

சிறிது பொறுமையுடன் மெதுவாக / முழுமையாக படியுங்கள்.

ஒரு நரம்பியில் மருத்துவர் ( neurologist ) சொன்னது - மூன்று மணி நேரத்திற்குள் - பாதிப்பு உண்டான நபர் - மருத்துவ மனைக்கு வந்தால் - அவருக்கு சரியான மருத்துவம் மூலம், அந்த பாதிப்பை இல்லாமல் செய்து விடலாம் - முக்கியமான விஷயம், ஒரு நபருக்கு ஸ்ட்ரோக் வந்தது என்று உணர வேண்டும், உடனே, மூன்று மணி நேரத்திற்குள் அவருக்கு சிகிச்சை தொடங்க வேண்டும். - இது கொஞ்சம் கடினமான வேலை

முதலில் ஸ்ட்ரோக் வந்தது என்று உணர வேண்டும்.

முதலில் சொன்ன STR என்ற மூன்று எழுத்துக்களை மறக்காமல் ஞாபகம் இருக்கா ..அதற்காக ஒரு பெரிய நன்றி .

சில /பல சமயம் ஸ்ட்ரோக் வந்தவுடன் யாருக்கும் தெரியாது.... யாரும் கண்டுபிடிக்கவில்லை எனில் பாதிக்கப்பட்ட நபருக்கு - மூளயில் பாதிப்பு ஏற்படும். உயிருக்கே ஆபத்தாக முடியும்

மருத்துவர்கள் சொல்கிறார்கள், அருகில் உள்ள மூன்றாம் நபர் கூட இதை (ஸ்ட்ரோக்) கண்டுபிட்டித்து விடலாம்.

அந்த மூன்று எழுத்துக்களை ... பாருங்கள் STR

S = SMILE , பாதிக்கப்பட்டவரை சிரிக்க சொல்லுங்கள் - புன்னகைக்க சொல்லுங்கள்

T = TALK , அவரை பேச சொல்லுங்கள்

R = RAISE , அவரை இரண்டு கைகளையும் உயர்த்த சொல்லுங்கள்

இந்த மூன்று விஷயங்களில் எதாவது ஒன்றில் திணறினால் கூட அவசர சிகிச்சை என்னை கூப்பிட்டு , பாதிக்கப்பட்டவரின் விவரங்களை கூறி விடுங்கள் - அவருக்கு என்ன நேர்ந்தது என்று மருத்துவமனை அறிதல் மிகவும் முக்கியம்.

இந்த மூன்று கட்டளை அல்லாது , இப்பொழுது ..மேலும் ஒரு சிறிய சோதனை செய்யலாம்

பாதிக்கப்பட்டவரை நாக்கை வெளியே இழுத்து காண்பிக்க சொல்லவேண்டும். நாக்கு குழைந்து இருந்தாலோ , நேராக இல்லாமல் சற்று தாறு மாறாக இருந்தாலோ (If the tongue is 'crooked', if it goes to one side or the other) . மருத்துவரிடம் சொல்ல வேண்டும்

ஒரு இருதய மருத்துவர் சொல்வது - இதில் சொன்னவை நெறைய பேரை சென்றடைந்தால் - பாதிக்கப்பட்டவர் உயிர் பிழைப்பது நிச்சயம்.

மறக்க முடியாத பாபிலோன் ஹோட்டல், பாக்தாத், கர்பலா, ஈராக்.

2009-08-05T13:47:00.030+04:00

ஈராக் நினைவுகள்

டெல்லியில் நல்ல வேலையில் இருந்த பொழுது , ஈராக் ஓபிராய் ஹோட்டலில் பணி புரிவதற்காக வாய்ப்பு வந்தது. ( அதிர்ஷ்டம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும் )

முதல் முறை வெளிநாட்டு பயணம், எல்லாரிடமும் விடை பெற்று ஏர்இந்தியா விமானத்தில் புறப்பட்டேன், விமான நிலையத்திலேயே, அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. வெள்ளைகாரர்கள் எல்லாம் வரிசையில் நிற்கும் போது, என்னை வெளியில் அழைத்து, எல்லா ( அரபி வார்த்தை )- இங்கே வா, வரிசையில் நிற்க வேண்டாம், நீங்கள் வேகமாக இது வழியாக செல்லுங்கள். அது முதல் இன்ப அதிர்ச்சி.

பாக்தாத் நகரம், மிகவும் அழகாக இருந்தது, நிறைய பசுமை , மரங்கள், பெரிய பெரிய கட்டிடங்கள் , மிகவும் பெரிய சதாம் ஹுச்செனின் போட்டோக்கள், நான் பணி செய்யப்போகும் ஹோட்டலுக்கு வந்தோம் ..அதன் பெயர், பாபிலோன் ஓபிராய், டைகிரிஸ் நதிக் கரையில், வாசமும் ஹோட்டலில் தான்.

ஐந்து நட்ச்சத்திர ஹோட்டலில் அறை, 8 வது மாடி, பால்கனி வழியாக டைகிரிஸ் நதி...அது வேறு ஒரு உலகம் ( அது ஒரு கனாக் காலம்!!!! ), தமிழ் எழுதுவது என்பது அம்மாவுக்கு எழுதும் கடிதம் மட்டுமே, டயரி எழுதுவது போன்ற நல்ல பழக்கம் எதுவும் கிடையாது.... அப்படி ஏதாவது எழுதி இருந்தால் நல்லா இருந்துருக்கும். By the rivers of the babylon என்ற Boney M இன் பாட்டுக்கு ஏற்ற அறை ( எனக்கு இங்கிலிஷ்ல தெரிஞ்ச ஒரே ( பாட்டு) வரி !!!!!)

அடுத்த அதிர்ச்சி, அந்த ஹோட்டலில் பணி புரியும் , ஊழியர்களில் பெரும்பாலும் பெண்கள், அதுவும் எங்கள் finance dept இல், முப்பது பேரில் இருபத்து ஐந்து பெண்கள், பெண்கள் அத்தனையும் மனமாகதவர்கள், எல்லாருமே மிகவும் அழகானவர்கள். பொன்னிறம்/ சிவப்பு நிறம், கருமையான கூந்தல், கரு விழிகள் ...என்னை பொருத்த வரை, உலகில் அழகானவர்களின் வரிசையில் முதல் சில இடங்களில் வரக்கூடியவர்கள். ( இதை இன்ப அதிர்ச்சி என்று தான் சொல்ல வேண்டும் )

அந்த பெண்கள் எல்லாரும் நவீன உடை உடுத்தி , நன்றாக அலங்கரித்து கொள்வார்கள், நிறைய பேர் புகை பிடிப்பார்கள் ( இதுவும் ஒரு அதிர்ச்சி தான் ) , நிறைய பேர் கிருத்துவ மதத்தை சேர்ந்தவர்கள் , இது எனக்கு தெரியாத செய்தி

நான் சென்றது ஈரான் - ஈராக் யுத்தம் முடிந்த பின், ஈராக் நிறைய குடிமகன்களை இழந்த நேரம், ஏழெட்டு வருடம் நீடித்த அந்த போர், நிறைய சுவுடுகளை விட்டு சென்றது. அதன் விளைவு தான் திருமணம் ஆகாத அத்தனை பெண்கள், ஓவ்வொரு வீட்டிலும் அந்த யுத்தத்தின் சுவடு தெரியும், அப்பாவோ, சகோதரனோ, உறவினரோ ... இறந்து போயிருப்பார்கள், அல்லது கால் /கை இருக்காது...இப்படி ஏதாவது நடந்தால், ஒரு வருடத்துக்கு அவர்கள் கருப்பு உடை தான் அணிவார்கள், நிறைய பேர் கருப்பு உடையுடன் தான் இருந்தார்கள் என சொல்லவும் வேண்டுமா என்ன?

அடுத்த அதிர்ச்சி, இந்தியன் என்று சொன்னாலே போதும் எதிர் பார்க்க முடியாத மதிப்பு , மரியாதை , இன்முகம் , .... இது கிட்ட தட்ட எல்லா இடங்களிலுமே, விமான நிலையத்தில் நமக்கு தனி மரியாதை, அரசு அலுவகங்களில் கவனிப்பு, இதை எல்லாம் விட டாக்சி டிரைவர் , ஒரு முறை இரு முறை அல்ல, பல முறை , பணம் வாங்க மறுத்துள்ளார், நம்முடைய சினிமா பற்றி பேசுவார்கள், அமிதாப் பச்சன், தர்மேந்தரா, ராஜ் கபூர்... இவர்கள் மிகவும் பிரபலம்.

இந்த மரியாதையும், இன்முகமும் அனுபவித்து பார்த்தால் தான் தெரியும் ... இந்தியாவில் இருந்து வருகிறோம் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக, டாக்சி கட்டணம் (டாக்ஸி டிரைவர்கள் எல்லாம் ஈராக் குடிமகன்கள்) கூட வாங்காமல் இருக்கும் ஒரே இடம் ( இருந்த என்றும் சொல்லலாம்) ஈராக் மட்டுமே

யாரோ விளையாடிய சதுரங்க ஆட்டத்தில், ஈராக் தனது குடிமகன்களை pawn ஆக்கி, பெரிய விலை கொடுத்தது. எல்லாவற்றையும் இழந்தது - மற்ற அரேபியா தேசங்களும், அதற்கான சன்மானத்தை கொடுக்கவில்லை என்றே சொல்லவேண்டும். இன்று மற்ற அரேபியா தேசங்கள், பாதுகாப்புடன் இருக்க ஈராக் ஒரே பெரிய தியாகத்தை செய்தது.

இந்தியாவும் மிக தோழமையுடன் தான் உறவு கொண்டிருந்த்து, சதுரங்க ஆட்டத்தில், நாம் ஒரு நல்ல நண்பனை இழந்து விட்டோம்.

ஆனால், அங்கு தங்கிஇருக்கும் போது இது ஒன்றும் தெரியாது (அப்போ உலக அறிவு இல்லை - இப்பொழுது நம் அறிவுக்கு இது எட்டவில்லை )

குழந்தைகள் ஆரோகியமாக, மிக அழகாக இருப்பார்கள்... படிப்பு, புத்தகம் எல்லாமே இலவசம் என கேள்வி, எனக்கு தெரிந்த வரை ( இன்னும் ஒரு முறை கூறி கொள்கிறேன் ) எனக்கு தெரிந்த வரை - சதாம் தன மக்களை நன்றாகவே கவனித்து வந்தார், உணவு , உடை போன்றவை அந்த யுத்தம் முடிந்து, நலிவடைந்த போதிலும், ஓரளவுக்கு எல்லாருக்கும் எல்லாம் கிடைத்தது, புது புது கார்களை பார்க்க முடியாது, இது போன்ற சின்ன சின்ன குறைகள் தான்

ஆனால் அவர் தயவு தாட்ச்ச்சன்யம் பார்க்க மாட்டார் ஏதாவது ஒன்று என்றால் அந்த குடும்பத்தையே வேரோடு அறுத்து விடுவார் - அப்படி தான் அவர் மச்சான் திடீரென்று விமான விபத்தில் மாண்டார். அவருடைய மகன் உதய் எங்கள் ஹோட்டலுக்கு அடிக்கடி வருவார் - நானே பார்த்திருக்கிறேன் - வெள்ளை உடையில் தான் இருப்பார்.

சதாம் சுருட்டு வைத்து கொண்டு ஒரு போட்டோ இருக்கும், ரொம்ப கம்பீரமாக இருப்பார், அவர் புரட்சியால் ஆட்சியை பிடித்தவர், குளிர் காலத்தில், டைகிரிஸ் நதியை நீஞ்சி தப்பித்து ஓடினார் என்று கேள்வி.

எங்கள் ஹோடலேயே ஒரு பாரில் gambling உண்டு, பெரிய பெரிய பணக்காரர்கள் பெரிய பையில் பணமுடன் வந்து விளையாடுவார்கள். ஒரே புகை மூட்டமும், மதுவும் நிறைய இருக்கும். சினிமாவில் மட்டுமே பார்த்த அந்த வகை காட்ச்சிகள், நிறைய பார்த்தேன் .

ஈராக்கில் நிறைய ஹிந்தி சினிமாக்கள் பார்த்திருக்கிறோம், பாக்தாத்தின் தட்ப வெப்பமும், டெல்லி போல தான் இருக்கும், நல்ல குளிரில் ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிடுவது தனி ருசி, நிறைய பார்கள் உண்டு...அங்கு ஒரு சர்ச்சில் கல்யாணம் பார்த்த அனுபவம் உண்டு ( ஆம் பாக்தாதில் சர்ச் உண்டு )... ஈராக்கில் குருநானக் நிறுவிய ஒரு குருத்துவாரா உண்டு... இரண்டாம் உலக போரில் பங்கேற்ற நிறைய இந்திய சிப்பாய்கள் , திரும்பவும் நம் நாடு வர முடியாமல் இங்கேயே தங்கி விட்டனர், பின் கல்யாணம் , குடும்பம் எல்லாம் இங்கே தான்

ஒரு முறை தொங்கு தோட்டத்தில் எல்லா நாடுகளும் பங்கு கொண்ட ஒரு விழாவுக்கு போன நினைவு உண்டு, இந்தியாவில் அகமதாபாத்தில் இருந்து ஒரே கலை குழு வந்திருந்தது, அதில் சில தமிழ்ர்களும் அடங்கும்.

எங்கள் ஹோட்டலில் அடிக்கடி திருமணம் நடக்கும், அவர்கள் திருமணம் - முதலில் ஒரு ஐந்து அல்லது ஆறு அடுக்கு கேக் வரும், அதன் உயரம் சுமார் ஒரு 6 அடி இருக்கும், ஒரு மூன்று பேர் உள்ள இசை குழு இருக்கும் - ஒரு கீ போர்டு, ஒரு ரிதம் பாக்ஸ், ஒரு கிடார் அல்லது அரபிக் வாத்யம், அவ்வளவு தான் ..சும்மா மூன்று மணி நேரத்திற்கு பூந்து விளையாடுவார்கள் , இரைச்சல் கொஞ்சம் ஜாஸ்தி தான், ஆனால் , எல்லாரும் கலந்து கொண்டு, அவர்களின் பாட்டுக்கு நடனம் ஆடுவார்கள், அவர்களின் நடனம் மிக மிக நன்றாக இருக்கும் , அது ஒரு கிராமிய நடனம் போல / கரக ஆட்டம் போல இருக்கும் ... சல்சா, ட்விஸ்ட், ராக் போன்ற நடனங்களின் கலவை ...போர் முடிந்த காலம் என்பதால் நிறைய திருமணம் நடக்கும் .... பாவம் அவர்களின் கனவு எல்லாம் என்ன ஆயிருக்கும் ( குவைத் போர், பின் அமெரிக்காவின் ஆக்கிரமிப்பு ...) உலகம் அந்த தேசத்தை சின்னா பின்னமாக்கி விட்டது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்

அங்கு இருந்த பொழுது கர்பலாவுக்கு போயிருந்தோம், அந்த ஊரே ஒரு சுடுகாடு போல் தான் தோன்றியது, ஊருக்குள் நுழையும் போதே நிறைய கல்லறை தெரியும், பெரிய கட்டில் போன்ற ஒன்றில், அடக்கம் செய்வதற்கு கொண்டுவரப்பட்ட உடல்களை பார்த்து கொண்டே அந்த தொழும் இடத்திற்கு போனோம் , அங்கு நபிகள் பெருமானின் மருமகன் கொலையுண்ட இடத்தை பார்த்தோம் . அந்த ஊருக்குள் நுழைந்து வெளிவரும் வரை , ஒரு மாதிரி மனம் சில்லிட்டு தான் போயிருந்தது . மறக்க முடியாத ஒரு இடம்

இதன் நடுவில் ஒரு முறை இந்தியா ( துபாய் வழியாக ) வந்தேன் , துபாய் ஏர்போர்ட் மட்டும் தான் பார்த்தேன் , திரும்பி வரும் பொழுது ஒரு கிரேட் இந்தியன் ரம் வாங்கிவந்தேன்... மறுபடியும் இந்தியன் என்பதால் எந்த கெடுபிடியும் கிடையாது, கொஞ்ச நாளைக்கு ராஜ உபச்சாரம் தான், நண்பர்களிடம், என்னிடம் ரம் இருந்ததால்

ஒரு வருடம் தான் அங்கு இருந்தேன் ... , திரும்பவும் டெல்லி வரவேண்டியதாயிற்று, நான் திரும்பி வந்த கொஞ்ச நாட்களிலேயே திரும்பவும் குவைத் யுத்தம் , பின் நிறைய வருடங்கள் UN Sanctions - பின் அமெரிக்கா படைஎடுப்பு, உள் நாட்டுக் கலகம், அந்த நாட்டை எல்லாரும் சேர்ந்து ஒரு வழி பண்ணியாச்சு.

மறக்க முடியாத பாபிலோன் ஹோட்டல், பாக்தாத், கர்பலா, ஈராக்.

நில் , கவனி ...

2009-08-03T20:32:00.010+04:00

இது நடந்தது அமேரிக்காவில், இப்போது நடந்து முடிந்த தேர்தலில் " YES WE CAN" என்று சொன்ன ஒபாமாவை ஜனாதிபதியாக தேர்ந்தெடுத்த அமேரிக்காவில்.

ஒரு மனிதன் , வயலினில் அருமையான ஆறு மேற்கிந்திய ( claasical compositions ) இசையை , வாஷிங்டன் ரயில் நிலையத்தில், காலை நேரத்தில், குளிர் காலத்தில், ஜனவரி மாதத்தில்... வாசித்து கொண்டிருந்தார் .

மூன்று நிமடத்துக்கு பிறகு , ஒரு நடு வயது ஆண் , யாரோ வயலின் வாசிப்பதை பார்க்கிறார். அவர் நடையின் வேகத்தை குறைக்கிறார், சில வினாடிகள் நின்று, பின் வேகமாக நடையை தொடர்கிறார்.

நான்கு நிமிடம் கழித்து, வயலின் வாசிப்பவர்க்கு அவருடைய முதல் டாலர் கிடைக்கிறது, ஒரு பெண்மணி அந்த பணத்தை வேகமாக வீசி எறிகிறார், நிற்காமலே
வேகமாக நடந்து போகிறார்.

ஆறு நிமிடம் கழித்து, ஒரு வாலிபன் சுவரில் சாய்ந்து நின்று கொண்டு, வயலின் இசையை கேட்கிறார், சிறுது நேரத்திலேயே தன்னுடைய கடிகாரத்தை பார்க்கிறார், உடனே வேகமாக நடந்து போகிறார்.

பத்து நிமிடம் கழித்து ஒரு மூன்று வயது பையன் நிற்கிறான், ஆனால் அவனுடைய அம்மா அவனை இழுத்து கொண்டு ஓடுகிறார். அந்த பையன் திரும்பவும் நிற்க முயற்சிக்கிறான் , அம்மா இம்முறை கொஞ்சம் பலமாக இழுத்து கொண்டு போகிறார், அந்த பையன் தலையை திருப்பி கொண்டே நடக்கிறான்

ஓவொரு முறையும் ஏதாவது குழ்ந்தை பார்க்கும் பொழுது, அவர்களின் பெற்றோர்கள் பலமாக இழுத்து கொண்டு போகிறார்கள்.

அந்த மனிதர் வாசிக்க ஆர்ரம்பித்து முக்கால் மணி நேரம் ஆகி விட்டது, இது வரை ஆறு பேர்கள் மட்டுமே கொஞ்ச நேரத்திற்கு வாசித்தார்கள்

ஒரு இருபது பேர்கள் காசு கொடுத்திருந்தார்கள் ( போட்டார்கள் !!!) , மொத்தமாக $ 32 வந்திருந்தது ( தோரயமாக Rs 1,500)

யாருமே அவ்வளவாக கவனிக்க வில்லை , அந்த வயலின் வாசிப்பவரும் ஒரு மணி நேரம் வாசித்தாகி விட்டது. ஒரு கை தட்டலும் கிடைக்கவில்லை, பாராட்டும் இல்லை

யாருக்குமே தெரியவில்லை, வயலின் வாசிப்பது Mr. Joshua Bell ( திரு. ஜோஷ்வா பெல் ) , உலகத்திலேயே மிக சிறந்த வயலின் மேதை.

அவர் வாசித்தது , மிக சிறந்த இசை கோப்புகள், அதற்க்கு அவர் பயன் படித்தியது மிக சிறந்த வயலின் ( அதன் விலை மட்டும் $ 3.5 மில்லியன் )

இரண்டு நாட்கள் முன் , திரு.பெல் அவர்கள் , பாஸ்டன் நகரில் , அரங்கு நிறைந்த மக்களுக்கு வாசித்தார், அதற்கான நுழைவு கட்டணம் சராசரியாக $ 100.

The Washington Post என்ற பிரபல தின பத்திரிக்கை, இந்த மாதிரி ஒரு பரிசோதனை செய்வதற்காக, அதாவது, ஒரு பொது இடத்தில், சரியான சமயம் இல்லாத பொழுது, நாம் எப்படி ஒரு அழகை ரசிக்கிறோம், / உள் வாங்கி கொள்கிறோம் , எதிர்பாராத இடத்தில் எப்படி திறமையை கண்டு கொள்கிறோம் - என்று பார்பதற்காக.

இந்த பரிசோதனையை நடத்தியவர்கள் ஒரே ஒரு முடிவுக்கு தான் வர முடிந்தது. அழகாக எழுதப்பட்ட இசை, வாசிப்பது உலக புகழ் பெற்ற மேதை, அதை வாசிப்பதற்கு மிக உயர்ந்த அதி நவீனமான கருவி , இவை எதுவுமே நம்முடைய கவனத்தை கவர வில்லையெனில் , நாம் எத்தனை அழகான விஷயங்களை பார்க்காமலே / கேட்காமலே இழக்கிறோம்

இங்கு கிளிக்.... இதை பார்க்க

நினைவுகள் -8

2009-07-26T15:08:00.020+04:00

இப்படி இருந்த நான் ...

எப்படி ஆயிட்டேன்

நான் இது வரை ஒரு உதவாக்கரை போல் இருந்ததாலும், ( உதவாக்கரை போல் அல்ல, நிஜமாகவே உதவா கரை தான் )- அம்மா திருச்சியை விட்டு, சின்ன அண்ணாவுடன் டெல்லி சென்றதாலும், நான் எங்கே இருக்க வேண்டும் என்ற கேள்வி எழுந்தது.

நான் வீட்டுக்கு வெளியில், எவ்வளவு தான் பீலா விட்டாலும், அம்மா இல்லை என்றால் நான் அவ்வளவு தான், சாதம் தனியாக பிசைந்து சாப்பிட கூடத் தெரியாது, இது கிட்ட தட்ட ஸ்கூல் முடிக்கும் வரை, கொஞ்ச நாள் p.u.c யிலும் தொடர்ந்தது.

நான் கடைசி பிள்ளை என்பதாலும், அந்த கால கட்டங்களில், எனக்கு முன்பு பிறந்த ஒரு நான்கு குழைந்தைகள் இறந்து ( அம்மா இழந்து ) விட்டதாலும் , அம்மாவின் அரவனைப்பு எனக்கு கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. ... எனவே நான் ஒழுங்கா சாப்பிட்டு வள்ரும்னனா டெல்லியில் படிக்கணும் என்று பிளான், . எனக்கு தான் திருச்சில ஆப்பு வைச்சாச்சே , எப்படியோ அதை இதை சொல்லி, டெல்லில காலேஜ் சீட் கிடைக்கிலைன்னு சொல்லிட்டு, திருச்சி திரும்பினேன். அப்ப தான் கல்யாணராமன் டிரைலர் வந்த சமயம், அதே பானியில " திரும்ப வருகிறான் சுந்தர ராமன்" ன்னு ஒரு கார்டு வரைந்து காலேஜ்க்கு அனுப்பினேன்...ஹி , ஹி ...ஹீரோயின் பேர் சஸ்பென்ஸ்ல விட்டுட்டேன் !!!!!டெல்லியில் இருந்து திரும்பி வந்தது - ஒரு North Star ஷூவுடன் + Wanted ஜீன்ஸ் போட்டுக்கிட்டு அலம்பல் பண்ணிநோமில்ல

ஒரு சுபயோக சுப தினத்தில் நானும் B.A படிக்க தொடங்கினேன். அம்மாவும் இல்லை, அண்ணாவின் பேச்சும் கேட்கறது கிடையாது, நிலைமை முற்றியது , அம்மா எதற்கோ திருச்சி வந்த பொழுது, நான் தனியாக இருக்க வேண்டும் என்று முடிவாகியது... நேர போஜி வீட்டுக்கு போனேன்,

அவங்க வீடு ஒரு அக்க்ஷய பாத்ரம் மாதிரி, சின்ன சர்வெண்ட் குவார்ட்டர்ஸ் ல தான் இருந்தாங்க - பக்கத்ல கார் shed . நான் சாப்பாடு வெளியில், அம்மா மாதம் 150 ருபாய் அனுப்ப வேண்டும். போஜி அம்மா பெரிய பெரிய மேனேஜர் வீடுகளில் வேலை செய்தார்கள், பெரியம்மா ,மற்றும் சின்னம்மாவும் அப்படியே, அது தவிர சில உறவினர்கள். தினம் இரவு ( மட்டும்) சமைப்பார்கள், எப்படியோ, தினமும் ஒரு ரெண்டு /மூன்று பேர் புதிதாக சாப்பிட வருவார்கள்... அவர்கள் வீட்டில் தான் என்ன ஒரு தாராள மனசு, எல்லாருக்கும் உணவு உண்டு, அவர்களின் நல்ல மனசுக்கு, இப்போது எல்லாரும் நன்கு இருகிறார்கள் - இப்பவும் விடுமுறையில் அடிக்கடி பார்ப்பதுண்டு

என்னுடைய சாப்பாடு அமுதம் கான்டீனில். மணி ஆர்டர் வந்தவுடன் எல்லாரும் என்னிடம் கடன், நிறய கொடுக்கல் வாங்கல் ... அப்பல்லாம் சாப்பாடு 1.ருபாய் 25 காசு தான். ...முதல் பத்து நாட்களுக்கு , தோசை, ரோஸ்ட், பூரி, சில சமயம் சோன்பப்படி..அடுத்த பத்து நாள் இட்லி, புல் மீல்... கடைசி ஒரு ஐந்து நாள், இட்லி, இட்லி,...கடைசி ரெண்டு நாள், பன், பழம், நிறய தண்ணி - ஒரு நாள் ஒன்னும் கிடையாது,...

அந்த வீட்டில் இருக்கும் பொழுது, என் அண்ணா பையன் ராகவன் அப்படிதான் ஸ்கூலுக்கு போகனும் - (ஒண்ணாம் / ரெண்டாம் வகுப்பு) , சித்தப்பா காசு அப்படின்னு கேட்ப்பான். நான் இல்லாத பொழுது, எங்க சித்தப்பா காசு வ்ச்ருப்பார்
எடுத்து குடுங்கன்னு உரிமையோட கேட்ப்பான்.

சாதம் பிசைந்து , ரெடியாக கிடைத்த கால கட்டத்தில் இருந்து, ஒரு உடனடி மாற்றம், தனியாக எல்லாவற்றையும் செய்ய வேண்டும், துணி துவைக்க வேண்டும், அதை சரியாக உலர வைக்க வேண்டும், பின் அதை மடித்து வைக்க வேண்டும், படித்த படுக்கையை மடித்து வைக்க வேண்டும் .... இதில்லாம் ஒரு சாதரண ஜோலி தான், ஆனா எனக்கு, அந்த சமயத்தில் ... சின்னம்மாவிடம் எப்பொழுதும் திட்டு தான்.

காலேஜ்ல, ஒரே கலாட்டா தான் - காரணம் இல்லாமல் மகிழ்ச்சி, சிரிப்பு, ஆனந்தம். பேராசிரியர்கள் நன்றாக நடத்தும் பாடம், புதிய பாடங்கள், Peter Drucker போன்ற மேதைகள் உண்டாக்கிய management principles - எல்லாம் மிக சுவாரசியமாக இருந்தது. கனமான பெரிய புத்தகங்கள், மெதுவாக மனதுக்குள் நுழைந்தது.

கையில ....கொண்டை, அவுந்திடிச்சு ... அப்படியும், விடுவோமா ... அதை கையில வெச்சே , பேசிட்டோமில்ல

ஒரு நாடகத்தில் ( கீரை கிண்டிய கிட்டபொம்மன் )

என் பக்கத்ல ஐயரு மாத்ரி இருக்கறது பாப்டிஸ்ட் டி மில்லோ!!!!!.

அந்த சின்ன வீட்டில் நிறைய ஆட்கள் ஆனதால், நானும் அசோக்கும் ஒரு கார் ஷெட்டுக்கு மாறினோம். ஒரு நாள், திரு செல்வராஜ் மாலை வந்து சந்திக்கிறேன்னு
சொல்லிஇருந்தார். பக்கத்து வீட்டின் பின் புறம், அந்த வீட்டில் வேலை செய்யும் ஒரு பெண் குளித்து கொண்டிருந்தது - எனக்கு என்னோவோ ஜீனத் அமன் போல தெரிந்தது, அவளை அழைத்தேன், அந்தப் பெண் தமிழ் ஒரு மாதரியாக இழுத்து பேசியது, என்னுடைய வீட்டிலும் யாரும் இல்லை, அந்த பெண் கார் ஷெட்டுக்கு வந்தது, நான் ஒரு துண்டு மட்டும் கட்டி இருக்கேன், வாயிலில் நின்று கொண்டு , ஏன் கூப்பிட்ட.... ஒன்னும் இல்லை சும்மா தான்னு - நான். அந்த ஒரு நொடித் துளிகளில் என்னை இழந்திருக்கலாம் - என்னை சுதாரித்து கொண்டேன், அந்த பெண்ணும் எதற்கும் முன்பே வாயிலில் இருந்து ஓடி விட்டது. -

திரு செல்வராஜை பார்க்கப் போகிறோம் என்ற நினைப்பும், இப்படி எல்லாம் நடந்து கொண்டால் நம்ம ஆள் நம்மை பற்றி என்ன நினைக்க கூடும் என்ற பயமும், என்னுடைய நலன் கருதும், அம்மாவின் ஆசிர்வாததாலும் - ஒரு பெரிய இக்கட்டில் இருந்து கடவுளும் காப்பாற்றினார்.

புதிய மாணவர்களை, கவிதை எல்லாம் எழுதி, நோட்டீஸ் வினியோகித்து வரவேற்றோம். எல்லாம் ஒரு காரணத்துக்காக - கல்லூரி தேர்தல். டவுன்ல போய் போஸ்டர் எல்லாம் அடித்தோம், ரோட்டுல எழுதினோம் , ரெண்டு குழு உண்டாகியது - அடி தடி உண்டாவதற்கான எல்லா சாத்திய கூறுகளும் இருந்தது... எதிர் குழுவில், தஞ்சாவூர்ல இருந்து வந்த காட்டான்கள், நாங்களோ, டவுன்ஷிப்ள வளர்ந்த பாலிஷ்டு மக்கள். ஒரு நாளைக்கு, கூத்தைப்பார்ல இருந்து, ஒரு 8/10 - மாடு / ஆடு மேயப்பவர்களை காலேஜை சுற்றி நிறிததினோம்.-(திருமூர்த்தி உபயம் ) நிலைமை மோசமாகி கொண்டே போனது, - காம்ப்ரமைச்சுக்காக யார் யாரோ தலைவரை போய் பார்த்தோம். தொகுதி MLA அண்ணாதாசனை பார்க்கப் போனோம்- மனுஷன் காலங் கார்த்தால தூங்கி எழுந்த்ருக்கும் போதே சாராயம். ( கொஞ்ச நாட்களில் இறந்தும் போனார் ) - ஒன்றும் நடக்க வில்லை. எங்கள் ப்ரொபசர் திரு செல்வராஜ் மாற்றி அடிக்கப்பட்டார். ( டிரான்ஸ்பர் ).

எங்களோட ஒருமித்த கனவு கன்னி ஸ்ரீ தேவி , கொஞ்சம் ஸ்ரீ பிரியா, சரிதா , சுஜாதா, ஜெயசித்ரா அப்பறம் கவர்ச்சிக்கு சுமலதா , பிரமீளா, ஒய்.விஜயா போன்ற சைடு டிஷும் உண்டு, உதிரி பூக்கள் அஸ்வினியை கூட பிடிக்கும். காமிரா மேன் , கர்னனின் ஜம்பு ரொம்ப பிரபலம் அப்போ, அதை பார்க்க போனப்ப எனக்கு தெரிந்த பெண்ணின் அப்பாவும் வரிசையில் நின்றார்.. கமல் ரஜனி வாக்கு வாதங்களின் உச்சகட்டம் அப்போது, நான் சாமர்த்தியமா ரெண்டு கும்பல்லயும் உண்டு.

அந்த கால கட்டங்களில் இளையராஜாவின் இசை, வைரமுத்துவின் வரிகள், எங்களின் மன நிலை, எல்லாமாக சேர்ந்து அந்த இசையை கொண்டாடியது. அப்பொழுது வாக் மென் , ஐபாட், பெரிய மியூசிக் சிஸ்டம் ஒன்றும் கிடையாது. ரேடியோ, டைலர் கடை, டீகடை, இங்கு கேட்ட பாடல்கள் தான், ... நீல வான ஓடையில் மிதந்து கொண்டு ஆயரம் தாமரை மொட்டுக்களை பாய்ச்சியது, கருவாட்டுகூடை கூட மனத்தது. - அது ஒரு கனா காலம் என் கண்மணி.

நினைவுகள் பதிந்தது

நினைவுகள் - 7
நினைவுகள் - 6
நினைவுகள் - 5
நினைவுகள் - 4
நினைவுகள் - 3
நினைவுகள் - 2
நினைவுகள்-1

தர்பூஸ் பழமும் , முட்டை ஓடும்

2009-07-25T12:15:00.015+04:00

சில பேர்களுக்கு நல்ல திறமை உள்ளது, அதோட அவர்களின் கற்பனை திறனும் சேர்ந்தால்... இது தான்...நீங்கள் இந்த குளுர்ச்சியான தர்பூஸ் பழங்களை பார்த்தே மனம் குளிர்வது நிச்சயம்.... கொஞ்சம் கிழே , முட்டையில்... அதை நீங்களே பாருங்க

இந்த முட்டை ஓடுகள், ஒரு அதி நவீனமான ( HIGH PRECISION LATHE ) பட்டறையில் . லேசர் பீம்களின் உதிவியோடு ( லேசர் பீமனா... ஒளி கற்றையா) ..என்னவெல்லாம் படைக்க முடிகிறது ... இந்த லேசர் பீமின் உதவி கொண்டு தான், கண்களில் சிகிச்சை செய்ய பெரிதும் உதவுகிறது....கண்டுபிடிப்புகள் வியக்க தக்கது தான்,

'A true friend is someone who knows you're
a good egg even if you're a little cracked.

சென்னை பிரபல பதிவர்களும் ...கராமா பார்க்கும்

2009-07-21T13:37:00.006+04:00

டிஸ்கி1 : யாரையும் புண் படுத்துவது நோக்கம் அல்ல
டிஸ்கி 2 : இது கன்னி வெடி மீது நடப்பது போல, எனக்கு பழக்கம் இல்லை .... டமீல்...டுமீல் ...டமீல் !!!!!!!!!!!!!!
டிஸ்கி 3 : ரொம்ப நோவு தாங்காது இந்த உடம்பு, பேஸ்மெண்டு வீக்கு .... பாத்து குத்திட்டு போங்க

துபாய் பதிவர் சந்திப்பில் திடீர் திருப்பம் ... நர்சிம், யூஎஸ் போகும் வழியில் கிடைத்த ஒரு நாளில் , கராமா பார்க்கு வந்து விட்டார், ...சிறுது நேரத்தில், சுவிஸ் போகும் வழியில் லக்கிலுக்கும் வந்தார், ஆச்சர்யம் மேல் ஆச்சர்யம், ...டோண்டு ராகவன் போண்டாவுடன் ( திரு ராகவன் என்னை பார்த்து, என்னப்பா எப்ப பார்த்தாலும் வடை , இந்தா பிடி போண்டாவை எப்ப பார்த்தாலும் என்ன வடை !!!) என்று சொல்லிகிட்டே வந்தார்.... துபாய் பதிவர்கள் எல்லாம் ஸ்தம்பித்தது போய் இருந்தனர், செந்தழல் ரவி இந்தியா போகும் வழியில், ஒரு நாள் கிடைத்ததாய் பார்க்கில் நுழைந்தார்.... முரளி கண்ணனும் , பைத்தியக்காரனும் ஜோடியாக வந்தார்கள். எதோ கட்டுரை போட்டியில் முதல் பரிசு - துபாய் சுற்றி பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்ததால் திடீரென்று வந்ததாய் சொன்னார்கள்.

எல்லாருக்கும் ரொம்ப ஆவல், எப்படி திரு டோண்டு ராகவன் வந்தார்னு, - அவர் பிளைட்ல தான்னு சொன்னவுடன், ஒரே வெடி சிரிப்பு தான்.... எதுக்காக ஐயா வந்தீங்க கேட்டவுடன், துபாய் ஷாப்பிங் பெஸ்டிவல் நோட்டீஸ் எல்லாம் மொழி பெயர்த்து , நிறய தமிழர்களையும் வர வழைக்க வேண்டும் - அதற்காக வந்துள்ளேன் என்றார். ஆமாம் அதற்க்கு அரபி மொழி தெரிய வேண்டாமா என்று அசட்டு தனமா ஒரு துபாய் பதிவர் கேட்டாரு, அதற்கு டோண்டு ராகவன், நான் இருப்பது திருவல்லிக்கேணி , ரொம்ப சின்ன வயதில் இருந்தே , அங்கே உள்ள மசூதியில், எனக்குள்ள மற்ற மொழிகளை கற்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தால், கற்று கொண்டேன் சொன்னவுடன், கை தட்டலுடன் ஆரம்பித்தது துபாய் பதிவர்கள் மாநாடு.

போண்டாவுக்கு முன் வடை எம்மாத்திரம், .. செந்தழில் ரவி அமர்ந்தவுடன் ஆப்பக்கடை சிம்ரனின் பெரிய போர்டு முன் அமர்ந்தார்... ஆப் தெரியுது, ரவியின் முகம் தெரியுது , சிம்ரனின் ..... போர்டு மட்டும் தெரியுது ..( ஆப் ரவி சிம்ரனின் ரசிகர்ன்னு சொல்ல வந்தேன்யா ) ... கலை நான் தான (கலை) அரசன் என்றார்... ரவி கண்டுக்கல

கலை மெதுவாக பார்த்தியா வைச்சான்யா ஆப்பு ... ரவி அதை கேட்க்க வில்லை.

முரளி கண்ணன் , துபாய் தமிழ் படவுலகில் 1977 லேயே... காமிச்சிருக்காங்க , எந்த படத்துல தெரியுமா.... சகலகலா வல்லவன்ல, கமல் ஹாசன் , ஷேக் வேடம் போட்டுக்கிட்டு அந்த படத்துல ஸ்ரீப்ரியா கலக்கிருப்பாங்க ன்னு முரளி சொல்லும் பொழுது, எல்லா துபாய் பதிவர்களும்.... அசடு வழிந்தார்கள். முரளி உடனே, 78 ல ஜெய் ஷங்கரும் , கர்ணனும் ஒரு சண்டை படத்துக்காக, இங்க வந்து பாலை வானத்துல ஷூட் பண்ணியது தான் ஜம்பு ... 79 ல, பேராசிரியர் பிரகாசம், இங்க வந்து ரூம் போட்டு எழதியது தான். சந்திரகாந்தி படம், ...80 ல .... இப்ப தான் விழா தலைவர் ஆசிப் மீரான் வாய் திறந்து, மெதுவாக அருகில் இருப்பர்வக்கு மட்டும் கேட்கிறா மாதிரி எதோ சொன்னார்... அதை குசும்பன் கொஞ்சம் சத்தமாக, முரளி கண்ணனை இனி , தம்பி - பிலிம் நியூஸ் கண்ணன் என்ற பட்டத்தை வழுங்குகிறோம் சொன்னவுடன், அங்கே ஒரே கரவொலி தான்.

லக்கிலுக்கை , நீங்கள் எங்கே சுவிஸ் பக்கம் என அய்யனார் கேட்ட பொழுது, விஜயகாந்த் புக் நன்றாக போவதால், அடுத்த விஜயகாந்த் படத்துக்கு கதைக்க கூப்ட்ருக்காங்க ... கதைக்காக இல்ல- கதைக்க மட்டுமே- லக்கிக்கு கதை தான் வராது - கதைக்க / கலாய்க்க / கும்மி அடிக்க சொல்லியா தரனும் ...எல்லாரும் நடத்துங்க, நடுத்துங்க...உங்க காட்ல மழை...ன்னு சொன்னாங்க .. முன்னாடி எல்லாம், கதை டிஸ்க்கக்ஷன் பாம்குரோவ் ஓட்டல்ல இருக்கும் ..இப்போ ...ஹும்ம்ம் என்ற பெருமூச்சு நிறைய வந்தது

, ..உடனே முரளி , பாம்குரோவ் ஓட்டல்ல , 1975 ல ஆரம்பிச்ச உடனே ... யோவ் , சும்மா இருங்கப்பா ..இப்போ அந்த ஹோட்டல் இருக்கா/ இல்லையான்னே தெரியல ... காப்டன், படத்துக்கு ஹிரோயின் யாருன்னு வினோத் ரொம்ப ஆவலுடன் கேட்டார், லக்கிலுக்... வடையை தா என அந்த சமயம் பாத்து சொல்ல, அது வினோத் காதுல -...நமீதா ன்னு விழுந்து, கலையிடம், நம்ப எப்பிடியாவது ஒரு ஆப்பெரஷன் பண்ணி ..நமீதாவுக்கு துபாயில் இருந்து ஒரு பிட்டு துணியாவது வாங்கி கொடுத்து, அதை அவுங்க போட்டுக்கிட்டு வரத நாம் பாக்கோணும் ... இதுல ஒரே வார்த்தை மட்டும் ..ஆப்பெரஷன்... ரவி காதுல விழ, அவர் கலையை பார்த்து, நீ தானே ஆப் அரசன் .... கலை அதுக்கு ஐயோ, நான் கலை அரசன்.....ஒரே கிரேசி மோகன் கூத்து தான் அங்க...

அய்யனார் இதை எல்லாம் பார்த்து வேர்த்து விறு விறுத்து, பக்கத்ல இருந்த ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து விசிறி கொண்டார், லக்கி அந்த சமயம் பார்த்து அவரை பார்க்க , விசிறி இருந்தும் அய்யனாருக்கு இன்னும் வேர்த்தது.

பைத்தியக்காரன் சுத்த தமிழில் நிறைய பேசினார்... மோகினி பிசாசு, நீலி, சங்க காலம் போன்ற வார்த்தைகள் புரிந்தது... கலையும்/ வினோத்தும்... அந்த நீலியை எப்பிடியாவது பார்த்துடணும் ....பேசிகிட்டாங்க !!!!!!

இந்த சமயத்தில் ... நான் சென்னை பதிவர்களை... அழைத்து, நீங்க ஒரு சின்ன உதவி பண்ணனும் ..கலை எனக்கு கொடுத்த சுவாரசியமான பதிவர்கள் அவார்டை, நான் சொல்லும் ஆறு பேருக்கு கொடுக்கணும் என்று கேட்டுக்கொண்டேன்.

இனி அந்த ஆறு பதிவர்கள்

தினேஷ்
கீழை ராஸா
கிளியனூர் இஸ்மத்
செந்தில் வேலன்
நாகா
வினோத் கௌதம்

புதிதாக பார்த்த மூன்று பதிவர்களும், சென்ற சந்திப்பில் பார்த்த மூன்று பதிவர்களும் பரிசை சென்னை பதிவர்களிடம் பெற்றுகொண்டவுட்ன் விழா இனிதே நிறைவடைந்தது...

எல்லாரும் ...சக்தியை மறந்தே விட்டனர்

வாச்மென் பாபா

2009-07-17T09:10:00.010+04:00

துபாய் பத்தி நிறைய பேர் நிறைய பதிவு எழுதியாச்சு, வடிவேலும் பார்த்திபனும் சேர்ந்து நாற அடிச்சிருப்பாங்க ( அல்லது தூள் கிளப்பிருப்பாங்க ) ..நான் இங்கு வந்து குப்பை கொட்டி ( உண்மைய சொல்லனும்னா அள்ளி போட்டு ) பத்து வருஷம் ஆச்சு... எனக்கு தெரிந்த வரை அதை வாச்மென் பாபா அவர்களின் மூலம் எழுத பார்க்கறேன் .

முதல்ல, துபாய் அப்படின்னா நிறைய தங்கமும் பணமும் காச்சு தொங்குதுன்னு நினைச்சா ...ஹி ஹி , உங்க கருத்தை மாத்திக்கிங்க.

நம்ம பாபாவும், கேரளாவை சேர்ந்தவர் தான், ஒரு முப்பது கொல்லம் முன்பு வந்தவர், ( கொல்லத்ல இருந்த இல்ல , மலநாட்டில் இருந்து ... அத்தனை வருஷம் முன்பு). ஒரு வீட்டில் எடு பிடி வேலைக்காக, அரபி வீட்டில் நிறய வேலை காரர்கள் இருப்பார்கள், சமையல் செய்ய, வண்டி ஓட்ட, தோட்டத்தை பராமரிக்க, குழ்ந்தைகளை பார்த்துக்கொள்ள ... இந்த மாதிரி வேலைகளில், ஒரு சின்ன சௌகரியம் உண்டு , சாப்பாடும் , தங்குவதற்கு இடமும் கிடைத்து விடும். ஆனால் சம்பளம் அவ்வளவாக இருக்காது., ஊருக்கு போவதற்கு இரண்டு வருடத்திற்கு ஒரு முறை அல்லது மூன்று வருடத்திற்கு ஒரு முறை ... ரெண்டு அல்லது மூன்று மாசம் போகலாம், இது கம்பனிகளில் வேலை செய்யும் போது நடக்காது

கேரளாவில் இருந்து இது போல் நிறய பேர் உள்ளார்கள், கூலி வேலை செய்வது, மண் அள்ளி போடுவது, குப்பை பொறுக்குவது ...இது போன்ற வேலைகளில் அவர்களை காண்பது அரிது, அதில் தமிழரும் , தெலுங்கும் நிறைய உண்டு . மலையாளிகள் நிறைய பலசரக்கு கடை நடத்துவது , கடையில் இருந்து சாமான்களை வீடுகளுக்கு டெலிவரி செய்வது, லிப்ட் பழுது பார்ப்பது, ... ஒரு நகரம் உறங்கி மீண்டும் எழுந்து, நடக்க என்னென்ன வேண்டுமோ ..அத்துணை துறையிலும் இவர்களை காணலாம்.

அவர்கள் தங்குவது - நல்ல நிர்வாகத்தில் வேலை செய்தால் ஓரளவுக்கு வசதி உள்ள லேபர் காம்ப்ல, பாக்கி பேர் எல்லாம், ஓர் அறையில் எட்டு பேர், பத்து பேர்... ரயில் படுக்கை போல , படுக்கைக்கு மேல் படுக்கை, குளிக்க டைம் வைத்து குளிக்கலாம், ஆனால், காலையில் மற்ற விஷயத்திற்கும் டைம் உண்டு...

நிறக, இங்க லோக்கல் கால்களுக்கு கட்டணம் கிடையாது, எல்லா கடைகளிலும் டெலிபோன் வசதி உண்டு, வீட்ல , இலுப்ப சட்டியில் தாளிக்க எல்லாம் போட்டு, கருவேப்பிலை இல்லை என கவலை பட வேண்டாம், ஒரு கால் தான், உடனே கொண்டு வந்து கொடுப்பார்கள், ..இது போன்ற வசதி உலகிலேயே எங்கும் இல்லை என சொல்லலாம்... அதை நடத்தி காட்டுவது இந்த மலையாளிகள் தான்...

நான் சொன்ன வேலைகள், சொல்லாமல் விட்ட வேலைகள் ...இதை எல்லாம் செய்ய வந்த மலையாளிகள், தமிழர்கள் , தெலுங்கு , கொஞ்சம் வடகத்தியர்கள்... எல்லாமே பாச்ளர்கள்....கல்யாணம் பண்ணியும் பிரம்மச்சாரிகள் , துபாயில் கணிசமான வாழும் மக்கள் வெறும் ஆண்கள் மட்டுமே ... அவர்களால் தன் மனைவி, மக்களை கொண்டு வர முடியாது. ( எனக்கு தெரிந்து இந்த ஒரு நிலைமை வேறு எந்த தேசத்திலோ, ஊரிலோ கிடையாது என்று தான் நினைக்கிறேன் )..

இதை தவிர, வங்கி அதிகாரி, இன்னும் பிற அதிகாரிகள் போன்ற வேலைகளிலும் நம் மக்கள் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் மனைவி குழந்தைகளோட சுகமாக (?) ஜீவிக்கலாம்.

நம் பாவா, வீடு வேலையில் இருந்து வாட்ச்மேன் வேலைக்கு மாறினார். எல்லா அடுக்கு மாடி கட்டிடத்துக்கு ஒரு ஆள் இது மாதிரி உண்டு. ..பெருக்கி துடைப்பது, வீடு காலியானால் பார்த்து கொள்வது, சின்ன சின்ன மராமத்து பணிகள் செய்வது..இது தான் வேலை, ஒரு சின்ன இடமும் கிடைத்து விடும் ... ( இவ்வளோ சின்னதா எப்படி ரூம் கட்டினாங்கன்னு யோசிக்க வைக்கும் ரூம் )

நான் மேல சொன்ன வேலை பார்பவர்கள் - முக்கியமாக மலையாளிகள் எல்லாருமே தன் ஊரில் செய்வது, பெரிய வீடு கட்டுவது... அது மாதிரி வீடுகளை நாம் சினிமாக்களில் மற்றும் போடோக்களில் மட்டுமே பார்த்திருப்போம், ஆனால் அவர்கள் அந்த கனவு இல்லங்களை ( மாளிகை ) .. நனவாக்கி விடுவார்கள். என்னடைய ஆபீஸில் வேலை பார்க்கும் ஒரு டீ கொடுத்து கொண்டிருந்த பையன், கல்யாணத்திற்கு ( கண்ணூர் ) , பெண் வீட்டில் பையனுக்காக ஒரு அறை செய்தார்கள், மர வேலைபாடுகளுடன் மற்றும் பால்ஸ் சீலிங் வைத்து ... இது போல் என்னை சுற்றியுள்ள எந்த உறவினர் வீட்லயும் இது மாதிரி நான் பார்த்தது இல்லை. ( நானே இப்படின்னா ...உறவினர்களும் இப்படித்தானா !!!!!!)

வீட்டில் நிறைய கடமை உள்ளவர்கள் ... இந்த மாதிரி வீட்டை கனவில் மட்டும் கட்டுவார்கள். பாவா ஒரு முஸ்லிம், சாதரணமாக அவர்கள் வீட்டில் நிறைய மக்கள் உண்டு ( குழந்தைகளை மக்கள் என்றும் விளிப்பார்கள் ).. பாவாவும் அதற்க்கு விலக்கல்ல .. இங்கு வாட்ச்மேன் பணியில் கிடைக்கும் சொற்ப சம்பளம், குருவி மாதிரி சேமித்து சேமித்து .. நாட்களை மட்டும் கரைப்பார்கள். ... சில சில்லறை வேலைகளும் செய்வார்கள், கார் துடைப்பது, ( ஒரு பில்டிங்கல 40/50 காரு இருக்கும் ) .. சில பேர் தான் தன் காரை தானே துடைப்பார்கள், அதில் இருந்து ஒரு காருக்கு ஐம்பதோ / நூறோ கிடைக்கும் ... காலையில் ஐந்து மணிக்கு தொடங்கும் பணி முடியும் போது இரவு பன்னிரண்டு ஆகலாம் .. இதன் நடுவில் சமைத்து சாப்பிடனும் , ஹோட்டல்ல போனா காசு போவும்.

அவர்களுக்கு கிடைக்கும் ஒரே ஆசுவாசம் , பள்ளிக்கு சென்று தொழுகை நடத்துவது , உண்மையாகவே அது ஒரு தியானம் /யோகம் போல இருப்பதால் ... (ஐந்து) முறையாய் செய்தால் நிறைய அமைதி கிடைக்கும் என தீர்மானமாக நம்புகிறேன்... அதை பாவாவிடம் கண்டேன். கடவுளாவது / கத்த்ரிக்காய்யாவது என கூறும் கனவான்களே ..பாவா போன்ற சாதரண மக்களுக்கு, இந்த வாழ்கை தரும் மன அழுத்தம் வேறு எந்த வகையிலாவது போவதற்கு வாய்ப்பு இருந்தால் சொல்லுங்கள்

நான் பார்த்த வரை , கேரளாவில் இருந்து வந்த முஸ்லிம் மக்கள் ... தண்ணி பழ்க்கம் இல்லை என தான் சொல்ல வேண்டும் ( அல்லது நான் பார்த்தது போதவில்லை ) ... கூட பிறந்தவர்களுக்காக , மனைவி ,மக்களுக்காக உழைத்து தேய்ந்து போனவர்களை பார்த்து படிக்கத்தான் வேண்டும்.

இந்த சமயத்தில், இந்த கேரளா முஸ்லிம் - வரதட்ச்சனை பற்றி ... மாப்பிள்ளை ஓர் ஆட்டோ ஒட்டுபவனாக இருக்கலாம் , காசு , பவுன் , வீடு / நிலம் இது எல்லாம் கொடுக்கனும், பவுன்னா , குறைந்ததே நூறு பவுன் தான் ... ரெண்டு . மூணு பெண்களுக்கு இது மாதிரி நூறு பவுன் போடறதுன்னா முடியுமா ... ஆனால் அவர்கள் செய்கிறார்கள் ..கார் கூட கொடுக்கிறார்கள்.

எனக்கு தெரிந்த உலகம் என் உறவினர்கள், நண்பர்கள் .... இது மாதிரி நூறு பவுன் எல்லாம் கேள்விப்பட்டதே இல்லை, பிறகு தான் தெரிந்தது, முஸ்லிம் மட்டுமல்ல , கேரளா கிருத்துவர்களும் அப்படியே, நாயர் வீட்டிலும் அதே கதை தான் .... படிக்கற காலத்துல இதை பற்றிய அறிவெல்லாம் கிடையாது... ஆனால் இந்த பழக்கம் அவ்வளவாக பிராமண சமூகத்தில் இல்லை அல்லது குறைவுன்னு சொல்லலாம், ஆமா அதெப்படி பெரியார் எல்லாம் போராடி போராடி , பார்பனர்கள் கடைபிடிக்கிறார்கள் , அவரிடம் உள்ள மரியாதையினாலா ??? அப்பறம் ஏன் இந்த பாப்பான் இல்லாதவர்கள் பெரியார் சொல்வதை கேட்காமல் நூறு / காருன்னு அலையுறாங்க ....அப்படி கேட்க போனா , மலம் அள்ளும் பாப்பாத்தியை பார்த்ததுண்டா ன்னு தட்டி வைப்பாங்க, எனக்கு தெரிந்த ஒரு படித்த, பிராமின ( திருமதி) டாக்டர் , தன்னுடைய நாயை நடத்தி கொண்டு போகும் பொழுது , நாயின் மலத்தையே அள்ளுவார்கள் ..நான் சொல்லவந்ததை விட்டு , வேறு எங்கோ செல்கிறது ... நிற்க

நிறைய ஆண்கள் இது மாதிரி சிறுக சிறுக சேமித்து , மகளையும் , சகோதரிகளையும் கரை ஏற்றுவார்கள், இது போன்ற உதாரணங்களை நிச்சயமாக நான் தமிழ்ர்களில் பார்த்ததில்லை .(படிக்காத, நல்ல வேலையில் இல்லாத, சாதரண வேலையில் இருக்கும் ஆடவர்கள் கூட தன தங்கைக்கோ /மகளுக்கோ நூறு பவுன் சேர்க்க வேண்டுமென்றால் ..எவ்வளவு தியாகம் வேண்டும் , உழைப்பு வேண்டும், சேமிப்பு வேண்டும் ) .வரதட்ச்சனை ஒரு மிக பெரிய கொடுமை, இதற்காக மட்டுமே , இது ஒழிய வேண்டும்.

பாவா மட்டும் இல்லை, இது போல் லட்ச்ச கணக்கானோர் - கேரளாவில் வீடு கட்டுவதை தவிர வேறு ஒரு தொழிலும் கிடையாது , ( எல்லாம் புகழும் அந்த மார்க்ஸ்க்கு )... வீடு காட்டுவது பெரும்பாலும் தமிழர்கள், என்ன செய்வது... எது வேண்டுமானாலும் வேறு நாட்டிலும், மாநிலத்திலும் செய்வதற்கு தயாராய் இருக்கிறார்கள்.

கேரளாவில் இவர்கள், வீட்டில் மனைவி தனியாக... அதனால் உண்டாகும் பிரச்சனை ஆயிரம் உண்டு - கிடைக்கும் இரண்டு மாத விடுப்பு , வீட்டு சாப்பாடு சற்று வயித்துககு கிடைக்கும், வயித்துக்கு கிழே உள்ளதற்கும் இந்த சமயம் மாத்திரமே, பின் இரண்டு வருடங்களோ, அல்லது அதற்கும் மேலேயோ...

மகள் / மகன் பிறப்பதை , வளர்வதை இவர்களால் பாக்கவே முடியாது, சம்பாதிப்பதில் பெரும் பகுதியை, தொலை பேசியில் தொலைப்பார்கள். நிறைய குடும்பங்களில் இதனால், குழந்தைகள் சரியாக வளர்வதும் இல்லை என கேள்வி.

கதை முடியல இங்கு தான் தொடர்கிறது

அப்பா இது மாதிரி உழைத்து, இப்போது, பாவாவின் மூன்று மகன்களும் இங்கு உண்டு... படிக்கும் காலத்தில் கோட்டை விட்டு, ஒட்டுனராகவோ, டெலிவரி செய்பவராகவோ ..இப்படி சாதரண வேலையில் தான் நுழைய முடியும்... இன்னும் எத்தனை வருடங்கள் இவர்கள் இங்கு இருக்க வேண்டுமோ !!!!!!!

நன்றி திரு ஜோதி அவர்களுக்கு , வெளிநாட்டில் வாழும் சாதாரனவர்களின் ஜீவனம் எப்படின்னு எழுத சொன்னார், அதனால் விளைந்த கட்டுரை

பள்ளி அனுபவங்கள், நினைவுகள் & தொடர்ஓட்டம்

2009-07-10T18:13:00.036+04:00

நம்ப துபாய் நண்பர் கலை கலை இழுத்து விட்டுட்டார், இது ஒரு இன்பமான வலி, எப்படிடா எழுதறதுன்னு ஒரு கவலை, ஆனால் எப்படி எழுதினாலும், எழுதுவதற்காக அதை நினைத்து பார்த்தேலே சுகம், .....

என்னுடய பதிவில் ( இடுக்கையோ) முன்பே ஓரளவுக்கு எழுதி இருக்கிறேன் , பார்க்காதவர்கள் இங்கும் அதை பற்றி பார்க்கலாம்.

கலை 1982 ல , பள்ளி படிப்பை தொடங்கும் வருடம் , நான் என் கல்லூரி படிப்பை முடித்து வெளி வருகிறேன், அப்படின்னா பார்த்துக்குங்க , நானும் யூத்து தான் ???!!!!நான் பள்ளி படிப்பை தொடங்கியது YWCA ஆரம்ப பள்ளியில்.. திருச்சி கைலாசபுரத்தில் உள்ளது

அந்த காலத்லேயே கேஜி வகுப்பு படித்தேன். அந்த டீச்சர் மட்டும் நினைவில் இருக்கிறார், மற்ற படி காட்டிய சேட்டைகள் ஒன்றும் ஞாபகம் இல்லை. ... முதல் வகுப்பில் , சிலேட்டு குச்சி, பல்பம் ..எச்சிலை போட்டு சிலேட்டை அழிக்கிறது ..அப்படின்னு போச்சு...கூட படித்தவர்களில் தியாகராஜன், ராமகிருஷ்ணன் இன்னுமும் தொடர்பில் உள்ள நல்ல நண்பர்கள்.தமிழ் மீடியம் தான், நான்காம் வகுப்பில் தான் a,b,c,d தொடங்கியது

அந்த கால கட்டத்தில், அம்மாவின் கதைகள் , பிசைந்து விரலால் சிறிய குழி உண்டாக்கி அதில் குழம்புடன் கிடைக்கும் .கிடைக்கும் சாதம், அது எல்லாம் மறக்கவே மறக்காது... அம்மா எப்போதும் மடிசார் தான், அந்த சின்ன வயதில், அம்மாவிடம் தான் தூக்கம், ...அந்த நாட்களில் அம்மாவிடம் செல்ல வேண்டுமென்றால், துணி எல்லாவற்றையும் களைந்து, ... மாக தான் செல்ல வேண்டும் ... அப்பா எப்பவாவது பள்ளி வந்ததுண்டு

அந்த தலைமை ஆசிரியையை மறக்கேவே முடியாது, அவர்கள் வீட்டுக்கு கிறிஸ்துமஸ் தினத்தில் போனது, ..அவர்கள் ஒரு பச்சை இங்கில் தான் கையொப்பம் இடுவது, எங்களுடைய வீடும் அவர்கள் வீட்டு சமீபம் தான், அடிக்கடி சந்தித்ததுண்டு . அவருடைய மகன் சுஷில் குமார் எங்கள் நண்பனும் கூட

குண்டா ஒரு டீச்சர் , உரத்த குரலில் ( ஆண் குரல் போல இருக்கும் ), கையில் மர இஸ்கேல்லுடன் ,.... " சைலன்ஸ்" ன்னு ஒரு சத்தம் போட்டா ... எல்லாரும் உடனே கப் சிப் தான் .( முதல் வகுப்பு / ரெண்டாம் வகுப்பு)

கூட படித்தவர்களின் பெயர்கள் ஓரளவுக்கு ஞாபகம் வருது, நெடுஞ்செழியன் , நாசர், ராஜாராமன் ,காமராஜ் .. இந்த ராஜ ராமனை, எதற்கோ குத்து விட்டதில், அவன் சில்லி மூக்கு அவுட்டு , ஒரே ரத்தம், நல்ல வேலை என்னை கொண்டு போய் சிறுவர்கள் மறு வாழ்வு பள்ளி அது இது ன்னு , தண்டனை ஒன்னும் தரலை, பொழைத்தேன்.

எனக்கு வந்த மூன்றாவது வகுப்பு டீச்சர், ஞான டீச்சர்... ரொம்ப கண்டிப்பு, ஆனால் அழகாக பாடங்கள் எல்லாம் எடுத்தார். .... அருள் புரிவாய் கருணை கடலே ..இது தான் எங்கள் பிரேயர் பாட்டு, பாட்டுல சில வரிகளும், மெட்டும் இன்னும் கொஞ்சம் நினைவில் இருக்கு. ( அது ஒரு கனா காலம் தாங்க )

இப்ப வீட்டு பக்கத்தில், சில நண்பர்கள், சில்லு புளியான்கொட்டை, கோலி, ஐஸ் பாய் ..இப்படி சில , வஞ்சகமில்லாத விள்ளயாட்டுகள், ... எதுத்த வீட்டு, நண்பன் ஸ்ரீ ராமின் அப்பா ஜாவா பைக் வெச்ருந்தார், ஒரு சில முறை என்னையும் அதில் வைத்து ஒரு ரவுண்டு வருவார், அப்ப அந்த சத்தமும், அதில் இருந்து பாயும் ஒளி கற்றையும், ...

சில சமயம் கையில் கிடைத்த கண்ணாடி துண்டை எடுத்து சூரியனில் இருந்து வரும் ஒளியை , மாற்றி ... இப்படியெல்லாம் கூட விளையாடலாம்..

யார் மூலமாகவோ அங்குள்ள சினிமா அரங்கில் வெட்டிபோட்ட பிலிம் துண்டுகள் கிடைக்கும் , அதை வைத்து பியூஸ் போன பல்புல, தண்ணி ஊத்தி, டார்ச் லைட்டோ , கண்ணாடி துண்டை வெச்சு ...பிலிம் காட்டுவோம்

ஆஹா ( அ ஒ க கா)

அந்த காலத்ல விளையாடும் போது , உபயோக படித்திய ஒரு கவிஜை

பந்து.. பந்து..
என்ன பந்து
ரப்பர் பந்து
என்னா ரப்பர்
இந்தியா ரப்பர்
என்னா இந்தியா
வட இந்தியா
என்னா வடை
ஆமை வடை
என்னா ஆமை
குளத் ஆமை
என்னா குளம்
திரி குளம்
என்னா திரி
விளக்கு திரி
என்னா விளக்கு
குத்து விளக்கு
என்னா குத்து
கும்மாங் குத்து

நிறய வண்ணத்து பூச்சிகளை பாப்போம், சிலவற்றை பிடிப்போம் ( இதல உள் குத்து எதுவும் இல்லை )

பள்ளிக்கு போற வழியில், ஒரு பாய் பெட்டிகடை உண்டு, அந்த கடை நாலு சக்கர சைக்கிள் சக்கரத்தின் மேல் உள்ள ஒரு பெரிய ட்ரங்கு பெட்டி, ... நான் பார்த்த வரை, அந்த கடை வேறு எங்கும் போகவே இல்லை, எப்போதும் அங்கேயே தான்,

அந்த கடையில் தேன் முட்டாய் , கமர் கட்டு, இன்ன பல லகரி வஸ்துக்கள் , கிடைக்கும் .. நமக்கு எச்சி ஊறினா அது லகரி தானே சார். அதான்...

அப்பப்ப கோவில் போவோம், தேங்காய் பொறுக்குவது , பிரசாதம் வாங்குவது , கொஞ்சம் திருட்டு பழக்கமும் இப்போ சேந்து கொண்டது, ( மாங்காய், கொய்யா மட்டும் தான் சார் )

வீட்டு பக்கத்ல அப்பப்ப லேடீஸ் விளையாடும் உண்டு , பாண்டி, நொண்டி , அப்பா அம்மா , சமையல், ஆபிஸ் - விளையாட்டு ( கலை - வினோத் , நீங்கள்லாம் எதோ தேவி , அது இதுன்னு பேசறீங்க ... அதை எல்லாம் நாங்க கேள்வி பட்டது வெகு நாட்களுக்கு ( வருடங்களுக்கு ) பிறகு தான் )

நான்காம் வகுப்பு வரை அங்கு படித்த நான், ஐஞ்சாவது படிக்க போனது அல்லூர் என்கிற ஒரு அழகான கிராமம் , காவேரி கரையில் உள்ளது ... ரொம்பவும் வித்யாசமான அனுபவம் , நீச்சல் கத்து கொண்டது இங்கு தான் , சீனிவாசன் என்ற ஒரு கூட படித்த நண்பன் பேர் நினைவில் உள்ளது... ( இந்த நினைவுகள் பற்றியும் கொஞ்சம் இங்க எழுதிஇருக்கேன்

என் கூட படித்த ஜெயராமன் என்ற ஒரு நண்பன் கருவாட்டு கடை நடத்தினான்... சில நாட்கள் அங்கு போய் நிற்ப்பேன் , எல்லா விதமான கருவாடும் இருக்கும், ஒரு சில பள பளன்னு சின்னதா இருக்கும், சிலது பெரிசா இருக்கும் ... ஆனால் எல்லாமே கொஞ்சம் வாசம் தூக்கலா இருக்கும் ..( எப்படி தான் சாபிடுகிறார்களோ என்று , அன்று வியந்ததுண்டு , இன்றும் வியப்பு தீர வில்லை !!!!!)

நிறைய சினிமாக்கள், அந்த கால கட்டத்தில் பார்த்த மேஜர் சந்திரகாந்த் ,அதே கண்கள், தேவரின் துணைவன், நாணல் சிறிது ஞாபகம் உள்ளது ...

சைக்கிள் - குரங்கு பிடல் கற்றுகொண்டது இப்ப தான் .. கதை படிக்க தொண்டகியது இந்த பருவத்தில் தான், கிருபானந்த வாரியார் எங்கள் ஊருக்கு வந்தது நினைவில் உள்ளது, கோவிலில் சில சமயம், யானையை கொண்டு ஊர்வலம் போவார்கள், அதன் பின்னாலேயே போய் ... அது போட்ட அந்த .....யில், திமு திமுன்னு குதிப்போம், தேர் இழுப்போம், ஐயப்பன் பஜனை வெகு ஜோராக நடக்கும், கேசரியும் இட்லியும் கிடைக்கும்,..மாரியம்மன் கோவில்ல கெடா வெட்டுவாங்க, ...

இந்த. மாதிரி வேறுபட்ட அனுபவங்கள் கிடைத்த எனக்கு, என் மகள் வளர்வதை பார்க்கும் பொழுது அது ஒரு தனி அனுபவம்... அதில் கொஞ்சம் பாட்டும், ஆட்டமும், பக்தியும் வரணும் என்ற ஆவலில் , துபாயில் நடக்கும் எல்லா இசை கச்சேரி, நாட்டியம், ராதா / சீதா கல்யாணம், பூங்காக்கள், ..எல்லாவற்றுக்கும் குழந்தையை தூக்கி கொண்டு ஓடி விடுவேன்..பல சமயங்களில் .நம்மை பழைய நினைவுகளில் அழைத்து செல்லும்

ஆனால் இப்போது உள்ள பாட திட்டத்தின் படி, நிறைய ஹோம் வொர்க் கொடுக்கிறார்கள் , பெண்டு எடுக்கறாங்க ..வேற வழியே இல்லை, எதிர் நீச்சல்லாம் போடவே முடியாது ... இப்போ நிறைய கச்சேரி தனியா தான் போறேன்.

எது நினவில் உள்ளதோ இல்லையோ, நிச்சயமாக இது மாதிரி தினமும் படிக்கவில்லை ..ஏதோ கொஞ்சம் படித்தோம், நிறைய விளையாடினோம்.

ஆக மொத்தம் நிறைய பார்த்த, நிறைய விளையாடிய , நிறைய அனுபவித்த நாட்கள் ...இந்த விளையாட்டுக்கு எனக்கு தெரிந்த இந்த பதிவர்களை அன்புடன் அழைக்கிறேன் .

திரு நாகா
திரு ஜோதி
திரு சுரேஸ் ( பினாத்தல் )

நண்பர்களே நீங்கள் செய்ய வேண்டியது இது தான் .... உங்கள் பள்ளி நினைவுகளை, நினைவு கூர்ந்து, பதிவிட வேண்டும் - அது என் பதிவை விட சுவாரசியமாக எழுத வேண்டும், ( இது ரொம்ப ரொம்ப சுலபம் ) ... ஐந்தாவது வகுப்பு வரை தான் இருக்க வேண்டும். ..

நான் பள்ளிக்கு போன காலத்தில் எடுத்த போட்டோ இல்லாததால்... என் மகள் யசோதா பள்ளிக்கு போன முதல் நாள் போட்டோக்கள் இனைத்துள்ளேன். ..

என்னுடைய கேஜி வகுப்பில் கிடைத்த அறிக்கை உள்ளது ...அதன் சில பகுதி தெரிந்தால் படிக்கவும்

கர்மபலன், பிராயச்சித்தம், பாவ மன்னிப்பு

2009-06-28T08:10:00.017+04:00

என்னம்மா உங்க பெரியப்பா வீட்ல கல்யாணமா" ராஜ் தன மனைவி வித்யாவிடம் விசாரித்தான் " ஆமாங்க , எப்படியோ மகளை கஷ்டப்பட்டு படிக்க வைச்சுடாங்க , இந்த கல்யாணமும் எப்படியாவது முடிச்சுட்டாங்கன்னா ரொம்ப நல்லா இருக்கும் " வித்யா ஒரு ஆதங்கத்துடன் சொன்னாள்.

ராஜு வும் , வித்யாவும் இந்த விஷயத்தை அசை போட்டார்கள் ..நிறைய நினைவுகள் வந்து போயின வித்யாவுக்கு ,

பெரியாப்பா நல்ல வேலையில் இருந்தாலும், காலத்தில் செய்ய வேண்டிய சேமிப்பு என்ற கடமையை தவற விட்டார், மேலும் சில வீண் சிலவுகள், இதன் கூட கடவுளும் தன் பங்குக்கு , நல்ல பையனை எடுத்து கொண்டார், எஞ்சி இருந்த மற்ற பையோனோ, உதவாக்கரையாக வளர்ந்தான்,... அவனுக்கும் கல்யாணம் கழிந்தது, ... ஒரு பெண்ணும் பிறந்தது, அவள் படித்து, அவளுக்கு தான் கல்யாணம்...பெண்ணின் அப்பாவுக்கு கண் பார்வை அவ்வளவு சரி இல்லாததால் ... வேலையும் கிடையாது , சம்பாத்தியமும் கிடையாது ..பெரியப்பாவுக்கு வயது 82.பென்ஷன் தான் நிரந்தர வருமானம்

ராஜு வும் ஒரு சில சமயங்களில் அவர்களை பார்த்திருக்கிறான், மனைவி வீடு போல் வசதி இல்லாத பெரியப்பா, சமையல் செய்து சாப்பாடு கொடுப்பதாலும், பெரியவரின் பென்ஷன் கிடைப்பதாலும் அவர்கள் வாழ்கை ஓடியது.. அப்பப்ப , ஊருக்கு போகும் பொழுது, டிஷர்ட் , பிஸ்குத், மிட்டாய் வாங்கி கொடுப்பது வழக்கம். அவ்வளவே

வித்யாவுக்கு, பெரியப்பா , தன் தாத்தா பாட்டியை நடத்திய விதம் ஏனோ நினைவுக்கு வந்தது... சரி என்ன செய்வது, இது தான் வாழ்கையோ என்னவோ , அப்பா, அம்மாவை சரியாக கவனிக்காததால் வந்த வினையோ .... எப்படி இருந்தாலும் இப்போ இந்த கல்யாணத்தை நடத்துவது கஷ்டம் தான். ராஜுவிடம் எப்படி இது பற்றி ஆரம்பிக்க வேண்டும் , எங்கு ஆரம்பிப்பது .. சுத்தமா மனது குழம்பி இருந்தது, சந்தர்பத்துக்காக காத்திருந்தாள்.

இப்பொழுதெல்லாம் விடியற்காலையில் எழுந்து வாக்கிங் போவது, நிறைய பேச வாய்ப்பு கிடைக்கிறது .... ஒரு நாள் அப்படி போகும் பொழுது, வாசனும் அவர் மனைவியும் குசலம் விசாரித்தார்கள் போகிற போக்கில் . உங்களோட நடராஜா நடராஜா படித்தது ரொம்ப நல்லதா போச்சு, இப்பலாம் வாகிங் மிஸ் மன்றத்தே இல்லை... ராஜ் ஒரு புன்னகையுடன் கலந்த நன்றியை சொன்னான்.

வித்யா இது தான் சரியான சமயம் என்று முடிவு செய்து " பெரியப்பா வீட்ல கல்யாணம் , அவங்க கிட்ட சுத்தமா நயா பைசா கிடையாது, நகையும் இல்லை , எப்படி எல்லாம் நடக்கும் " என்ற ஐயம் கலந்த .வினாவை எழுப்பினாள்

ராஜுவுக்கு , பையன் எப்படி, படிப்பு வேலை எல்லாம் ஒ கே தானா என்ற கவலை... அதற்க்கு வித்யா பையன் ஒரு நல்ல வேலையில் தான் இருக்கான் என்று ஆசுவாசம் கொடுத்தாள்

வரதட்ச்சனை ஏதாவது உண்டா என்று ராஜு கேட்டான், வித்யா" அப்படி எதுவும் இல்லை, அனால் என்ன தான் கல்யாணத்தை சிக்கனமாக செய்தாலும், குறைந்த பட்ச நகை, கொஞ்சம் ஜவுளி , ஒரு நாள் கல்யாண செலவு, எல்லாத்துக்கும் சில லட்சம் தேவை என்று சொன்னாள்.

நாமா என்ன செய்யலாம், நமக்கு, ஒரு முப்பதாயிரம் கொடுக்கலாம், நீயும் உங்க அக்காவுமாய் உங்க கிட்ட இருக்கும் நகையில் இருந்து ஒரு ஐஞ்சாறு பவுன் கொடுக்கலாம்- என்ற உடனடி யோசனையை சொன்னான்

அடுத்த சில நாட்களில் மறுபடியும், அல்லது தினமும் அதே பேச்சு தான்,,, வித்யா மிகவும் கவலை பட்டாள். அதை அவளின் நடை காண்பித்து கொடுத்தது, இதை கவனித்த ராஜு, மனதிற்குள் தனது திட்டத்தை அசை போட்டான்.

அடுத்த நாள்

தன மனதில் தோன்றியதை நடையின் வேகத்தை போல், மெதுவாக வித்யாவிடம் சொன்னான்... " வித்யா, நம்ப அப்பப்ப்போ , எப்பவாவது சின்ன சின்ன தர்ம காரியம் செய்து கொண்டு வருகிறோம், பட் அது ரொம்பவும் குறைவு, எல்லாரையும் போல் ரொம்ப சுயநலக் காரர்களாய் மாறி, வீடு, நம் பெண், படிப்பு இதை பற்றியே எப்பவும் சிந்த்தித்து கவலைப்பட்டு , அதற்காகவே உழைத்து , பணம் பண்ணி .... கடைசியில் நாம் என்ன சாதிக்கிறோம் " என்று கேட்ட பொழுது, வித்யா ஒரு சில வினாடிகளில் அங்கேயே நின்று விட்டாள்
அது தானே வாழ்கை - நாம் நம்மை பற்றி தானே கவலை பட வேண்டும், எல்லாருடைய துக்கங்களை போக்க நாம் என்ன கடவுளா ....என்றாள்

வாழ்க்கைத் தேர்தலில் இன்பமும்,துன்பமும் போட்டி போடும் போதெல்லாம் எப்போதும் துன்பமே பெரும்பான்மை வாக்கு வித்தியாசத்தில் ஜெயிக்கிறது என்று ஒரு பெரியவர் சொன்னதா நீங்க தானே அன்னிக்கு சொன்னீங்க , நமக்கு ஏன் வீண் வம்பு, குழப்பம், எது நடக்குமோ அது தான் நடக்கும் என யாதார்த்தத்தை பேசினால் வித்யா

அதற்காக போட்டி போடாமல் இருக்க முடியுமா - என்றான் ராஜு

அப்படி இல்லை, இங்க உள்ள இஸ்லாமியர்களை பார், சம்பாத்தியத்தில் ஒரு பகுதியை , ரெண்டு சதவிகதம்ன்னு நினைக்கிறேன், தர்ம காரியத்திற்கு செலவழிக்கறாங்க,.... பொதுவா நாம என்ன பண்றோம் ... அது மாதிரி விதி முறைகள் எல்லாம் இல்லாததினால், அப்படியே லூஸ்ல விட்டுடறோம் ....என்று சொல்லிய ராஜ், தன மனதிற்குள்ளும் இதை பற்றிய சிந்தனையை ஓட்டினான்..

கோலம் போடுவதில் இருந்து ... மிஞ்சிய சாபாட்டை ராபிட்ச்சைக்கு கொடுப்பது வரை , எல்லாமே தர்மம் தானே..கோவிலில் அன்ன தானம் இல்லையா ..என்று தனக்கு தானே சால்ஜாப்பு சொல்லிகொண்டாலும் , மனது ஏதாவது செய் என்று சொன்னது ....

2% தர்மம் கொடுப்பது நல்ல பழக்கம் என்றாலும் , இங்குள்ள கேரள முஸ்லிம் ஆண்களை பாருங்கள், எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு உழைத்து , சேமித்து சகோதரியின் கல்யாணமோ, மகளின் கல்யாணமோ நூறு பவுன், இருநூறு பவுன், கார், வீடு ... வரதச்சனை. ... நல்ல காலம் அது போன்ற வீம்பு கவுரவ பழக்கங்கள் நம் பிரிவில் இல்லை...என வித்யா சொன்னாள்

மனது ...அதன் சக்தி யாராலும் சொல்ல முடியாது, என்றோ ஏதோ நடப்பதற்கு அடித்தளம் , அன்று உருவாகியது ...அந்த போராட்டத்தை அவன் வித்யாவிடம் கூட
சொல்லவில்லை ... ஆனால் வித்யா அந்த மாற்றத்தை உணர்ந்தாள்,

போட்டியில் கலந்து கொள்ள தயாரான ராஜு எந்த பக்கம் ஓடுகிறான் ..அது தெரியாமல் ஓடினான் எந்த பக்கம் ஓடுகிறோம் அது தான் முக்கியம் , மனம் அதை அறிந்து கொள்ளும் முயற்ச்சியில் இறங்கியது

அடுத்த நாள், அலுவலகத்தில் இருந்து ஒரு பெரிய லிஸ்டுடன் வந்தான், உறவினர்கள், வித்யாவின் ஆபிஸ் நண்பர்கள், ராஜுவின் நண்பர்கள்ன்னு இருந்தது ..நாம் எல்லாருக்கும் எழுதுவோம், சொல்வோம், போன் பேசுவோம், உங்களால் முடிந்த உதவியை செய்யுங்கள் என்று சொல்வோம் ...

நம்ப ஒரு 25 ஆயரம் போடுவோம், எல்லாரிடமும் ஒரு 25 ஆயரம் வந்துவிடும்ன்னு நினைக்கிறேன் ...நகை ரெடிஆய்டிச்சு , அப்பறம் சொந்தகாரங்களும் கொஞ்சம் கொடுப்பாங்க , என்னோட பிளான் எப்படி இருக்குன்னு ராஜு கேட்டான்.

நாம் இவ்வளவு நாள் சம்பாதித்த பிறகும், உங்களை அடுத்தவர்களிடம் கையேந்த வைக்கணுமான்னு வித்யா கேட்டாள்.

ஒரு நல்ல காரியத்திற்கு கைஏந்துவது ஒன்னும் பெரிய பிரச்சனை இல்லை என பதில் தந்து, அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைக்கு இறங்கினான் .

மனதுக்குள் மீண்டும் முஸ்லிம் - 2 % சதவிகிதம் - இந்து தர்மம் எல்லாம் ஓடியது, ஒரே குழப்பமாய் இருந்தது, கோவை போகும் வாய்ப்பு வந்தால் ஓம்கார் சுவாமிகளை பார்த்து பேச வேண்டும் என மனதில் குறித்து கொண்டான் .

எதிர்பாத்த்தை விட , எல்லாரும் மிக பாசமுடன் , உடனே பணத்தை கொடுத்தார்கள், எல்லாரிடமும் , ஒரு ஐநூறோ அல்லது ஆயிரமோ தான் வாங்க வேண்டும் என்றிருந்தாலும் , ஒரு சில பேர், தாலி எங்கள் கணக்கு, தாலி புடவை நான் தான் வாங்குவேன்னு பிடிவாதம் செய்தார்கள்.

வித்யாவின் வேலை டிக்கட்டு புக் செய்து கொடுப்பது

குமார்க்கு ஒரு அவசர / அவசிய சந்தர்ப்பத்தில் டிக்கெட் புக் செய்து கொடுத்தால் , அவர் தன தந்தையின் கடைசி நிமிட தருணங்களில் இருக்க முடித்தது, மேலும், உடனடியாக மனைவியையும் , குழுந்தையையும் தனியாக கிளம்பி வர வைத்ததில், வித்யாவின் பங்கு நிறய உண்டு என்பதால், அவர் உடனடியாக 2000 திரம் கொடுத்தார், ( கிட்ட தட்ட 25,000 ரூபாய் ) ... அது போல் நிறைய நண்பர்கள், தெரிந்தவர்கள் தெரியாதவர்கள் , வீட்டில் வேலை பார்க்கும் வேலைகாரி உட்பட , அவரவர் சக்திக்கேற்ப பண உதவி செய்தார்கள் .

கல்யாணம் வந்தது , பணம் மிகவும் உதவியாக இருந்தது. எல்லாம் நன்றாகவே நடந்தது.

ராஜுவின் மனது அலை பாய்ந்தது , நாம் செய்தது உதவியா, ப்ராயசித்தமா , கர்ம பலனா ... விடை ஒன்றும் கிடைக்க வில்லை என்றாலும் வாழ்கை தொடர்ந்தது..வரும் வருடங்களிலும் இது போல் உதவிகள் தொடர்ந்தது, கல்யாணம், கல்வி, சிகிச்சை ..என அதன் பேர்கள் மாறி மாறி வந்தது ... கால சக்கரம் உருண்டோடியது , ஒரே பெண் கல்யாணமும் நல்ல இடத்தில நடந்தது, வித்யாவும் காலமானாள்

ராஜு இப்பொழுதெல்லாம் நிறய நிம்மதியுடன் நிறைய இடங்கள் போனனான், அதில் நிறய கோவில்களும் உண்டு, சில சமயம் சர்ச்க்கும் சென்றான், எங்கும் அமைதியை கண்டாலும் மனம் ஒரு பெரிய திட்டத்தை உருவாக்கி கொண்டிருந்தது .

எண்பதுகளில் பெரிய பிரபலமான ஒரு துறவியின் அந்தரங்கம் இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளியாகி கொண்டிருந்த காலம், நிறைய பக்தர்கள் அதை நம்ப வில்லை. அவருக்கு உலகம் முழுக்க ஆசிரமங்களும் / வீடும் இருப்பதால், இந்தியா வருவதை கூட தவிர்த்திருந்தார், சிங்கபூரில் தான் வசித்து வந்தார்.

ராஜு மனம் நினைத்தது - நான் தனி ஒருவனே மற்றவர்களை பார்த்து பணம் கேட்ட பொழுது, எவ்வளவு பேர் கொடுத்தார்கள் இவருக்கோ இலட்சம் அல்லது, கோடி பக்தர்கள், எவ்வளவு பணம் கொடுத்திருப்பார்கள் - ஒரு நம்பிக்கையின் பேரில் தானே கொடுகிறார்கள் - அதெல்லாம் சரியாக தேவையானவர்களுக்கு போய் சேர்ந்ததா... ஏனோ, ரோம் போன பொழுது அந்த வாடிகன் சர்ச்சில் பார்த்த , தங்க கூரைகளும் , ஓவியங்களும் .. என்னவெல்லாமோ மனதில் நிழல் ஆடியது

ராஜு தன பழய துபாய் நண்பன் கலையை அழைத்தான், தனக்கு ஒரு நல்ல லேத் தேவை என்றும் சொன்னான், அங்கு போய் ஒரு சின்ன ஊசியை நகத்தின் பின் புறம் உள்ள சதையில் மறைத்து வைக்கும் அளவுக்கு , ஏதோ செய்து கொண்டான் இண்டர்நெட்டில் என்னவெல்லாமோ தேடினான், தேடியது கிடைத்தது , தன் உறவினரான அசோக்கிடம், சில மணி நேரங்களுக்கு உடல் பாகம் ஏதாவது மரத்து போவது மாதிரி செய்ய முடியுமா என கேட்டு, அந்த மருந்துகளையும் வாங்கினான்.

ஒரு திருட்டு பாஸ்போர்ட் வாங்கினான், மொட்டை அடித்தான், விக் வாங்கினான், சுருள் சுருளாக உள்ள நீண்ட முடி , புதிய பெரிய பழய மாடல் கண்ணாடி பிரேம், கச்சிதமாக முகம் மாறியிருந்தது ( MGR சினிமாவில் மீசையும் , மச்சமும் வைத்து மாற்றியதை விட கொஞ்சம் உழைப்பு இருந்தது எனவே சுய உருவம் மறைந்தது ) ... சிங்கப்பூரில் உள்ள ஆசிரமத்தில் பேர் மாற்றி உரையாடினான், ஒரு பூக்கடையில் தாமரை பூவிற்கு ஏற்ப்பாடு செய்தான் சென்னையில் இருந்து ஒரு குளிர் சாதன உறையில், கொஞ்சம் நீல அல்லிபூவை எடுத்து கொண்டான்.

அந்த சுவாமிஜியின் பயண விபரங்கள் படி , முன்பே பேசி, ஒரு பாத அபிஷேகத்திற்கு முன் பதிவு செய்து , போலி பாஸ்போர்ட்டில் பயணம் செய்தான்...கொஞ்ச நாட்களாக கட்டை விரலில் நகத்தை பெரிதாக வளர்த்து , அந்த நகத்தை உறுதியானதாகவும் செய்து கொண்டான்.

சிங்கபூர் போய், ஆசிரமம் இருக்கும் இடத்தை போய் பார்த்தான்..காவல் கொஞ்சம் பலமாக இருந்தது, பயம் லேசாக வந்தது... அங்கிருந்து டாக்ஸி பிடித்து உடனடியாக ஒரு பூங்காவுக்கு போனனான்.. டாக்சியில் போகும் பொழுது ஐ பாடில் " அக்கரை சீமை அழகினில் மனமாட கண்டேன் " என ஜேசுதாஸ் பாடினார், என்ன ஒரு அருமையான இளையராஜா இசை என அந்த பாட்டில் கரைந்தான்

பூங்காவில் நிறய பேர் வட்டமாக உக்காந்து சத்தமாக தமிழில் பேசி கொண்டிருந்தார்கள் ..ஒருவர் கேவி கேவி அழுத்த வண்ணம் எதோ சொன்னார். வட்டத்தில் இருந்து வெளி வந்த ஒருவரை அழைத்து, யார் இவர் ஏன் கேவி கேவி அழுகிறார் என்று கேட்டான் ராஜு.

நெற்றியில் ஹரே ராமா ஹரே கிருஷ்ணா இயகத்தினர் போல் யூ வடிவில் நாமம் இட்டு கேவி கேவி அழுகிறாரே அவர் தான் கோவி கண்ணன், அவர் கிருஷ்ணனின் லீலைகளை பற்றி பேசும் பொழுது உணர்ச்சி வசப்பட்டு அழுவார். ராஜு மனதினில் நினைத்து கொண்டான் , காலம் - இது யாருக்கும் நிற்காது ...

அங்கு ஒரு மூலையில் அமர்ந்து மூச்சை மெதுவாக உள் வாங்கி -நிறுத்தி - மனதில் வந்த வெவ்வேறு எண்ணங்களுடன் மூச்சையும் வெளியேற்றினான் ... நாளை பாத பூஜை

ஏற்கனவே கொண்டு வந்த ஒரு தாமாரை பூவின் நடுவில் உள்ள அந்த மஞ்சளான காயை எடுத்து அதில் மரத்து போகும் திரவம் நிரப்பிய காய் போல் தோற்றமளிக்கும் ஒரு சாதனத்தை அதை வைத்தான், நீல அல்லி பூவில் அதே போல் நடுவில் உள்ள காயை எடுத்து அதற்க்கு பதில் , ஒரு கொடிய விஷத்தை நிரப்பி அதன் நடுவில் வைத்தான்,

அடுத்த நாள், காலை ஒன்றும் சாப்பிடவில்லை , அருகில் உள்ள இன்டர்நெட் மூலம் மகளிடம் பேசினான், கேட்ட பொழுது சிருங்கேரியில் இருப்பதாக பொய் சொன்னான், சரியான சமயத்தில், முன்பே வாங்கிய பூவுடன் பாத பூஜைக்கு போனான் , பாதுகாப்பு மிகவும் பலமாக இருந்தது, ஆனால் தாமரை பூவின் நடுவில் இப்படி ஓன்று இருக்கலாம் என யாராலும் யூகிக்க முடிய வில்லை.

அவனுடைய வாய்ப்பு வந்தது, மூணு நிமிஷம் தான் சீக்ரம் , சீக்ரம் என துரிதப் படுத்தினார்கள், காலை மெதுவாக நீரால் அலம்பினான், முன்பே செய்த பயிற்சியால் , வேகமாக சிவப்பு தாமரையில் உள்ள அந்த திரவத்தை , காலில் தடவினான், யாருக்கும் எந்த வித சந்தேகமும் தோன்ற வில்லை, காலின் அந்த பாகம் மட்டும் மரத்து போனது. கட்டை விரல் நகத்தின் பின்னல் மறைத்து வைத்த்ருந்த கூர்மையான ஊசியால் சரியாக நரம்பின் மேல் பாகத்தில் ஒரு சிறிய ஒரு அமுக்கு , அந்த நீல அல்லியை பார்த்தவுடன் சாமியாரின் கண்கள் மலர்ந்தது, இது நீலோத்பலம் தானே என்றார், ஆமாம் சுவாமி இதை செங்கழநீர் பூவு என்றும் சொல்வார்கள் என்றான் ராஜு, ஆமாமாம், இது திருவாரூர் தியாகராஜ சுவாமிக்கு, உச்சி கால பூஜையில் உண்டு .... என்றார் சாமியார். ..அந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி கொண்டு இப்பொழுது அந்த நீல அல்லியின் நடுவில் நகத்தால் கீறி விஷத்தை இறக்கினான், ... விஷம் ஆறு மணிக்கு பின்னர் தான் உடம்பில் ஏறும், ரொம்ப நேரம் ஒரே இடத்தில் அமர்ந்ததால் கால் மரத்து போனது என நினைத்து சுவாமிஜி இளைப்பாற போனார்.

ராஜு உடனே ஏர்போர்ட் வந்து அடுத்த ஒரு மணி நேரத்திற்குள் விமானத்தில் உட்கர்ந்துஇருந்தான், விமானம் கிளம்பி நேராக சென்னை வந்தது.

அடுத்த நாள் காலையில் சிங்கபூரில் இறந்த துறவி பற்றி செய்தி வந்தது... மெரீனா பீச்சு போனான், அஷ்ட லக்ஷிமி கோவில் போனான், யாரிடமும் ஒன்றும் சொல்ல முடிய வில்லை - ரோம் , வாடிகன் நினைவில் வந்தது, நேராக சாந்தோம் சர்ச் போனான், சர்ச்சில் யாருமே இல்லை, கதவை திறந்தான், மிகவும் அமைதியாக இருந்தது,... பாவ மன்னிப்பு கேட்கும் இடம் போல உள்ள ஒரு இடத்தில போய் நின்று கொண்டான், ஒரு சின்ன மணி இருந்தது, அதை அடித்தவுடன், அநத பள்ளியின் பாதரியார் தூய வெள்ளை அங்கியுடன் , ராஜுவுக்கு அந்த பக்கம் நின்றார்.

ராஜு வித்யாவின் பெரியப்பா வீட்டு கலயாணம் முதல் , முஸ்லிம்களின் 2% சதவிகித தர்மம், தான் செய்த தர்மங்கள், அலை பாயும் மனது, இறுதியாக , அது எப்படி ஒரு கொலை செய்து அடங்கியது ...எல்லாவற்றையும் முடிந்தவரை சுருக்கி சொன்னான். இப்பொழுது அவன் பூரண அமைதியை உணர்ந்தான்.

அந்த பாதிரியார் நேராக தன்னுடைய BMW காருக்கு வந்தார், நடக்கும் தூரத்தில் உள்ள பங்களாவுக்கு சென்றார், பெரிய கேட் , வாட்ச் மேன் வந்து திறந்தான், பெரிய வீடல்ல , அது ஒரு மாளிகை , பளிங்கு போல் தரை மின்னியது, நிறைய பூச்செடிகளும், க்ரோடேன்ஸ்களும் , பெரிய சோபா, டைனிங் டேபிள், சாப்பிட உயர்தர சைநீஸ் பிளேட்டுகள், உயர்தர ஒயின் பாட்டில்கள், அதை பருக கண்ணாடி கோப்பைகள்.... இன்னும் எத்தனையோ - ராஜு சொன்ன வார்த்தைகள் ரீங்காரமிட்டு க்கொண்டிருந்தன , தன்னுடைய வெள்ளை அங்கியை களைந்தார், கடைசி முறையாக அந்த பங்களாவை பார்த்தார்...கால் நடையாக வெளியேறினார்.

ஓம்

<போட்டி பற்றிய தகவலுக்கு இங்கு அமுக்கவும் >

வண்ணத்து பூச்சியின் சிறகுகள் விரிந்த பொழுது

2009-06-20T12:58:00.019+04:00

வண்ணத்து பூச்சியின் சிறகுகள் விரிந்த பொழுது

தமிழ் மனம் சிறுகதை போட்டிக்கு எழுதியது ( உரையாடல் ) - எழுத்து பிழை, பொருள் குற்றம் எது இருந்தாலும் மன்னித்து விடவும் - உண்மையாகவே கதையில் இது கன்னி முயற்ச்சி.

இனி அந்த வண்ணத்து பூச்சி சிறகை விரித்த பொழுது

கொஞ்சம் வருஷங்களுக்கு ( கல்யாணம் ஆன உடனே ) முன் ஆரம்பித்தது, இப்பவும் தொடர்கிறது

சே, சாப்பாடு கொண்டு போனா, பையை தொலைகிறது, எப்ப தான் சாமனை பத்ரமா வெச்சுகே போறேளோ?
போச்சு , இன்னைக்கு எல்லாமே போச்சு சாப்பாட்டு டப்பாவேயே விட்டுட்டு வந்துட்டேளா ?
இன்னிக்கு ஸ்பூனை தொலைச்சாச்ச்சா ...பெரிய மகாராஜா வீட்டு பிள்ளை ( மகாராஜா வீட்டு பிள்ளைக்கு வேற பொழுது போக்கே கிடையாதா !!!!!!)
உங்கள்ளுக்கு ஒன்னும் தெரியாது ...பேசாம இருங்கோ
நான் சொல்றதை கேளுங்கோ

உத்தேசமா ரெண்டு மாசம் முன்பு

ஏன்னா, நான் இந்தியாவில நிறைய டிரஸ் வாங்கி தைக்க கொடுதேருக்கேன்
அதுக்கென்ன ...அது ஒன்னும் புதுசு இல்லேயே...
ஒரு பதினஞ்சு / இருபது சூரிதார் தைக்க கொடுதேருக்கேன்
அவ்வளவு தானா ( மனசுக்குல ரொம்ப ஜாஸ்தியா இல்ல )
சரி நான் யாரவது வரளான்னு பார்கேறேன்.
என்னோட ஆபீஸ் பைய்யன் ராஜேஷ் கிட்ட சொல்லி ஏற்பாடு பண்றேன். கொஞ்ச நாள்ல அவனும், அவன் மாமா பையனுமா ரெண்டு பேக்ல அதை கொண்டுவந்துட்டா.

ஒரு வாரம் முன்பு
சும்மா வாசல்ல நின்னுகிட்டு யாராவது நல்ல கட்டை போறதான்னு பராக்கு பாக்கும் போது, சாஸ்த்ரிகளின் மனைவி , என்னை பார்த்து ஒரு புன்னகையுடன்
" என்ன எப்ப வந்தேள் துபைலேந்து "
நான் " இன்னைக்கு தான்" அசடு வழிந்து கொண்டு
" எப்ப வரை இருப்பேள் "
" கல்யாணம் வரை தான், உடனே திரும்பி போகணும் - எதாவது சாமான் இருந்தா கொடுங்கோ- போய் உங்க பொண்ணுகிட்ட கொடுத்தடறேன்"
" இருந்தா தரேன்... கண்டிப்பா ஆத்துக்கு வாங்கோ "

முதல நாள் காலை 10.00 மணி
எல்லாரும் சதுரம் கட்டி , கருணாநிதி, ஜெயலலிதா, பி.ஜ.பி, கம்யூனிஸ்ட், கமல், மலைக்கா ஷெராவத், த்ரிஷா, நமிதா, அப்படின்னு எல்லாரயும் பக்தி பேசி... ஒரு பைசாவுக்கும் பிரயோஜனம் இல்லாமல் நம்ம வலை பூவு விவாதம் போல ...அதும்பாட்டுக்கு ...போயிண்டே இருந்தது

முரளி " உலகத்லேயே பணகார நாடு இந்தியா தான் "
ரமேஷ் " சீ , போப்பா இங்க எவ்வளோ பிச்சை காரங்க இருக்காங்க "
முரளி " இந்தியாவில எவ்வளோ கோல்ட் இருக்கு தெரியுமா ... எல்லாத்தையும் , கணக்கு பண்ணினா நம்ப தான் சூப்பர் ரிச் "
ஷங்கர் " அட என்னங்கப்பா , அவனவன் பொன்னை கல்யாணம் பண்ணி கொடுகறதுக்குள்ளே, துண்டை காணோம் , துணியை காணோம்ன்னு ஓடறான் நீங்க வேற "
முரளி " என்னோட மாமா ஒருத்தர் இப்படி தான், துபாயில இருந்தாரு, எப்ப ஊருக்கு வந்தாலும் தங்க பிஸ்கட் கொண்டு வருவாரு"
ஷங்கர் " கஸ்டம்ஸ்ல பிடிக்க மாட்டாங்க "
முரளி " அவரு பெரிய கில்லாடி, அப்படி /இப்படின்னு எடுத்கிட்டு வந்த்ருவார்...."
அதுமட்டும் இல்ல, அவர் ரொம்ப பரோபகாரி, கிராமத்ல , யாருக்கு கல்யாணம் என்றாலும் , ஒரு ரெண்டு பவுன் கொடுப்பார். "
எனக்குள்ள ஒரு சின்ன சபாஷ், தங்கம் கொடுக்கவில்லை என்றாலும், ஊருக்கு உபயோகமா , குறைந்த பட்சம், சாமனை எடுத்துண்டு போகவாவது மனசு இருக்கே....நீ ரொம்ப நல்லவன்டா.

அதே நாள் காலை 12.00 மணி

அண்ணாவும் நானும் ஆட்டோவில்
" அந்த சங்கரி வீட்டுகாரர் , இன்னும் அதே மாத்ரி தானா? "
" அதைல்லாம் ஒன்னும் பண்ண முடியாதுன்னா, அவரு கொஞ்சம் நிறைய மோசம் " என்ன தான் வேணும் அவருக்கு "
" திருத்த முடியாது , ரொம்ப ஈகோ, ஒரு தடவை, காபி போடும்பொழுது, கூப்பிட்ட்ருக்கார், உடனே என்னன்னு கேக்கலை, நேர வந்தார், கிச்சன்ல சுலோகம் ஓடி கொண்டிரந்த டேப் ரிகார்டரை தூக்கி பிடிச்சார், விரலை எடுத்தார், அது கிழே விழுந்து சுக்கு நூறாகியது, கவனிக்கணும், அதை அவர் செதர் தேங்காய் மாதிரி உடைக்கல...அப்பறம் பொண்டாட்டிக்கும் அடி
" என்ன மனுஷன், பொண்டாடியை எவன் அடிக்கரானோ அவன் மனுஷனே கிடையாது "
இது அண்ணாவோட கமெண்ட் ,
நானும் ஆமாம், ஆமாம்...

இந்த நேரம் - நம்ம கெட்ட நேரம்

சாஸ்திரிகள் மாமி வரா,
இந்தாங்கோ முடிஞ்சா இதை என்னோட பொண்ணுகிட்ட கொடுத்துடுங்கோ " என்னோட மனைவி வரா, நான் சாமானம் வங்கிண்டது தெரியாது, மாமி உள்ள போறா, பேச்சு வாக்கில மனைவிக்கு தெரிய வருகிறது
" மாமி, எங்ககிட்ட ஏற்கனவே நிறைய சாமான் இருக்கு, முடியலைன்னா வைச்சுட்டு போய்டுவோம்"
இங்க சித்த வாங்கோ , என்னை உள்ளே அழைகிறாள்,
மாமியின் முன்னாடியே - கொஞ்சம் உரத்த குரலுடன்
" சாமான் கொண்டுபோறேன்னு சொன்னியா, நம்ப கிட்ட ஏற்கனவே நிறய சாமான் இருக்கு "
" OK , OK ... நிறைய இருந்தா பாக்கலாம், இது சின்னது தானே போய்டும்ன்னு நினைக்கறேன் "
பாவம் சாஸ்திரிகளின் மனைவிக்கு முகம் சிறிதாகிறது,
" பரவாயில்லை முடிஞ்சா எடுத்துண்டு போங்கோ " ன்னு சொல்லிட்டு போறா.

நான் மாமி போனவுடன், " மாமி மற்றும் எல்லார் முன்னாடியும் இப்படி தான் பேசுவதா- கொஞ்சம் நாகரீகம் தெரிய வேண்டாமா ?
நீ ஏன் முன்னாடியே சொல்லலை,
சாமானம் இருந்தா தரதா சொன்னா, எல்லாரும் கல்யாண பிசியில் இருந்ததால் சொல்ல விட்டுப்போச்சு.
இன்னைக்கு கொண்டுவந்தா... .

அந்த சமயம் பார்த்து, என் உயரினும் மேலான என் பெண் எதற்கோ அழுது கொண்டே வருகிறாள்
கோப நிலையில் இருந்த மனைவி அந்த கோபத்தை குழ்ந்தையிடம்... காண்பிக்கிறாள், அடிக்க கை ஓங்குகிறது, அடி விழுகிறது அதை பார்த்தவுடன் ஒரு வினாடிக்கு எனக்கு கோவம் தலைக்கேறுகிறது. நான் மனைவியை ஒரே ஒரு அடி தான் அடிக்கிறேன் ( இது அந்த ஒரே அடி அல்ல ... )

நான் நல்லவனா இல்ல கெட்டவனா ? -

வண்ணத்து பூச்சி இப்பவும் சிறகை விரித்து ...அதனால் என்னென்னோவோ
நட்க்கிறது .

தசாவதாரம் போல க்க்யோஸ் தியரி பற்றி யோசித்ததனால் வந்த கதை ...எப்படி இருக்கு.

டிஸ்கி :- கதைக்கும் இந்த படத்துக்கும் ஒரு சமந்தமும் கிடையாது ..இது சும்மா ...

<போட்டி பற்றிய தகவலுக்கு இங்கு அமுக்கவும் >

விதியின் விளையாட்டு

2009-06-17T13:12:00.004+04:00

கடந்த இரண்டு நாட்களாக மனம் ரொம்பவும் பதைபதைக்கிறது ...

வெள்ளிகிழைமை , துபாயில் உள்ள ஒரு வீட்டில், அம்மாவும் இரண்டு குழைந்தைகளும் மதியம், ஒரு சைனீஸ் உணவகத்தில் மதிய உணவு வாங்கி உண்டுருக்கிறார்கள் ... அது food poision ஆகி , நிறைய முறை, வாந்தி, மற்றும் லூஸ் மோஷன் ஆகி, அருகில் உள்ள ஒரு கிளீனிக்கில் போய் கான்பித்திரிக்கிறார்கள் .. மூவருக்கும் சிகிச்சை அளித்த அந்த கிளினிக், தாயாரை I.C.U வில் அட்மிட் செய்து, குழ்ந்தைகளை மருந்து கொடுத்து டிஸ்சார்ஜ் செய்து விட்டார்கள் ... அந்த குடும்ப தலைவர் அங்கு இல்லை , அபு தாபி சென்றுள்ளார்.

குழைந்தைகள் வீடு திரும்பும் பொழுதே, மறுபடியும் வாந்தி... நிலைமை மோசமாகிறது, இம்முறை அந்த குழ்ந்தைகளை ஒரு பெரிய அரசு மருத்துவமனைக்கு எடுத்துக்கொண்டு ஓடுகிறார்கள் ... போகும் வழியிலேயே சின்ன பெண் இறந்து விடுகிறாள் , பையனும் சிறுது நேரத்தில் மருத்துவமனையில் இறந்து விடுகிறான், ... தயார் இன்னும் I.C.U வில்.

கொஞ்ச நாட்களாகவே பத்திரிக்கையிலும் , மற்றும் வேறு வழிகளிலும் , நிறைய எச்சரிக்கை வந்தவண்ணம் இருந்தன, கோடை கடுமை, எனவே வெளியில் வாங்கி
சாப்பிட வேண்டாம் , பார்த்து வாங்கவும், .....

நாங்கள் இங்கு வந்த பிறகு, நிறைய இது போன்ற விபத்துகளை நிறைய பார்த்து விட்டோம் ..சில வருடங்களுக்கு முன், அருகில் உள்ள அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் ஒரு மலையாளி வாலிபரும் , அவருடைய மனைவியும், மனைவி food poision ஆகி , நிறைய வாந்தி எடுத்தாள் என்பதற்காக, கணவன் அவரை ஆஸ்பிட்டலில் சேர்த்தும் காப்பாற்ற முடியவில்லை, அதை விட சோகம், அவரும் அதே போல உடனே இறந்து விட்டார்...

நிறய கேள்விகள்

இபோழுது இறந்த அந்த சின்ன சிறுசுகள் , ஒரு நல்ல மேல் குடியை சேர்ந்தவர்கள் ...நல்ல வசிதியான குடும்பம், அவர்கள் உணவு அருந்தியோதோ ( வாங்கியதோ ) ஒரு நல்ல உணவகம். ( ஸ்டார் உணவகம் ) ... எப்படி அவர்கள் மட்டும் பாதிப்பு அடைந்தார்கள் ...

அந்த கிளினிக்கில் ஏன் அம்மாவை I.C.U வில் வைத்து கொண்டு , குழ்ந்தைகளை டிஸ்சார்ஜ் செய்தார்கள்... மூவரும் ஒரே உணவைதான் சாபிட்டார்கள், ஒரே குடும்பம், அப்பா வேறு உடன் இல்லை , அவர்களையும் அருகில் வேறு ரூமில் சிகச்சை என்ற பெயரில் ரெஸ்ட் எடுக்க சொல்லிருக்கலாம் ... சக்திஉள்ள அம்மாவே I.C.U என்றால் குழந்தைகளின் நிலைமை பற்றி யோசித்திருக்கலாம்.

சரி, கிளீனிக்கில் தான் அப்படி சொன்னார்கள் என்றால்
, கூட போயிருந்த நண்பர்களோ / உறவினர்களோ ...குழந்தைகள் இங்கயே இருக்கலாம் என்று சொல்லி அங்கேயே, இருந்திருந்தால் ஒரு வேலை சரியான சிகிச்சை , சரியான சமயத்தில் கிடைத்திருக்கலாம்

விதி மிகவும் கோரமாக விளையாடி இருக்கிறது .

FOOD POISON என்ன அவ்வளவு கொடிய அரக்கனா... அதற்க்கு முதல் உதவி - உடன் சிகச்சை போன்றவை கிடையாதா ?

ஏன் ஆஸ்பிட்டல் சென்ற பின்னும் .. காப்பாற்ற முடிவதில்லை ?

எனக்கு தெரிந்த வரை, இந்தியாவில் இது போன்ற சாவுகளை நிறைய கேள்விப்பட்டதில்லை .. பள்ளியில் மதிய உணவில் பல்லி/ பாம்பு ... மாணவர்கள் கவலைக்கிடம் ... போன்ற செய்திகள் உண்டு, ...

நல்ல தண்ணீர், காற்று, சாப்பாடு, ஏ. சி ... இது போன்று வசிதியாய் வாழ்வதால், சிறிய food poision கூட எமனாகி விடுகிறதா ?....

யாரேனும் விளக்கினால் நல்லது.

பதிவர்கள் கூட்டம் -துபாய்

2009-06-08T11:34:00.010+04:00

பதிவர்கள் கூட்டம் ... சுவா ரசியமாக நடந்தது.

வந்த உடனேயே , அய்யனார், புதிய பதிவர்கள் எதை எழுதினாலும், கதையோ, கவிதையோ, அனுபவமோ ... முயற்சி எடுத்து, நன்றாக நாலு பேர் பாராட்டும் படி எழுத
வேண்டும் என தன் ஆதங்கத்தை கூறினார். அவருடன் வந்த அவர் நண்பரும், அதையே வழி மொழிந்தார், எப்படி சிறு பத்திரிக்கை , இலக்கியத்தை வளர்த்ததோ, அது போல் இணையத்திலும் ...முயற்சி செய்தால், முடியும் என நம்பிக்கை ஊட்டினார்.

நாங்க எங்களுக்குள்ளார பேசிகிட்டோம் ," இருந்தாதானே வரும், ஏதோ கலாய்கிறது, கும்மியடிக்கிறது , மொக்கை, கவிஜை, மீஜிக்...அப்படின்னு காலத்தை ஓட்டறோம்... நீங்க வேற ......

திரு ஆசாத் அவர்கள், தற் சமயம், ... ஆங்கில நாவல்கள் பற்றிய ஆய்வு, புனித பயணம் ( ஹஜ் ) , ... இதை மட்டும் எழுதுவதாகவும், அரசியலை தவிர்ப்பதாகவும்
கூறினார்.

அப்பறம் வட்டமாக அறிமுகம் ஆரம்பமாகியது....

திரு சிவராமன் தமிழமனம் ஆரம்ப நாட்களில் இருந்தே அதை வாசிப்பவர், அவரும் அய்யனாரை வழி மொழிந்தார். ஆள் நிறய படிக்கிறார், நிறைய தெரிந்து வைத்திருக்கிறார் , நிறை குடம் தளும்பாது.

நாகா, இவர் வலை பூவை முகர்ந்து பார்ப்பவர், நாங்கள் எல்லாம் அவருக்கு நம்பிக்கை கொடுத்து எழுத சொல்லிஇருக்கிறோம் ... அவரும் , அடுத்து இடத்தில திரு செந்தில்வேலன் என்ற பதிவரும் உடுமலை பேட்டை... எங்கோ, தமிழ்கத்தில், கோவையில் இருந்து, உடுமலை பேட்டையில் இருந்து, துபாய் வந்து, .... அருகருகில் உட்கார்ந்தது, ... அருமையான ஒரு co- incidence , அவர்கள் இருவரும் ஊரை பற்றி பேசிகொண்டாலும், நாங்கள் எல்லோரும் ஒரு வித ஆவுலுடன் அவர்கள் பேச்சை கவனித்தோம்.

அடுத்து, கண்ணனும் , கலையும்..வினோத்தும் .

இந்த சந்திப்புக்கான எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்தது இந்த மும்மூர்த்திகள் தான் ... அய்யனார் சொனதை நினைவில் நிறுத்தி அடுத்த பதிவே ஒரு நல்ல பதிவாக இருக்கும் என சத்திய வாக்கு தந்தார்கள் ...

என்னை பற்றியும் சிறுது சொன்னேன், கொஞ்ச காலமாக தேன்கூடு, தமிழ் மனம் படித்து வந்தாலும், திரு ஷன்முகப்ரியணனின் எழுத்துக்கள் படிக்க ஆரம்பித்தவுடன் , எனக்கும் எழுத வேண்டும் என்ற அவா ... அது ஒரு கனா காலம் "> மூலம் பிள்ளையார் சுழி போடப்பட்டது.

அடுத்து, திரு பிரதாப் , கொஞ்சம் தான் பேசினார், ஆனால் நன்றாக எழுதுகிறார். கலை அவரை எங்கோ அழைத்து சென்றார் பின் பாட்டில்களுடன் ( தண்ணி ) திரும்பினார்.

அய்யனார் பேசும் பொழுது, என்னால் ஆஸிப் மீரான், ஒரு முறை,... அய்யனார் அகோரியை போல் தள்ளாடி தள்ளாடி போனார்னு சொன்னதை ( எழுதியதை) மறக்க முடியலை. அதை ஒரு சிறு புன்னகையுடன் ஏற்றுக்கொண்டார்.

அடுத்து வந்த அசோக் குமார் தான் நிறய (வலையில் ) படிப்பதாகவும் , எங்களை எல்லாம் இன்னும் நன்றாக எழுத வேண்டும் என்று வழிகாட்டினார். நிறைய, பழைய, பெயர் போன/ உள்ள எழுத்தாளர்களுடன், பரிச்சயம் உள்ளவர் ( சாருவை தெரியும் ) ... அவர் சொன்ன கருத்துகளை கவனமுடன் கேட்டோம்.

திரு லியோ சுரேஷ் தன்னுடைய குவைத் அனுபவங்களை சொன்னார்...

அடுத்து ஆசாத் அண்ணன், தன்னுடைய சவுதி அனுபவங்களை சொன்னார். ...இப்படி பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது, ஒரு நாலு / ஐந்து சிறு சிறுவர்கள் , பார்க்கில் ஒளிந்து விளையாடுவதற்கு, எங்கள் வட்டத்தின் ஒரு பகுதியில் மறைந்தார்கள், ..சிறுது நேரத்தில் ஒரு சிறுவன் எங்கள் வட்டத்தின் நடுவில் படுத்துகொண்டான்... பேச்சு அவர்களை பற்றி திரும்பியது... எப்படி இந்த சிறுவர்கள் பெப்சி /கோலா பாட்டில்களை உடைப்பார்கள், அல்லது, ஒரு கால் பந்து போட்டியில் வெற்றி என்றவுடன் எப்படி காரில் ஊர்வலமாக , ஹார்ன் அடித்து கொண்டே போவார்கள் ...என்று குசும்பன் சொன்னார். ஆசாத் அண்ணன் ... இவர்களுக்கு கொண்டாட்டம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாது, அதன் வெளிப்பாடாய் கூட இருக்கலாம்.....என கூறினார். .

குசும்பன் கொஞ்சம் குதுகூலமாகவே தெரிந்தார். ( தங்கமணி ஊருக்கு போய்ட்டா !!!!!)
எல்லர்டருடைய பேச்சிலும் வடிவேலுவின் தாக்கம் நிறையவே இருந்தது. நல்ல விஷயம் தானே அது... நகை சுவை நமக்கு தேவை... யாரோ ஒரு பதிவர் நிறய சிரிப்பான் போடுவதாகவும், ஆனால் எழுத்துல நகையும் காணோம் சுவையும் காணோம்ன்னு குசும்பன் சொன்னார். ..

இனி எல்லோரும் குசும்பன் பதிவில தண்ணிக்கு பதில் பால் ஊத்தவும் ( எல்லாரும் அவருக்கு நிறய ஓட்டு/ பின்னோட்டம் கிடைக்குதுன்னு ... படிச்சிட்டு அப்படியே போயிடுறாங்க ...)... போய் ஓட்டை போடவும்

குழுவாக பிரிந்து போனோம் ..ஒரு குழு அஞ்சப்பர் போனது... ( கண்ணன், கலை, செந்தில், பிரதாப் , நாகா , நான் ) ...அங்கும் சிறிய discussion.

நைஜீரியா ராகவன் வரும் தேதி தெரிந்தவுடன் , அடுத்த பதிவர் கூட்டம் அனேகமாக 21 ம் தேதி இருக்கும் என எதிர்பார்க்கிறோம்

இந்த மொக்கை பதிவுக்கு அய்யனார் என்னை மன்னிப்பாராக.

கண்ணனின் பதிவு

வினோத்தின் பதிவு
கலையின் பதிவு

குரங்கு பிடல்

2009-05-30T16:14:00.011+04:00

நம்ம பதிவர் கூட்டத்ல , லக்கி லுக்கு , சுரேஷ் போன்ற யூத்தை எடுத்துட்டா , மத்தது எல்லாம் நம்மை போன்ற பின்னி பிடல் எடுத்த கும்பல் தான்...

அதாவது, எங்க காலத்துல குரங்கு பிடல்ன்னு ஒன்னு இருந்துச்சு, அது ஒரு கலை சார், அப்பலாம் சைக்கிள் யார்கிட்டயும் கிடையாது, இந்த அப்பா ,அண்ணன்மார்கள் எல்லாம் ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்.. சைக்கிள் தொட கூட அனுமதிக்க மாட்டார்கள்.

எப்படியோ வாடகை சைக்கிள் கடைல , யார் கியரன்டீயாவது கொடுத்து, சைக்கிள் கிடைச்சுடும், ...

சாதரணமா, ஒரு ரெண்டாவது அல்லது மூனாம் வகுப்பு படிக்கிற பொது தான், இந்த தெகிரியம் எல்லாம் வரும், அந்த ஒயரதில உள்ள பையனால சைக்கிள் தள்ள கூட முடியாது,,

அதை உருட்டிகிட்டு போம் பொது அது ஒரு பக்கமாகவே போகும், ... அதை எங்காச்சும் ஒதுக்கு புறமாய் கொண்டு போய், குரங்கு பிடல் போட, சுக்கலாம்பரதம் போட்டு, ... முதல்ல வண்டியை வேகமா தள்ள கத்துக்கனும், ..அப்பறம் அந்த பிடல் மேல லேசா காலை வைக்கணும் , அப்பிடியே முதல்ல கிழே விழணும் , சைக்கிள் நம்ம மேல... இப்ப கொஞ்சம் சிராய்ப்பு, சில விழு புண்கள் இது தான் முதல்ல கிடைக்கும், .... அதுக்குள்ளார , யார்கிட்டையாவது டைம் கேட்டா சைக்கிள் திருப்பி கொடுக்க வேண்டிய சமயமாய் இருக்கும்..அவ்வோலா தான் என்ன பண்றது, அன்னிக்கு குரங்கு பிடல் அவ்வளவு தான்,

அடுத்த வாரத்ல வேற கடயில சைக்கிள் வாடகைக்கு ... இப்ப சைக்கிள் நேர உருட்ட முடியும், ..இப்ப பிடல்ல கால் வைச்சு, இன்னொரு காலால கிக் விட்டுகிட்டே முன்னாடி போகும் பொது, ஒரு கிக் கிடைக்கும் பாருங்க ... அது ஒரு பறக்கறா மாத்ரி பீலிங்....

அடுத்த ஸ்டெப், காலை அந்த பக்கமா அந்த முக்கோண பாரின் நடுவில் காலை விட்டு அந்த பக்கம் உள்ள பிடலில் காலை போடணும், இப்ப சைக்கிள் இடது பக்கம் விழாது, வலது பக்கம் விழும் இப்ப சைக்கிள் நம்ம மேல இல்லை, நாம் அதன் மேல .... இந்த முயற்சியின் பொது, சில சமயம் தம்பிக்கு ஏதானும் ஆபத்து ஏற்படும், .. உடனே ரீசஸ் போய் எல்லாம் சரியாய் தான் இருக்கதான்னு பார்துக்க்வோம் !!!!!!

பார் இல்லாத அந்த லேடீஸ் சைக்கில்லாம் நாங்க ஒரு மாதிரி கேவலமா தான் பாப்போம். ..தப்பி தவறி எந்த பையனாவது ஒட்டினான்னா ... அவனை ஓட்டுவோம்

சில இல்ல இல்ல , பல சமயங்களில் பட்ட இடத்திலேயே படும்.., அடி பட்டுதும் இல்லாமல், வீட்லேயும் அடி

அதுக்கப்பறம், குரங்கு பிடல் போட்டு சும்மா வேகமா போற சுகம் இருக்கே, ஒரு கைல ஹாண்டில் பார், ஒரு கையில அந்த கக்கத்தில சீட்டு , அந்த கை ஹாண்டில் பாரோட அந்த பக்கத்தில் ..

இப்பலாம் சைக்கிள் எல்லா கலர்களிலும் , எல்லா மாடல்களிலும் கிடைக்கிறது, அது கூட ஒரு ரெண்டு சிறிய பாலன்சிங் சக்கரமும் கிடைப்பதால் , அவர்களுக்கு குரங்கு பிடல்னா என்னானே தெரிவதற்கு வாய்ப்பில்லை... என்னோட மகள், ( ரெண்டாம் வகுப்பு ) போன வருடம், பாலன்சிங் சக்கரத்தை எடுத்து விட்டு சைக்கிள், ஒட்டியபொழுது ரொம்பவும் சந்தோஷபட்டோம். ...

எல்லாமே சந்தோஷம் தான், பழசை நினைத்து பார்க்கும் போது கூட ....

நன்றி என் நண்பன் சுந்தர் ராஜுவிற்கு

பூவார்

2009-05-25T07:24:00.038+04:00

திருஅனந்த புரத்தின் அருகில் இன்னும் ஒரு சுற்றுலா வாசஸ்தலம்

பூவார் ... நெயயாற்றங்கரையிலே, (நெய்யாறு ஆற்றங் கரையினிலே) ஒரு அருமையான தீவு (..தீபகற்பம் சரியான பதம்) ... அதில் உள்ளது மகேந்த்ரா நிறுவனத்தின் பூவார் ரிசார்ட்ஸ்... காரிலோ / டாக்ஸ்யிலோ போனவுடன் , ரிசார்ட் போகவேண்டுமேன்றல், போட்டில் தான் போகவேண்டும், போகின்ற பாதையே மனதை கொள்ளை கொள்ளும்...( ஒரு பத்து நிமிட போட் பயணம் ) இரு பக்கமும் தென்னை மரங்கள், சிறய சிறிய கட்டிடங்கள், ... ஆறு சென்று கடலில் கலக்கும் மிக அருகில், பூவார் ரிசார்ட்ஸ்.

அங்கு போனவுடன் நல்ல வரவேற்ப்பு, விமானத்தில் கொடுப்பது போல் சுட வைத்த கை குட்டை, ஜூஸ் , சிரித்த முகத்துடன் வரவேற்கும் பனி பெண்கள் ( கேரளா உடை முண்டு உடுத்தி ) ... நம்முடைய பெட்டிகள், பைகள் எல்லாவற்றையும் கொண்டு வர தனி ஆள், ... இப்படி சில விஷயங்கள் என்னுடேன் கூட வந்தவர்களுக்கு மிகவும் புதிது, அங்கிருந்து எங்களின் யூனிட்டுக்கு போனோம் , ஒரு அறை, பால்கனி, கட்டில், டி.வி ..எல்லா வசதிகளும் உண்டு...

அங்கு உள்ள உணவகத்தில் விலை சற்று அதிகம் ...( ரொம்பவே ஜாஸ்தி சார், துபாய் ஆளுக்கு கூட ) . வெளியில் எங்கும் போக முடியாது, போட்ல தான் போகணும், இது தெரியாமல அல்லது தெரிந்தே வருபவர்கள் - ஒரு நாளைக்கு கிட்டத்தட்ட ஆயரம் ருபாய் கூட ஆகலாம், ( கணவன், மனைவி, குழந்தை உள்ள சிறிய குடும்பத்துக்கு ) ..என்னோட குரூப் கொஞ்சம் நிறய பேர், அதுவும் அவர்களுக்கு இந்த ஸ்டார் ஹோட்டல் டிஷ் எல்லாம் அவ்வளவாக பிடிக்காது, முதல் நாளைக்கு உணவு கொண்டு போயிருந்தோம், ரெண்டாவது நாளைக்கு அண்ணாவும் , மாமாவும் வெளியில் போய வாங்கி கொண்டு வந்தார்கள், மூன்றாவது நாளைக்கு , உள்ளூரில் உள்ள, மனைவியின் அக்காவை உணவு வாங்கிக்கொண்டு வரச்சொன்னோம் ..

திருஅனந்த புரத்தில், கோவிலை சுற்றிய தெருக்களில் எப்பொழுதும் எல்லா பதார்த்தங்களும் கிடைக்கும் அதுவும், காரா வடை ( அடை மாவில் வடை, ரொம்பவும் நல்லா இருக்கும் ... வந்தால், பாலாஜி கடையின் காரா வடையை மிஸ் செய்யாதீர்கள் ) , சேவை, வரைட்டி ரைஸ், தட்டை, முறுக்கு, அடை, தோசை எல்லாம் கிடைக்கும்.... இது தான் எங்களுக்கு பூவார் ரிசார்ட்டிலும் .கிடைத்தது

பார்கின்ற தூரத்தில் கடல், அங்கு மீனவர்கள் பெரிய வலையை கடலில் இருந்து இழுக்கும் காட்சி , சுற்றிலும் தென்னை மரங்கள், மிகவும் ரம்யமான இடம் என்று சொன்னால் போதாது அனுபிவிக்க வேண்டும்

நிறைய எழுத வேண்டாம், படங்களே நிறய பேசும் என நினைக்கிறன்

இது தான் அந்த மிதக்கும் வீடுகள், (கிழே) ஒரு பத்துக்கு பத்து சைசில், சிமெண்ட் காங்கரீட் மூலம், ஒரு மிதக்கும் அடித்தளத்தை அமைக்கிறார்கள் ( ஒரு பெரிய ஹாலோ ப்ளோக்ன்னு சொல்லல்லாம்... ) அதன் மேல், நிறய தூண்களை நிறுத்தி , கூரை வேய்ந்து ..மிதக்கும் அறை ரெடி

கடலுக்கு போன பொழுது, அங்கு வந்த ஒரு பள்ளியின் குழைந்தைகள்

ரிசார்ட்டின் ஸ்விம்மிங் பூல்

அந்த உழைப்பாளியின் இடது கையும், முதுகும் பார்த்தீர்களா

ரொம்பவும் சின்ன கை துடுப்பு படகில் தனியாக படகோட்டியுடன் போன பொழுது எடுத்த படங்கள்

இது தான் கடலும் , ஆறும் கலக்கும் இடம்

எங்களோட பெரிய டீம் , அண்ணா ( என்னை விட ஸ்டயிலா - வரி போட்ட பனியன் ) , மன்னி , மாமியார், மணி மாமா & மாமி, மனைவியின் அக்கா, என்னுடைய மகள் யசோதா

சில கறுப்பு வெள்ளை படங்கள்

For more photos :-

பூவார் போட்டோக்கள்

துளசி டீச்சரின் பதிவுக்கு

பொன்முடி

2009-05-22T15:48:00.014+04:00

பொன்முடி ...திருஅனந்தபுரந்தில் இருந்து சில மணி நேரங்களில் போய் கண்டு களிக்க கூடிய ஒரு அருமையான பிக்னிக் இடம்

அங்கு போய் வர பஸ் வசிதிகளும் உண்டு

இதை பற்றி விரிவாக அன்மையில் வெளி வந்த குமுதத்தில் இருப்பதால் படங்கள் மட்டுமே...

அங்கு உள்ள ஒரு அரசு, உணவகத்துக்கு போனோம், ஆனால் ஒன்றும் சாப்பிடவில்லை

கம்யூனிஸ ஆட்சியில், பொது மக்கள் நலன் என்பது கொஞ்சம் ( நிறய ) பின்தள்ளப்படுகிறது.... , அதாவது வாடிக்கையாளர்களை இன்முகத்துடன் வரவேற்ப்பது, பேசுவது .... இருக்கும் உணவு பதார்த்தங்களை கொஞ்சம் சூடாக , சிரித்த முகத்துடன் ... விளம்பினால் நல்ல இருக்கும்.

..அதற்க்கு நேர் மாறாக சுற்றலா வாசிகள் அதிகம் போகும், குற்றாலத்தில் , வாழை இலையில், சுட சுட இட்லி கொடுத்த பொழுது, எவ்வளவு வேண்டுமானுலும் சாப்பிடலாம், அதற்க்கு நல்ல விலையும் கொடுக்கலாம்.

.

பரந்து விரிந்த மலையும், நிறைய மரங்களும் பார்க்கும் பொழுது,... அதில் அப்படியே தனியாக நடந்து ... ஒன்றும் செய்யாமல், பொழுதை கழிக்க வேண்டும் என தோன்றும்.

ப .ஜ. பா கக்கூஸ் கட்டலாம்.

2009-05-19T12:34:00.009+04:00

ப .ஜ. பா கக்கூஸ் கட்டலாம்.

நடந்து முடிந்த தேர்தல்ல ப.ஜ. பா என்ன செய்யலாம் என்னோட அலசல்.

படித்த, நாகரீகமான, ஆங்கில டி.வியும், பத்திரிகையும் படிப்பவர்கள், நம்பளை மாதிரி வலைபூவு உள்ளவர்கள் , இவிங்க மத்தியில ஒரு எம்.பி சீட் கூட ஜெயிக்கல. டெல்லி, சென்னை, மும்பாய், கல்கத்தா, பெங்களூரு ..இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம் - முதல்ல இந்த தலைவர்கள், சிட்டில நிறைய வேலை செய்து , மக்களின் மதிப்பை பெற்று பின் வோட்டை பற்றி , யோசிக்கலாம்....

படித்தவர்கள், வேலை செய்யும் பெண்கள், கல்லூரி படிக்கும் யூத், சாதரண தொழிலாளிகள், சின்ன வியாபாரிகள் இப்படி யாருமே வோட்டு போடலை என்று தானே தெரிகிறது

சுஷ்மா ஸ்வராஜ் போன்றவர்கள், ஒரு முறை கர்நாடகா, பின் ம.பி இப்படி மாறி மாறி நின்னு ஜெயிக்கிறதுல என்ன பெரிய சாதனை. அவர் டெல்லியில் வாழ்பவராய் இருந்தால் அங்க நின்னு ஜெயிக்கணும். ( இது எல்லார்க்கும் பொருந்தும் )

முதல் காரியமா மும்பைல நிறய கக்கூஸ் கட்டலாம், என்ன அந்த பார்ட்டில ஒரு லட்சம் வியாபாரிகளோ அல்லது பெரிய பிசினஸ் செய்பவர்கள் இருக்க மாட்டார்கள்?.
எல்லார்க்கும் ஒரு கக்கூஸ் கட்டணும்னு டார்கெட்.. அதை ஆரஞ்சு கலர் அடிக்கலாம், கட்டினது மட்டும் இல்லாம அதை நல்லா நிர்வாகம் செய்யலாம்... ஓரளவுக்கு இதை மத்த சிட்டிகளில் கொண்டுவரலாம். ஒரு லட்சம் கக்கூஸ் மும்பைல வந்தா ..எப்படி இருக்கும்.

மும்பைல இது ரொம்பவே முக்கியம், ரொம்ப வருடங்களுக்கு முன், ரயில்வே ட்ரக்கின் இருபுறமும் , நாம் ரயிலில் பயணம் செய்தால், நமக்கு முதுகை கட்டிக்கொண்டு காலை கடன்களை கழிப்பார்கள், கடந்த சில வருடங்களாகவே, நம்மை நோக்கி, காலை கடன் ... நிறைய சாலை ஓரங்களில் இதே கதை தான்.

ரொம்ப நாட்களுக்கு முன் என் அலுவகலத்தில், சில பெண்கள் ஒரு ஆங்கில பத்திரிக்கையை வைத்து கொண்டு, க்க்ளுக் க்ளுக்க் என சிரித்து, அவர்களுக்குள் பேசி கொண்டார்கள், அது என்ன என்று அவர்களை கேட்டேன், அது ப்ளே கேர்ள் என்ற பத்திரிக்கை, ப்ளே பாய்ல எப்படி யுவதிகளின் படமோ, அதில் ஆண்களின், வெவ்வேறு ஆண்களின் பல வகை படங்கள், ஒரு பிட்டு துணி கூட கிடையாது. . அப்ப நான் சொன்னேன், பேசாம ஆட்டோல காலம்பர ஏர்போர்ட் போனா இதல்லாம் ப்ரீயா பார்க்கலாம்...அப்படின்னு சொன்னவுடன் ...தர்ம அடி தான்.

இப்பவும் அது தான்னு தெரியும்...